Meneer Paz is hier op dreef, bijgestaan door een keur aan gastartiesten. Tegen het einde is de rek er een beetje uit en met een uur speeltijd is het album gewoonweg te lang, maar er zijn veel toffe tracks en de muzikale ondersteuning is bovengemiddeld goed. Genoeg afwisseling qua beats in ieder geval om de boel interessant te houden.

Indrukwekkende blackened deathcore uit de VS, moordend strak en intens. Ondersteund door een superieure productie raast dit album als een stoomwals over de luisteraar heen, met hier en daar een melodieus lichtpuntje. Veel beter dan dit wordt het niet binnen het genre.

Iets teveel puberale rampestampers, zoals de aanstekelijke maar nogal nietszeggende opener There Goes The Neighborhood en het flauwe Friends Like You. Jammer, want wanneer de australische band zich concentreert op meer stemmige tracks als Creature en Fix me gaat de kwaliteit direct flink omhoog. Het album heeft gelukkig veel energie en zelfs de mindere songs worden met overgave gebracht, waardoor dit toch een ruime voldoende weet te scoren.

Tweede album dat dit griekse eenmansproject uitbracht in 2024. Ook hier een gevalletje van hit and miss, al overheersen de sterke tracks gelukkig wel. Luister maar eens naar het lekker opzwepende Duel, gemodelleerd naar de Steven Spielberg nagelbijter. De overige tracks doen ook sterk denken aan films uit de jaren '70 en '80. Lekkere synthwave, soms iets te langdradig en monotoon, maar overwegend best aangenaam.

Bestaande uit slechts twee (hele) lange tracks is dit een nogal karig album van meneer Wilson, al valt er sporadisch wel wat te genieten. Sfeervol is de ingetogen progressieve rock zeer zeker. Behoorlijk langdradig en tot het maximum opgerekt helaas ook, waardoor de passages die de moeite waard zijn een beetje wegvallen binnen het grotere geheel.

Jammer van de wat doffe, vlakke productie (vooral de drums klinken nogal kunstmatig), want muzikaal is dit behoorlijk goed. De sfeervolle metalcore uit Australië zit pakkend in elkaar, met vooral veel dynamiek en een uitstekende zanger. Het songmateriaal is unaniem sterk en met een speelduur van net onder de 40 minuten is het album precies lang genoeg. Hier gaan we hopelijk meer van horen, maar volgende keer dan wel met een andere producer, svp.

Bovengemiddeld sterke EP, met de amerikaanse band in topvorm. Het gitaarwerk is spetterend en het songmateriaal beter en vooral meer memorabel dan op de meeste volwaardige albums van de band. De luxe uitvoering bevat vier prima covers, met Dyer's Eve van Metallica als positieve uitschieter.

Nog iets ruiger en steviger dan we van deze italiaanse metalband gewend zijn, met ook wat minder ruimte voor de zo kenmerkende oubollige gitaarloopjes. Het sterke songmateriaal is gelukkig ook ditmaal van de partij, kracht bijgezet door de zoals altijd degelijke zangpartijen van Björn Strid (Soilwork), die dan officieel niet in de band zit maar ieder album wel voorziet van flinke meerwaarde. De melodieuze death metal beukt in ieder geval weer heerlijk door, zonder zwakke momenten.

Ook dit album laat de britse metalcore-band niet in topvorm horen, daar is het songmateriaal te wisselvallig voor, maar sporadisch zit men wel weer op niveau. Vooral in de snelle, brute passages heerst men als vanouds. De feestvreugde wordt helaas ook nu weer een beetje verpest door te makkelijke, zoete refreintjes, die niet echt vervelend zijn maar wel wat flets afsteken tegen het botte geweld. Jammer, want de band heeft in het verleden bewezen tot de top van het genre te behoren.

Op dit debuut zoekt de zweedse band nog een beetje naar een eigen identiteit en klinkt men soms iets teveel als Disturbed. Productioneel is het album ook niet echt geweldig. Afgezien daarvan is dit best een prima debuut, met makkelijk te verhapstukken tracks die goed in het gehoor liggen. De zanger weet hier in ieder geval al flink te imponeren.

Lekkere amerikaans klinkende metalcore uit Duitsland. De band heeft duidelijk moeite gedaan om een grote reeks aanstekelijke songs bij elkaar te pennen, die precies de juiste mix van melodie en aggressie bevatten. Heel stevig wordt het nergens, maar het is net heavy genoeg om de volle lengte te blijven boeien.

Sterke EP van deze amerikaanse metalcore-band. Men tapt hier ditmaal uit een iets ander vaatje; metal wordt hier gecombineerd met synthwave- en dancebeats, met verrassend positief resultaat. De zes avontuurlijke tracks denderen aangenaam voorbij en zijn stuk voor stuk de moeite waard. Ik ben benieuwd naar het volgende volwaardige album.

