Ok, ik heb de CD nu een paar dagen (gehandtekend door miss Escovada herself in Leuven).

Deze gast is met zijn dochter van 11 geweest die onder de indruk was (Beter dan Violetta betekent iets in de puberwereld en nu moet ik op zoek naar een drumstel en drumlessen voor haar )
Sheila E is een topmuzikante die niets meer te bewijzen heeft en dat toch doet. Eerlijk, oprecht en steengoed optreden. En geloof me, dit is niet mijn genre om het zanchtjes uit te drukke.

Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik haar nieuwe nummers, degene van dit album live beter vind dan die oude. (Alle Prince fans hun mond valt nu open). Wat niet betekend dat dit een steengoeie plaat is. Dit is een braaf middle-of-the-road album met een paar funky uitschieters (Lovely day heeft dat Sly Stone gehalte) Ik raad iedereen aan om naar een live concert te gaan en dit ding via Spotify te beluisteren. Trouwens, lang geleden dat ik de naam MC Lyte nog zag opduiken.

En voor de fans : er zijn trial-episodes gemaakt voor een realityreeks over de Escovedafamilie en een wisjeweetje : haar neef Javier Escovedo heeft the zeros gesticht. Meer in mijn straatje The Zeros - Don't Push Me Around (1991)

Van 4,5* naar 4* naar 2,5*.

Op 20 jaar kan er veel gebeuren. Ik ben bijvoorbeeld al een tijd gestopt met blowen. Nuchter klinkt het toch wat anders. Het blijft een landmark in de pop/rock, invloedrijk en ze staan wat apart binnen de postrock. De nummers zijn ook zo uniform en inwisselbaar dat het naast het verzameld werk kan staan van Yann Tiersen. De productie is weliswaar prachtig, maar onder al die reverb en strijkers zit vooral leegte wat nog versterkt wordt door zo een imaginair taaltje met een tenenkrommende naam als "Hopelandic". Wat als emotionele diepgang moet doorgaan, voelt eerder als opgepoetste vaagheid. Mooie achtergrondmuziek, stoned zalig maar uiteindelijk toch maar een fletse bedoening. Naast een post-rock album zoals Talk Talk hun Spirit of Eden valt het platjes uit. of naast Bark Psychosis hun Hex. Of Mogwai...

De 2,5 is nog lief van mij.

Ik ga de score wat omlaag trekken, hoewel SM duidelijk de overwinnaars zijn in de U2 vs SM vete, is dit toch een afschuwelijk dieptepunt. Als ik een vergelijking mag maken dan lijkt het op de verhouding tussen Bowie zijn vroeger werk en "Never let me down". Het lijkt ik de verte op hun eerder werk, het is bombastisch, het is over the top, de productie is zo netjes dat het steriel is. Het lijkt geschreven voor op een nieuwe Live aid uit te voeren, met een extatisch publiek waar Kerr de showman mag uithangen. Ik vind mijn score nog heel behoorlijk.

Weer een plaat van de dames die zich in mijn auto - lijst genesteld heeft (toch leuk zo'n HDD in je auto). Begint geweldig met Price tag, kan gewoon niet missen. Goeie sociaal bewogen teksten, goeie stem, hoekige gitaarpartijen (St Vincent -achtig), een stuwende bas en strakke drum.

It's 9am/We must clock in/The system waits for us/..../I'm never fast enought/.../We never really checked/We never really check the price tag/When the cost comes in

Punk attitude, en een sneer richting consumptiemaatschappij mag steeds van mij, en niet te vergeten: een gevoel voor melodie waar veel popartiesten van dromen.

We will always hate Slowdive more than Adolf Hitler" dixit Richey Edwards van de Manics in 1991. Ik vraag me af of hij dit nog steeds zou denken moest hij nog in leven/niet vermist zijn? Slowdive was apart, ze waren a-politiek, ze begonnen als zogenaamde shoe-gazers maar waaierden over naar een kruising tussen ambient en dreampop. Ze werkten met Eno en Co toen iedereen grunge werd, en dan maakten ze Pygmalion.

Neil Halstead is een genie. Wat hij op deze plaat doet, deed iedereen omdraaien. De meesten begrepen het simpelweg niet. In 1995 wou iedereen de nieuwe Radiohead, Oasis of Blur zijn of godbetert, de nieuwe Smashing Pumpkins of Nirvana.

