Raar dat in dat jaar de vraag werd gesteld aan critici : wie gaat blijven : Madonna of Cyndi Lauper waarna bijna iedereen unaniem : Cyndi Lauper

Trouwens : als je goed luistert naar "Like a virgin" lijkt die stem wel wat versnelt om op die van Madonna te lijken (en Cyndi agrees with me)

Raar maar ik heb deze leren kennen tijdens het lopen, een aanrader van een metalhead. Ik had Crack The skye en Hunter op mijn Idinges gezet en dan maar lopen. Hunter begon ik mee en die is dus wat toegankelijker dan deze en vond ik echt goed, maar dan kwam deze, geloof mij : je vliegt vooruit. Die ritmes, die gitaren en die bas die alles voortstuwt. Mijn favoriete metalplaat tout court.
Alles aan deze plaat is perfect. En voor de lopers onder ons, doen!

Geen enkel bericht? Raar.
Nadat Brockhampton, worlds best boysband, uit elkaar spatte (of desintegreerde) hebben de leden zich naar de vier windstreken verspreid. Kevin Abstract maakte een indie plaat, Ameer Vann is, na alle commotie, terug bezig. Bearface doet niets denk ik, en onze vriend Matt Champion bracht dit uit.

Ergens op het kruispunt tussen Soul, hiphop, indie en electronics ligt dit. Hij zingt meer dan hij rapt, het gaat over de liefde en het is nog het beste als hij in dat experimentele gaat. Want dit is een experimentele plaat. Soms toegankelijk maar dan verknipt toegankelijk. Hij had voor het commerciële succes kunnen gaan, maar dit is een artiest die zijn eigen weg zoekt, wars van commercie. Aanrader.

+1 , ze verrast mij ook met deze.

Alsof dat je The Budos Band, Enio Morricone en quantic samen gooit en die maken dan toevallig een steengoede plaat. Eigenlijk een must in ieders kast die een warm hart heeft voor instrumentale muziek. En inderdaad die goeie muzikanten en de produktie; Luister naar die akoestische gitaar in het openingsnummer..

Ik ben aan mijn 2de luisterbeurt toe, ze springt inderdaad van jazz over reggae naar pop en overal wat afrikaanse ritmes doorgemengd, je hoort gewoon de klasse er van af stralen. Heel goeie plaat deze die voorlopig een 4* krijgt, ik wil ze in elk geval blijven opzetten wat een goed teken is. En ik kan haar inderdaad moeilijk met iemand anders vergelijken, soms klinkt ze wat als vroege UB40 (Forget my name) dan klinkt ze de intro als een britpop groep(shopping for jazz), dan gaat ze naar de Jazz, en steeds klinkt ze als haarzelf.

Komaan gasten, hoewel hij inderdaad geen noot speelde op het uiteindelijke album had hij veel invloed:

Blackened:
Het openingsrif en de complexe structuur zijn deels gebaseerd op riffs die Cliff had ontwikkeld tijdens jamsessies. Zijn gevoel voor agressieve, melodische baslijnen beïnvloedde hoe de gitaren werden geschreven.

…And Justice for All:
Het titelnummer heeft meerdere riffs die Burton al in de demo’s had uitgewerkt.
De progressieve opbouw en lange nummers weerspiegelen zijn stijl: technische en ingewikkelde structuren met veel shifts.

Dyers Eve:
Burton hielp bij het uitwerken van sommige overgangsriffs en het tempo van het nummer tijdens de pre-productie. Zijn invloed op de agressieve bas-achtige melodieën bleef aanwezig, zelfs als de bas zelf nauwelijks hoorbaar is.

One:
Het intro en de opbouw zijn grotendeels bedacht na zijn dood, maar de complexe akkoordprogressies en harmonieën zijn beïnvloed door Burton’s compositiestijl. Klassiek-geïnspireerde metal.

Dus misschien speelde hij er zelf niet op, maar veel van zijn muzikale ideeën, riffs en arrangementen (of concepten) zijn overgenomen of verder uitgewerkt door de rest van de band. Zijn aanwezigheid ismisschien indirect maar wel duidelijk.

Ik vond deze plaat maar niets, hun vorige was ik wel direct aan verkocht. Nu zit ik beroepshalve veel in de auto met mijn mp3 collectie. En deze, deze is een groeier. Het heeft een tijd geduurd. Tijd die geen enkele muziekrecensent (Enola...) heeft, dus scoort ze hier niet goed in de reviews.

