Indrukwekkend debuut van deze amerikaanse metalband, slechts ontsierd door iets te 'vrolijke' gitaarriedeltjes, die sporadisch de duistere sfeer van het songmateriaal in de weg staan. Afgezien daarvan is het genieten van een bak woeste, technisch vaardig uitgevoerde deathcore. De zangpartijen zijn hier al heerlijk divers, met haast onmenselijke lage grunts, en het album staat bol van de dynamiek.

Met slechts 35 minuten aan de korte kant, maar het album biedt wel een mooi uitgebalanceerde mix van melodie en agressie. De band heeft duidelijk moeite gedaan om frisse elementen te introduceren binnen de beproefde formule. Zo is de zang van Jesse Leach meer gevariëerd dan ook en stikt het binnen de afzonderlijke tracks van de dynamiek en (vooral) tempowisselingen. Het songmateriaal is daarnaast aanstekelijker dan ooit. Het gaat hier en daar wellicht een beetje ten koste van de stootkracht, maar al met al een prima album.

Productioneel schiet dit flink tekort, met name het holle gitaargeluid klinkt nergens naar, maar je kunt moeilijk om de energie en botte stootkracht van de band heen. De woeste mix van metal- en deathcore is behoorlijk compromisloos en raast als een orkaan over je heen. Het latere werk van de band heeft absoluut mijn voorkeur, maar zo oprecht en puur als hier heb ik ze op de volgende albums niet meer gehoord.

Lekkere mix van ouderwetse thrash- en moderne technische death metal, strak uitgevoerd en uitstekend geproduceerd. Vooral in de snelle passages is dit echt heel goed, met gitaarriffs en solo's om de vingers bij af te likken. Op het gebied van zang blijft de band soms wat achter bij de muzikale krachtpatserij, maar ook dat aspect is eigenlijk wel dik in orde.

Dit is toch wel een erg fijne band. De bombastische deathcore staat als een huis en raast als een malle over je heen. Variatie binnen en tussen de tracks genoeg ook; luister maar eens naar het magistrale instrumentale The Dreaded Mystic Abyss. Veel beter wordt het mijns inziens niet binnen het genre.

Gelukkig zijn er sporadisch weer wat grunts te horen die tegengas bieden aan de vlakke en nogal saaie cleane zang van Mikko Heikkila. De sfeervolle doom-metal op dit vierde album steekt verder vakkundig genoeg in elkaar, met veel ruimte voor mooie melodielijnen en ingetogen passages. Echte uitschieters ontbreken helaas. Het afsluitende Mother Earth is wat mij betreft de beste track.

Op hun tweede album klinkt deze amerikaanse band een stuk minder technisch dan op het debuut; het geluid neigt meer naar rechttoe rechtaan thrashmetal, met heel wat leuke verwijzingen naar het verleden van het genre. Het songmateriaal is ook ditmaal niet memorabel, maar de band grossiert wel in het neerzetten van lekkere grooves en heerlijk vette riffs.

Ook op dit negende (duh) album weet deze amerikaanse metalcore-band nog steeds te overtuigen. Het spijkerharde, opgefokte songmateriaal rolt als een stoomwals over de luisteraar heen. Zo goed en vooral bruut als de twee eerste tracks, Gallows en Our Brand Is Chaos, wordt het daarna niet meer, maar de band levert over de hele linie genomen wel continu kwaliteit. Bepaalde iets te melodieuze refreintjes dreigen sporadisch een beetje roet in het eten te gooien, maar daarna gaat steevast de beuk er weer fijn in.

Wederom een lekker zwaar en meeslepend album, waarop de inmiddels beproefde formule zonder verrassingen maar wel weer overtuigend ten gehore wordt gebracht. De combinatie van de lage grunts van Andrea Ferro en de fraaie zangpartijen van Cristina Scabbia werkt ook nog steeds naar behoren. Unaniem sterke songs, bombastisch geproduceerd. Ik houd ervan.

Ik vind de afwisselend brute en cleane zangpartijen van zangeres Tatiana Shmayluk ook ditmaal niet altijd even goed op elkaar afgestemd, maar gezegd moet worden dat dit album verder wel overtuigend in elkaar steekt. Er wordt strak en spijkerhard gemusiceerd en het songmateriaal staat bol van de fijne riffs. Knap ook hoe men de toch vrij technische metal op toegankelijke wijze weet te brengen.