Net als The Kinks die bijna 30 jaar eerder op “We are the village green preservation society”, wars van alle heersende trends (summer of love, psychedelica r&B etc) een plaat maakten dat over een klein dorpje ging en hoe het leven daar is, zo heeft deze plaat Slowdive vereeuwigd.

Na het “succesje” van Souvlaki hebben ze hun sound uitgepuurd, alles gestript tot the bare essentials en dit is waar ze mee afkwamen. Ik snapte er toen geen bal van, de platenfirma snapte het niet, de radio's snapten het niet.

Maar ik ben ouder en wijzer geworden.

Uitleggen hoe goed deze plaat is kan ik niet maar ik zal een poging wagen.

Ik kan het enkel vergelijken met wat ik voel (sorry voor het wat pretentieuze stuk nu), met wat ik voel als ik naar sommige jazz, ambient of klassieke stukken luister. Dit is luistermuziek, geen achtergrondmuziek voor een dineetje voor twee. Dit is muziek voor je hersenen en je hart. Waar het om gaat. De synergie tussen die twee, wat een Thelonious Monk doet in de jazz. Die nadert de piano, speelt een traditional en slaat elke keer op de “verkeerde’ plaats aan en toch klopt het geheel en zo creëert hij iets nieuws.

Maar vergis je niet, elke noot is hier perfect. Hier is niets traditioneels aan.

Dit is de mooiste plaat die ik ken. Mijn nr. 1

Ik denk dat één van de mooiste shoegaze bands mono is. Mono - Nowhere, now here (live)

Of is dat post rock?

Zal eens op zoek gaan naar die Amerikaanse. Voor de liefhebbers, ergens op het net circuleert zo een collectie ruwe demo's etc van Slowdive onder de titel 'I saw the Sun sessions..." Die vind ik echt onmisbaar voor een liefhebber, spijtig van de kwaliteit soms maar echt goede nummers.

Beetje nichepubliek denk ik. Zijn na hun eersteling overgeschakeld op soort krautrock. Niet echt meezingbaar, dat is denk ik de reden dat dEUS zo populair was (In België) en een Soulwax niet. Beetje tegenovergestelde in het buitenland.

Die is echt aan het groeien. Staat nu al sinds gisteren non stop op. Dat zelfgeproduceerde doet het echt goed, realiseer ik mij. Wat je zelf doet, doe je beter. Track by track :

Hell is near zweeft wat met van die airy, luchtige, reverb zang en harmonieën. Goed nummer als intro, rustig opbouwen.

Reckless : het begint met piano maar ik krijg kippenvel als reckless openbloeit met die industrialachtige NIN beat. Zweepslag EBM beat noemden we dat vroeger.

Broken man is gebaseerd op grunge, ik hoor Tori Amos en PJ Harvey maar dan die "bas" die invalt rond 1m10. In mijn ogen niet het beste nummer maar wel goed. Het meest rechttoe - rechtaan.

Flea gaat verder op dat grungeachtige, zachte en harde stukken maar ik hoor er ook Zappa fusionrock in. Poef. Annie heeft er zin in.

Big Time Nothing heeft die Prince/Wendy & Lisa invloed. Die gitaar die er dan in komt.

Violent Times : een beetje orchestraal er in? Het heeft wat weg van Monty Norman en Goldfrapp haar eerste.

The power's out heeft het ritme van Bowie zijn Five years, en een soort acopalyptische boodschap, hoewel als einde : "That’s why I never came home", wat mij dan weer doet twijfelen aan de boodschap.

Sweetest fruit klinkt als vintage Annie dan weer, met een deewee synth in het begin die dan open bloeit, en mijn favoriet tot nu toe.

So many planets heeft dan weer een soort reggaeritme. Je hoort dat ze samen met David Byrne een plaat gemaakt heeft. Talking heads is niet ver weg hier. Hij is een fan, en dat is wederszijds.

All born screaming is dan een 7 minuten trip. Je hoort het nummer van een indie-opening naar iets grootsers en op een stevig ritme gebaseerd gaan: op de laatste momenten van het album gaat de BPM omhoog en wordt de beat meedogenloos.

Toen het stopte dacht ik : AGAIN. Geef mij een 15 minuten durende versie!

Haar beste werk tot nu toe. Ik ben spaarzaam met 5*, daarom 4,5*. 5* dan moet je ook de tijdtest doorstaan, maar ik zie niet in waarom dit niet zou komen. Het heeft zoveel invloeden en klinkt tegelijk ook zo St. Vincent. It is what it is, en ik wil meer.