Maar ik raad je aan om door te zetten. Ik zet ze nu meer op dan The English Riviera.

Ook : heeft zo een stem die geen stem is. Een soort lijzige stem. Niet dat hij vals zingt, maar het is nu geen Cave/Vedder.... hé. En daarom breken ze niet door op de radio. (En waarom dan wel Coldplay, who knows...)

Ik snap de score hier niet. Metronomy is een fantastische groep, fantastisch live die muziek maken die echt perfect in elkaar zit. Niet elke plaat is even goed, niet elk nummer maar dit is wel een perfect plaat.. Trouble : zet dat op, luister eens naar die baslijn. Djeezes, als bassist/gitarist ben ik daar zo van onder de indruk.

Dit album, met een aanzienlijk deel van de leden van Japan, is verrassend goed. Met David Sylvian's als gastzanger op "Buoy" en "When Love Walks In" gecombineerd met Mick Karn's bas en hun gezamenlijke songwriting, is het duidelijk dat "the ghost of Japan" sterk aanwezig is op deze plaat. Hoewel dit Karn's project is, is de aanwezigheid van Steve Jansen ook significant, waarbij alleen Richard Barbieri's bijdrage ontbreekt om Japan compleet te maken.

Deze plaat is experimentele pop, net als Sylvian's solowerk.
Ik beschouw dit als Karn zijn beste solo-werk. Je hoort de invloeden van een Steve Reich, en andere van de minimalistische avant garde. Zijn later werk is meer jazz georiënteerd.
Is het even goed als Sylvian solo of Japan? Nee, net niet, maar het is wel echt sterk.

En het verdient wat liefde en beluistering...

Miles was boos.
Hij had in 1959 een landmark afgeleverd, Kind of Blue.
Maar het was 1969. In a Silent way was net uitgebracht.
Overal hoorde hij jonge rockgroepen die duidelijk inspiratie hadden gevonden bij Jazz en freeform.
Maar Jazz was out, Rock was in. HIj zat zonder werk, en zonder geld.
Hij stormde het kantoor binnen van de baas, en wou geld, of ontslagen worden van verplichtingen bij Columbia. Columbia zag dat niet zitten en bood hem aan op tournee te gaan met wat van die rockbands, in de hoop een nieuw publiek aan te boren, of zijn sound wat aan te passen.
Hij besloot dat hij dit beter deed, en ging zelf aan het werk, gooide de helft van zijn quintet buiten en haalde een ensemble van topmuzikanten binnen : Chick Corea, Larry Young; Wayne Shorter; Bernie Maupin; McLaughlin, allemaal later zelf grootheden binnen de jazzfusion. Een dubbele electrische bezetting, bas, ritme en gaf de opdracht : Volg, en geef het beste wat je kan. Dat deden ze.

1970. 9 maanden na In a Silent way kwam dit. Dit was wild, dit was anders, dit lanceerde Miles weer. Iedereen was er gek van. De Zappa fans, De Pink Floyd fans, de Jazz fans, Sly Stone fans. De manier dat het gemixt is, gewoon echt apart.

De enige echte rockster van de Jazz verkocht maar liefst 100.000 exemplaren (ondertussen 1.000.000) van dit album, met om het mooi te zeggen, moeilijk toegankelijke muziek. (Hoewel echt gevarieerd en voor Miles is het best toegankelijk)

Dit is een essentiële plaat binnen de Jazz. Zet ik dit elke dag op, nee hoor. Misschien eens per jaar. Maar genieten doe ik er elke keer van. 5*.

Ik had deze helemaal gemist vorig jaar en nu ik ze ken heeft dit album zich echt in mij genesteld. Die wordt steeds beter en beter bij elke luisterbeurt. Ik denk dat dit de plaat van het jaar 2024 was. Bij retrospectieve dus. Een soort Lo Fi lovechild van Prince en Phil Collins, een lovechild die naar Tim Henson en Frank Ocean luisterde.

Dit gaat wel alle kanten uit.
Ik ben een fan van Serpentwithfeet en die mix met Moby werkt hier wel. Onvergetelijk? Nee, maar ik vind dat een goed nummer. SWF is sowieso een muzikant die ik wel volg. Dat nummer met die drummer van the Dead Kennedys, best leuk. Dark days heb ik dan al een keer eerder gehoord. Grace Jones maar die deed dat beter. Dat met Gaidaa is dan weer Massive Attack all over, en de rest heb ik al eens gehoord op zijn eigen platen.

