Vierde album alweer voor deze finse metalband, maar het eerste met zanger Manne Ikonen. Ik was groot fan van Ikonen's vorige band, Ghost Brigade, en ben dan ook erg in mijn nopjes met deze plaat, aangezien het geluid flink naar die band neigt. Dat betekent dus heerlijk melancholische, meeslepende tracks, afwisselend melodieus en heavy. Het is allemaal bijzonder fraai en sfeervol gedaan en de stem van Ikonen pas perfect bij het materiaal. Ik ga de eerste drie albums ook zeker een kans geven.

Bikkelhard geproduceerde moderne metal, heen en weer zwalkend tussen ruig beukwerk en haast poppy deuntjes. Zo schizofreen als eerder werk wordt het ditmaal (gelukkig) niet en de band heeft wijselijk gekozen voor afwisseling tussen en niet zo zeer binnen de tracks. Hierdoor luistert het album aangenaam genoeg weg, al wordt het sporadisch wel wat zoet en gezapig. Het stevige riffwerk houdt de boel gelukkig op de rails.

Beluisterd omdat ik vernam dat Ghost brigade-zanger Manne Ikonen deel van de band uitmaakt, maar helaas is dit niet echt mijn ding. Het logge en nogal deprimerende songmateriaal is aan de saaie kant en Ikonen maakt hier slechts gebruik van zijn ruige stem, die effectief maar uiteindelijk te monotoon blijkt om het hele album de aandacht er bij te kunnen houden. Uiteindelijk doet het geluid van de band wel wat denken aan Ghost Brigade, maar dan zonder de melodieuze aspecten.

Het blijft een beetje schipperen met deze christelijke amerikaanse metalcore-band. Opener Decayer hakt er direct heerlijk vet in, maar dat niveau blijft helaas niet gehandhaafd. Al snel dienen de mierzoete refreintjes zich weer aan en stuitert het songmateriaal voortdurend heen en weer tussen ruig en ingetogen. Wat de boel ook ditmaal redt van de ondergang zijn de aanstekelijke melodielijnen, waardoor verreweg de meeste tracks lekker in het gehoor blijven liggen.

De duitse band maakt er weer een feestje van, al komen opgefokte tracks als Raveyard (dat bizarre middenstuk is echt geniaal) en Scarlight wel beter uit de verf dan meer ingetogen werk als het afsluitende Sharp Edges. Daar schieten de beperkte zangcapaciteiten van frontman Chris Harms ook tekort. Afgezien daarvan heeft men de zaakjes goed op orde en brengt men een knappe mix van stevige metal en kitscherige bombast ten gehore, vaak tegelijkertijd.

Deze duitse metalcore-band heeft de zaakjes inmiddels goed voor elkaar. Het songmateriaal is bijzonder aanstekelijk; nergens te soft en precies stevig genoeg, en productioneel staat het album als een huis. Origineel is het geluid wederom niet en ik verwacht niet dat de band hier veel extra zieltjes mee zal winnen, maar binnen het genre steekt dit wat mij betreft boven het maaiveld uit.

Sfeervolle melodieuze doom-metal uit Finland. Sporadisch iets te ingetogen en ik mis de voor het genre zo typerende grunts, maar het songmateriaal is wel mooi en meeslepend. Van de zang van Tuomas Tuominen zal niet iedereen gecharmeerd zijn, maar als je er eenmaal aan gewend bent bevalt zijn wat iele en hoge stem eigenlijk best goed. En net als je denkt dat de band het meeste kruit wel verschoten heeft komt men op de proppen met een geslaagde cover van Night In White Satin van Moody Blues en de drie stevigste (en beste) tracks. Al met al een prima debuut.

Als je wilt weten hoe Oscar And The Wolf zou klinken als het een industrial metalband zou zijn- hier is het antwoord. De zweverige poppy zanglijntjes passen vreemd genoeg best goed bij het electronische geweld, al is de lol er na een paar tracks wel snel af. De eerste helft van het album bevat een paar lekker doorbeukende rampestampers, maar in de tweede helft verzandt de boel regelmatig in meer ingetogen werk, dat helaas nogal saai en eenvormig is. De plaat gaat dan ook als een nachtkaars uit.

Inhoudelijk even schizofreen en chaotisch als altijd, maar productioneel gelukkig wel wat beter dan het vorige album. Hierdoor is de mallemolen aan stijlen en sfeerwisselingen goed te pruimen. Het album steekt kunstig in elkaar en bij vlagen is het geluid best vernieuwend, met heel wat rare electronische effecten (of zijn dat gitaren?!). Tegen het einde doet zelfs hiphop zijn intrede, om de kermis compleet te maken. Rare jongens, die duitsers.

Moddervette moderne thrash met een stevige Slayer-injectie. Gitarist Nathan Sadd kennen we van zijn andere band, Shrapnel, die wat meer melodieus is. Op dit album wordt echter meedogenloos gebeukt, zonder noemenswaardige rustmomenten. Op gegeven moment wordt het songmateriaal eenvormig en is de rek er wel een beetje uit, maar tot die tijd is dit genieten.

Met metal heeft dit inmiddels weinig meer te maken, maar gezegd moet worden dat de band wel heel goed is in het maken van aanstekelijke liedjes die al snel in je hoofd blijven hangen. Het album is daarnaast ook bijzonder smaakvol geproduceerd, waardoor alles lekker makkelijk naar binnen schuift. Het lekker zware gitaargeluid doet ook ditmaal denken aan het britse Architects, al is die band wel heel wat steviger (en beter). Niettemin best een oké plaatje, voor de wat meer ruimdenkende metalliefhebber.

Weinig opzienbarende EP bestaande uit vijf covers. I Wanna Be Somebody van W.A.S.P. en Dance With The Devil van Phenomena schieten lekker fel uit de startblokken, maar de daarop volgende drie tracks, hoewel degelijk uitgevoerd, zijn erg middelmatig. Vooral If You Were Here van Kent past gewoonweg niet goed bij de stijl van de band. Die hadden ze beter kunnen uitbesteden aan Cemetery Skyline, één van de andere bands van zanger Mikael Stanne.

Geinig coveralbum van Metallica's Kill 'Em All. Iedere track komt aan de beurt, ingespeeld door een keur aan bekende en minder bekende bands. De zwaargewichten Motörhead, Diamond Head en Testament komen als beste uit de bus, met respectievelijk Whiplash, No Remorse en Seek & Destroy. Metal Militia door Raven is ook goed te pruimen. De overige tracks zijn niet slecht gedaan maar blinken ook niet bepaald uit. Al met al leuk om een keertje te luisteren, maar liever zet ik het origineel nog eens op.

Feitelijk geen nieuw album maar de twee Abyss-EP's aan elkaar geplakt, aangevuld met drie nieuwe tracks, precies gesitueerd tussen het reeds bestaande materiaal. De nieuwe tracks zijn uitstekend en passen naadloos binnen het geheel. Geen slecht nummer te bekennen; de duitse band heeft de formule geperfectioneerd en komt sterk en vooral stevig voor de dag, met voldoende dynamiek en afwisseling om de aandacht er de volle vijftien tracks bij te houden.