Zo obscuur is dit gelukkig niet. Deze technische death metal uit Duitsland ligt aangenaam in het gehoor, mede door het eersteklas gitaarwerk en het lekker hoge tempo. De band verliest zich gelukkig ook niet in oeverloos technisch gefrö­bel. Minpuntjes zijn er helaas ook; zo is de zang/ grunt benedenmaats en staat deze te ver naar achteren in de mix. Tevens laat de productie te wensen over. Het had allemaal wel wat warmer mogen klinken en meer mogen knallen.

Solide album met een hoofdrol voor de op het nest teruggekeerde Mike Portnoy. Zijn virtuoze drumpartijen spelen een belangrijke rol in het avontuurlijke, zij het verder weinig verrassende songmateriaal. Qua geluid doet het album wel wat denken aan Train Of Thought, dat ook beschikte over de nodige ruige riffs en uptempo tracks. Beste tracks zijn wat mij het lange Night Terror en de nog veel langere afsluiter The Shadow Man Incident.

Wat botter en rauwer dan de latere albums, geproduceerd met minder opsmuk. De deathcore van deze amerikanen steekt evenwel overtuigend en dynamisch in elkaar, met voldoende variatie om de volle lengte te blijven boeien. Mijn voorkeur gaat echter wel uit naar het meer recente werk van de band.

Niet noemenswaardig anders of beter dan het debuut, maar ook ditmaal zet deze britse band een stevige muur van geluid neer, ondersteund door veel drum 'n bass electronica. De beperkingen van de zanger zijn helaas nog van toepassing en hij vormt ook nu weer het zwakke punt. De voortdurende monotone schreeuwzang komt de muziek niet ten goede. Gelukkig weet de rest van de band er nog wel wat van te maken.

Ik zag deze amerikaanse band twee weken geleden in de Melkweg, waar het optreden bruut maar op gegeven moment nogal vermoeiend was. Op plaat komt de bombastische deathcore beter tot zijn recht, vooral door het slimme gebruik van dynamiek en variatie binnen en tussen de verschillende tracks. Het klinkt in ieder geval behoorlijk imposant en meeslepend allemaal en door de uitstekende productie komt de muziek maximaal tot zijn recht. Overigens kan de zanger live ook moeiteloos de ultra-lage grunts reproduceren. Damn, wat een strot heeft die vent. Om bang van te worden.

Het onleesbare logo van de band doet een ondoordringbare brei van geluid vermoeden, maar dat valt reuze mee. De avontuurlijke, sfeervol uitgevoerde death metal zit knap in elkaar en door de voortdurende variatie verveelt het album nergens. In bepaalde ingetogen passages deed het geluid me zelfs denken aan Pink Floyd. Dat gezegd hebbende kan ik helaas weinig met het songmateriaal. De stijl van muziek weet me niet te boeien en de tracks gaan het ene oor in en het andere uit, zonder noemenswaardige indruk achter te laten.

Moderne technische death-metal, uitstekend uitgevoerd en geproduceerd. Binnen het totaalgeluid zijn toffe elementen uit het metal-verleden op kunstige wijze verwerkt; zo valt er veel vroege Metallica en Megadeth te herkennen. Soms is het muzikale gefreak iets te overheersend en vallen groove en power een beetje weg. Ook is het songmateriaal wat anoniem en ontbreekt het aan memorabele hooks en melodielijnen. Afgezien daarvan klinkt dit debuut aangenaam en overtuigend genoeg.

Botte, moddervette deathcore uit het Verenigd Koninkrijk, overrompelend en bruut. Door de nogal monotone (maar overigens wel effectieve) grunts is er op vocaal gebied absoluut sprake van (te) weinig afwisseling, maar met de muziek zit het wel snor. Het songmateriaal steekt daarnaast meer dan degelijk in elkaar. Overigens bestaat de band inmiddels niet meer en heeft men recent onder de naam Obeyer een doorstart gemaakt.

De vervlakking gaat gestaag door, met wederom een nietszeggend album dat aangenaam genoeg voortkabbelt maar slechts weinig interessante tracks kent. Veel lalala-riedeltjes ook, een kenmerk van muzikale armoede. Voor de liefhebber is er de Full Moon edition, met 10 bonustracks/ alternatieve versies van de songs. Met afstand het minste album dat de band tot nu op de wereld heeft losgelaten.

Deze release zit ergens tussen een EP en een volwaardig album in. De acht tracks hebben slechts een totale speelduur van 24 minuten, maar gelukkig is iedere track wel raak. De canadese band heeft de formule, loodzware aanstekelijke rock met uitstapjes richting metal, inmiddels geperfectioneerd en levert ook ditmaal weer vakwerk af. Het klinkt allemaal behoorlijk imposant, hoewel sporadisch eenvormig.