Dit klinkt als Moby die Moby doet. Voorspelbaar, die akkoorden, stemmetje er tussen, piano. Hij maakt een soort electronica voor mensen die niet van electronica houden. Een beetje wat Arsenal hier in België doet. Electronische muziek dat een "rocker" ook goed kan vinden. Veel tekst, instrumenten, die piano. Een intro met een stem en wat zwellende dingen (synths, strijkers), piano dan, wat reverb en een stem zoals in "Ache for". De grote gevoelens, goede gastzangers, hem horen we bijna niet denk ik, en het is een mooie, warme productie.

Maar word ik er warm van? Nee.

Ik vind dat dit veel te weinig punten krijgt, als je het vergelijkt met Slowdive is het inderdaad wat minder. Maar als eender welke vaderlandse groep dit nu zou uibrengen zouden ze bejubeld worden.
Nu de muziek :

De strijkers hebben de synths overgenomen, de akoestische gitaar de electrische (hier en daar merk je nog een vleugje distortion en reverb), dit is americana slowdive-style. Waarom hield niemand er van?

Dit album was een even grote fuck you tegen de wereld als Pygmalion van Slowdive. Waar dat Pygmalion commerciële zelfmoord was leverde het een meesterwerk op. Daarna heeft Slowdive zich opgeheven om dan met 3 leden verder te gaan in Mojave3, en een album te maken met mooie liedjes.

Gewoon mooie liedjes.

Wat vloeken in de kerk was voor al de aanhangers die ze nog hadden. Niet commercieel genoeg om op de radio te komen, en niet hip of arty genoeg om een cult following te krijgen. We spreken over 1996, al mijn vrienden (en ik) luisterden naar DJ Shadow, Boards of Canada, Outkast, Tricky, Portishead, LTJ Bukem, Underworld, en anderen. Deus bracht net hun tweede (moeilijke) uit, het britpop era was over zijn hoogtepunt. En de interesse van mensen, zeker voor dit soort muziek was er niet.

Maar mensen, modes en smaken veranderen. Als je wel te vinden bent voor Slowdive, wat Americana etc moet je deze toch eens proberen.




ps. "Where is the love" skip ik wel : doet me te hard denken aan "there is a kingdom" van Nick Cave (of de helft van The American Songbook).

Ik ben geen Muse-liefhebber en heb de voorbije albums dan ook volledig overgeslagen. In ’99 of ‘2000 ergens heb ik nog een interview afgenomen met hen in Brussel waarbij dat onze teneur was dat deze groep geen lang leven beschoren leek (toch in onze muziekwereld).

Ondertussen heeft de wereld duidelijk mijn ongelijk (en/of onkunde) bewezen;

Muse is nog steeds de de 21ste eeuwse versie van Queen, bombastische prog-rock, concept-albums en nu een plaat over drones (en hartzeer). Tekstueel is het niet echt bijzonder maar dat hoeft ook niet. Wat verwijzingen naar drones, de koudheid van de samenleving, een lief dat vertrokken is, …..

Muzikaal is er heel wat te beleven en soms werkt dat echt goed. Snedige riffs, vette baslijnen, een maniakale zanger en veel energie ( waarvan ze wel wat van aan U2 mogen afstaan).
Subtiliteit en Muse gaan echter nog steeds even goed samen als huisvuil en de Chicago-blokken en sommige nummers verliezen zich dan ook in de wall of sound die de heren opzetten. Psycho is een voorbeeld van een beest van een nummer dat langzaam veranderd in een draak van een nummer. Er mocht een beetje ge-edit worden: hier en daar een minuutje afknijpen mocht wel, en zo blijven ze de dunne lijn tussen kunst en kitsch bewandelen.

Soms overschrijden ze die (met gemak en verbazingwekkend veel energie) waardoor ze een pastiche van een progrockband worden en net als voor Queen gaat hetzelfde op : soms werkt het, soms is het afschuwelijk. Maar ze hebben tenminste het lef om het te doen, liever een wereld met maar 1 Muse, dan 1 met 5000 Coldplays. Een beetje moed doet wonderen.

Ik wacht alleen op het moment dat Bellamy zijn serieux even opzijzet en de stofzuiger pakt….