Dit klinkt een beetje als No Doubt, maar dan een metalversie daarvan. Iets te hysterisch soms, maar het songmateriaal is wel aanstekelijk en het album dendert aangenaam door, zonder noemenswaardige zwakke momenten. Het geluid heeft ook wel wat weg van Linkin Park, maar Luna Kills is wel wat steviger. Al met al een positieve eerste kennismaking met deze finse band, die vooral heel amerikaans klinkt.

Superieure metalcore uit de VS. Wat een dynamiek en wat een beheersing van zowel de ingetogen als de brute passages. Het smelt allemaal prachtig samen in het memorabele, avontuurlijke songmateriaal, vol variatie, aanstekelijke riffs en heerlijke zangpartijen. De zanger doet het daarnaast meer dan uitstekend in alle richtingen die de muziek hem opstuurt.

Op de meeste albums van het ierse VNV Nation zijn altijd wel een paar sterke tracks te vinden, maar vooralsnog blijken die op deze nieuwe worp zoek. De uptempo tracks By Your Side en Silence Speaks zijn best aardig, maar ik durf ze geen positieve uitschieters te noemen. Het is helaas behelpen dus. Het songmateriaal is flauw en vlak en de monotone stem van Ronan Harris draagt hier in ieder geval niet bij aan de feestvreugde. Kortom, één van de minste albums van deze eenmansact ooit.

Lichte tegenvaller, vooral omdat het album grotendeels een herhaling van zetten is. De formule is geperfectioneerd maar eigenlijk kennen alle tracks een soortgelijke opbouw. Het klinkt allemaal prachtig, maar van avontuur en verrassing is nergens meer sprake. Jammer, want dat maakte Sleep Token nu juist zo interessant. Het kleurt nu allemaal netjes binnen de lijntjes. Beste tracks zijn wat mij betreft opener Look To Windward en het afsluitende Infinite Baths. Niet geheel toevallig ook de twee meest stevige tracks.

Aangename verrassing, deze mij tot nu toe onbekende metalband uit Los Angeles. De stijl ligt ergens tussen thrash- en deathmetal in, met net voldoende variatie tussen en binnen de tracks om de boel interessant te houden. Wat vooral opvalt is de tomeloze energie en het lekker rauwe geluid, waar de gruizige (en helaas wel wat monotone) zang goed bij past. De kwaliteit van het songmateriaal blijft gelukkig ook gehandhaafd van begin tot eind.

Met bijna anderhalf uur speeltijd een hele kluif, zeker gezien de vrij monotone zang van meneer Tesfaye, maar aan de andere kant heeft dat ook wel weer een soort hypnotiserend effect. De meeste tracks zijn daarnaast best goed, met zelfs een aantal positieve uitschieters (zoals Open Hearts en Closing Night). Door de aanwezigheid van een aantal gastartiesten is er ook wel sprake van enige variatie binnen en tussen het songmateriaal. Kortom, één van de betere albums van The Weeknd. Ik ben benieuwd naar de begeleidende film met dezelfde titel.

Aangename synthwave, niet overal even boeiend, maar sporadisch erg goed. Vooral de meer opzwepende tracks, zoals Matrix, zijn te gek. Niet alles haalt dat niveau, maar het album is over de hele linie goed te pruimen. Veel tracks hebben filmtitels (Near Dark, Fury Road etc.) en dat is niet voor niets. Dit luistert weg als de soundtrack van een niet-bestaande science fiction cq aktiefilm.

De subtitel van dit album had kunnen zijn: 'Arrow Classic Rock Greatest Hits'. Het klinkt wederom best lekker allemaal, hoewel erg glad en gelikt, maar er wordt ditmaal wel heel veel leentjebuur gespeeld bij artiesten uit het verleden. Zo hoor ik bijvoorbeeld Journey, ABBA en Def Leppard langskomen, om er maar een paar te noemen. Het vertaalt zich naar een aantal aanstekelijke tracks, maar er zitten ook een paar zeperds bij, met name het dweperige Guiding Lights en de wel erg matte afsluiter Excelsis. Niet één van de betere worpen van meneer Forge, al met al.

De australische band heeft de formule inmiddels geperfectioneerd en levert hier één van hun de beste albums af. Productioneel heeft men de zaakjes eindelijk ook goed voor elkaar. Vanaf de meeslepende opener Like A Cyborg tot de fraaie afsluitende titeltrack is het genieten geblazen. De smaakvol uitgevoerde , licht progressieve metal is nergens heel stevig, maar steekt wel bijzonder aanstekelijk in elkaar, niet in de laatste plaats door het heerlijke gitaarwerk en de mooie samenzang van Nathan Peachey en bandleider Dean Wells. De refreintjes zijn daarnaast echte oorwurmen en worden effectief maar niet overdreven vaak ingezet, zoals in het verleden nog wel eens het geval was. Topplaat.

Dynamisch, afwisselend album van deze altijd betrouwbare amerikaanse rockband. De zang blijft een acquired taste, maar ik kan er wel wat mee. Net als met de meeste tracks, die hier variëren van zoete popmuziek tot stevige metal en alles daar tussenin. Beste nummer is wat mij betreft de heerlijke oorwurm Searching For Tomorrow. Het zal uiteraard geen radiohit worden maar verdient dat wel.