Over heel die dEUS discussie : ik snap het niet en hoor het niet? Gitaren en violen , euh, dan mag je een paar duizend platen verwijderen uit Discogs. En ik ben echt geen dEUS liefhebber hoor, sterker, ik vind deze plaat beter dan eender wat dat dEUS heeft uitgebracht. Waarom krijgt ze dan maar een 3.5* van mij: omdat ze veel en veel te braaf is. (Maar dat gaat op voor 95% van wat er nu uitkomt. )

Ik deel de hoera stemming niet helemaal. Ik heb de plaat nu een stuk of 10 keer geluisterd. Het is aan één kant een héél, héél goede plaat. Maar voor elk goed stuk is er ook een minder stuk.

Iedereen applaudiseert voor de moeilijkheidsgraad. Maar soms kan je kiezen voor de moeilijke optie terwijl dat niet nodig is. Dat levert je altijd wel een serieux op, en respect in de intellectuele kringen.

De producer heeft zich hier heel hard geamuseerd, en echt alles dicht geplamuurd met elk instrument dat hij kon vinden. Soms klinkt het dan echt onaards mooi, maar soms botst het dan wat. Beth Gibbons heeft een ongelooflijk goede stem, ze kan goede nummers en teksten schrijven. Maar het is soms te overdadig voor mij, bijna van die middeleeuwse muziek (Cranes hebben dat ook) . Bij Portishead en Rustin man had je de stilte in de muziek, die haar stem versterkte. Dat versterkte haar boodschap en stem. Spijtig dat we dat hier niet meer hebben. Dan was het een meesterwerk.

Jay-Z komt hier niet goed uit, don’t mess with the queen B, gast, ‘cuz “you ain’t married to no average bitch, boy”.

Het is duidelijk, dit album gaat over Beyonce en "hare vent".Nooit gedacht dat ik dit zou zeggen maar deze maakt kans om in mijn eindejaarslijstje te komen. Beyonce heeft al de competitie weggeblazen om een album te maken dat vooral “eerlijk” aanvoelt. Soms is het echt rauw, altijd direct, 2 kleine minpuntjes ( die Daddy Lessons en dat nummer met the Weeknd).

Maar die samenwerkign met Lamar? Die is beestig.

Kijk Pitchfork eens...

Björk: Homogenic Album Review | Pitchfork

Dat is net het moment dat ik inval, het moment dat sfeer en sonische experimenten intreden. Ik vond (en vind) de oudere albums wat saai, best mooie liedjes maar niet meer dan dat. Dit vind ik muziek waar ik stil van wordt, het keurslijf van liedjes (intro - strofe -refrein - strofe - refrein - outro of godbetert fade out) wordt doorbroken en iemand legt zijn/haar ziel bloot. Let wel : ik ga dit niet elke dag opleggen, dan leg ik meer toegankelijkere muziek op, maar als ik het opleg geniet ik er intens van.

Flashback :

Het is het jaar 1990. Ik ben 15 jaar. Ik hou van vinyl, meisjes en skateboarden. Ik heb net mijn eerste bas gekocht, heb mijn eerste echte vriendinnetje en op mijn platenspeler ligt afwisselend Daydream Nation, Surfer Rosa en Disintegration. Mijn stiefpa weet dat ik van muziek hou en geeft me (in een poging tot “male bonding”) Blonde on Blonde op LP . Ik luister er naar en leg hem aan de kant, saaie oude country met een zaagstem.

We zijn ondertussen 25 jaar later, veel bassen (en vriendinnetjes) later ligt de 180 grams reissue van “Blonde on blonde” meer en meer op mijn platenspeler, de oude was in de loop der tijden letterlijk grijsgedraaid. Van begin tot einde, alles vind ik ondertussen goed. Zelfs dat nummers met die 70.000 refreinen, laat het maar komen. En als ik er nu naar luister voel ik wat hij bedoelt met

"This is what salvation must be like after a while "

Dylan de bard verlaat zijn folk paden en kruist zo de mijne. En hij doet dat goed.

Epiloog :

Het is nog goed gekomen tussen mij en mijn stiefpa, maar daar had de voorbije landstitel van La Gantoise meer mee te maken dan deze plaat. Maar toch, merci Ronald!