menu

Hier kun je zien welke berichten james_cameron als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

A Bullet for Pretty Boy - Revision: Revise (2010)

3,5
Woeste metalcore, intens en meeslepend maar op den duur wel wat aan de vermoeiende kant. De opgetrokken muur van geluid is indrukwekkend en de songs zitten knap in elkaar, met veel dynamiek en genoeg afwisseling tussen bruut brulwerk en melodieuze refreinen, maar jammergenoeg gaat alles uiteindelijk nogal op elkaar lijken. De heldere produktie houdt de boel gelukkig op de rails. De vele electronische details en moderne effecten zijn ook knap in het totaal verwerkt.

A Bullet for Pretty Boy - Symbiosis (2012)

3,5
Iets beter dan het niet onverdienstelijke debuut. De technisch complexe maar toch verrassend goed in het gehoor liggende metalcore kent hier een aantal sterke songs. De produktie is wederom glashelder en bikkelhard. Jammer dat sommige songs dan weer net iets te gewoontjes zijn, waardoor de score niet boven die van het debuut uitkomt, ondanks de geboekte progressie.

A Hero A Fake - Let Oceans Lie (2010)

4,0
Verrassend sterk tweede album van deze na het debuut praktisch al afgeschreven moderne metalband. Technisch vrij complexe songs vol virtuoos gitaarspel (dat soms zelfs aan Steve Vai doet denken). Het is allemaal erg goed gedaan, zowel de brute intense stukken als de meer ingetogen passages. Over de hele linie een goed album, uitstekend geproduceerd. Toch het debuut ook maar eens beluisteren.

A Life Once Lost - Ecstatic Trance (2012)

3,5
Beste album van de band tot nu toe. Op vorige albums deed het geluid nog flink denken aan genregenoten als Meshuggah en Pantera, maar hier heeft de band eindelijk een meer eigen geluid gevonden. De onmenselijk zware drums dreunen heerlijk door en het hele album heeft een loodzware groove die fijn in het gehoor ligt. Qua variatie is er helaas minder goed nieuws, aangezien alle songs vrij monotoon doorbeuken en alles behoorlijk op elkaar lijkt. Wanneer men dat probleem op een volgend album ook nog verhelpt is men vast en zeker in staat om een topper af te leveren.

A Life Once Lost - Hunter (2005)

3,5
Wat eentonig album, inderdaad een beetje in de lijn van Meshuggah. Goed gedaan, krachtig en bruut. Effectieve kale produktie. Het is echter beter af en toe een paar songs te luisteren dan het hele album in één keer. Dan wordt het namelijk nogal saai.

A Life Once Lost - Iron Gag (2007)

3,5
Het vorige album, Hunter uit 2005, klonk erg als Meshuggah; ditmaal is Pantera aan de beurt. De originaliteitsprijs wordt dus wederom niet gewonnen. Afgezien daarvan is het een lekker ruige plaat, met energieke en behoorlijk heavy songs. Hier en daar wat aan de saaie kant, dat wel. Iets meer dynamiek en afwisseling graag, een volgende keer.

A P & S - Snapshot (1997)

3,5
Altijd een leuk album gevonden; nu ook weer bij herbeluistering. Deze engelse rock met hier en daar een metalen randje is avontuurlijk en aanstekelijk. Het album kent een flinke reeks prima songs, die lekker in het gehoor liggen en makkelijk te verhapstukken zijn. De band laat zich moeilijk in een hokje plaatsen, waarschijnlijk één van de redenen dat men nooit is doorgebroken bij het grote publiek. Een cultfavoriet derhalve.

A Perfect Circle - Eat the Elephant (2018)

3,5
Niet helemaal geslaagde comeback; het album springt qua songmateriaal erg van de hak op de tak en is overwegend erg ingetogen en zelfs poppy. Dat had ik in ieder geval niet zien aankomen. Bepaalde tracks, zoals The Doomed en TalkTalk, zijn sterk en overwegend is het album wel de moeite waard, maar er zijn teveel vreemde eenden in de bijt, zoals het radiovriendelijke So Long, And Thanks For All The Fish en de saaie remix-achtige afsluiter Get The Lead Out. De galmende produktie is ook niet helemaal mijn ding. Al met al biedt de plaat net te weinig kwaliteit om echt indruk te maken. Zanger Maynard James Keenan zingt tenslotte beter dan ooit, maar vaak op een wijze waarop je hem eigenlijk liever niet wil horen.

A Static Lullaby - Rattlesnake! (2008)

3,5
Explosieve emocore (give it a name). Het album dendert lekker door en begint pas na track 6 een beetje in te kakken. Niet dat het tempo dan omlaag gaat, maar dan worden de songs gewoon iets minder bijzonder. Over het algemeen zeker een prima plaatje, met als leuk extraatje de geslaagde vette cover van Britney Spear's Toxic.

a-ha - Headlines and Deadlines (1991)

Alternatieve titel: The Hits of a-ha

4,0
Uitstekende verzamelaar, met daarop alle hits, waarvan de meeste eigenlijk nog steeds wel de moeite waard zijn. Het typische jaren '80 geluid, compleet met enigszins kunstmatige produktie, zal niet voor iedereen meer te trekken zijn, maar wat mij betreft heeft dit de tand des tijds prima doorstaan. Songs als The Blood That Moves The Body, Hunting High And Low, I've Been Losing You en vooral The Sun Always Shines On TV, mogen er nog steeds zijn. Unieke band met een uniek geluid.

Abandon All Ships - Geeving (2010)

3,5
Aanstekelijke mix van metalcore en techno, met lekkere dancebeats als aanvulling op het betere beuk- en schreeuwwerk. Dit soort combinaties hebben we eerder en ook beter gehoord, maar het moet gezegd worden dat het geluid van de band erg verzorgd is en de songs, hoewel niet bijzonder, best lekker klinken. De uitstekende productie helpt hier natuurlijk ook flink bij.

Abandon All Ships - Infamous (2012)

3,5
Energiek tweede album, kort maar krachtig. De mengeling van metalcore en poppy punkrock, aangelengd met allerlei techno- en dancedetails, blijft leuk. Hier en daar leunt het geluid van de band iets teveel op een assortiment van moderne geluidseffecten, maar de songs worden met zoveel aanstekelijk enthousiasme gebracht dat de plaat toch weet te overtuigen. Leuke sample uit de film Three Amigos! aan het einde van de laatste song, overigens.

Abandon All Ships - Malocchio (2014)

3,5
Derde album alweer van deze canadezen. Wederom brengt men een aanstekelijke mengeling van hoekige gitaarriffs en pompende dancebeats ten gehore, resulterend in een smakelijke metalcocktail. Nog iets meer electronica dan op de vorige albums, vooral in de eerste helft van het album. Qua songmateriaal worden ook ditmaal geen hoge hoogtes bereikt, maar alles klinkt wel weer verdomd lekker.

Ablaze in Hatred - The Quietude Plains (2009)

3,0
Goed uitgevoerde doom metal uit Finland, maar heel log en traag, alsmede dodelijk saai. De songs ontberen een interessante opbouw en zwalken maar een beetje rond. Jammer, want de brulaap die voor de zanger door moet gaan is best goed en de muzikanten hebben zo te horen wel enig talent. Maar met dit saaie songmateriaal gaat het natuurlijk nooit iets worden.

AC/DC - If You Want Blood You've Got It (1978)

3,5
Dit eerste live-album van AC/DC staat nog steeds als een huis, als je tenminste iets kunt met de simplistische en recht-voor-zijn-raap aanpak van het songmateriaal. De songs komen live in ieder geval optimaal goed uit de verf. Zanger Bon Scott is prima bij stem (voor zover mogelijk) en de band heeft er duidelijk zin in. Ik heb altijd een haat/ liefde-verhouding gehad met AC/DC, maar toegegeven: dit is een echte klassieker.

Acroma - Orbitals (2003)

3,0
Teleurstellende amerikaanse rock, sporadisch beïnvloed door bands als Tool en A Perfect Circle. Niet verwonderlijk gezien de aanwezigheid van voormalig Tool-producente Sylvia Massy. Het niveau van het songmateriaal ligt helaas een flink stuk lager dan dat van genoemde bands. De eerste paar songs gaan nog wel, maar al snel slaat de eenvormigheid en daarmee verveling flink toe. Het is het allemaal net niet. Dit is het enige wapenfeit van de band; de verkoopcijfers vielen tegen en Acroma werd vlak na de release van dit album opgedoekt. Geen verlies voor de muziekwereld.

Across Five Aprils - A Tragedy in Progress (2003)

3,0
Brakke metalcore, rommelig en bijzonder matig geproduceerd. De houdbaarheid van het genre blijkt beperkt te zijn- tien jaar na dato kan dit eigenlijk al niet meer door de beugel. De songs zijn amper interessant en het voortdurende geschreeuw en gekrijs gaat snel irriteren, mede door de vele nerveuze breakdowns en tempowisselingen. De latere albums van de band zijn wel een stuk beter, dat moet gezegd worden.

Across Five Aprils - Life Underwater (2008)

3,5
Overtuigende mix van emo en metalcore (ja, je moet het toch iets noemen). Krachtige, lekker rauwe produktie ook. Op gegeven moment heb ik het wel gehad met het gekrijs van de zanger, maar de vrij intense songs zitten goed in elkaar en er is voldoende afwisseling. Niet helemaal mijn genre, maar best oké.

Across the Sun - Before the Night Takes Us (2011)

4,0
Tja, hoe zullen we dit nu weer eens noemen? Eh, symfonische metalcore dan maar? Het klinkt in ieder geval uitstekend, hoe je het ook noemt. De dynamische mengeling van Killswitch Engage-achtig beukwerk en Dream Theater-achtige melodielijnen doet wel wat denken aan een band als Mutiny Within, die dit ook tot kunst verheven heeft. Tegen het einde zakt de plaat wat in en worden de songs minder interessant, maar er is kwaliteit genoeg. Fijne plaat.

Adam F - Kaos: The Anti-Acoustic Warfare (2001)

3,5
Het debuut van Adam F, Colours uit 1997, was een aardig en afwisselend drum & bass-album, maar hier is hij volledig overgeschakeld naar hip-hop. En dat doet hij lang niet slecht. De vele slim gekozen gastartiesten voegen de nodige geloofwaardigheid toe aan de tracks, maar ook muzikaal staat het album als een huis. Vijftien jaar na dato doen de dreigende, bombastische tracks absoluut nog niet gedateerd aan en eigenlijk kan ik de plaat nu meer waarderen dan destijds bij de release. Met slechts 41 minuten aan de korte kant, maar wel krachtig.

Addiction Crew - Lethal (2008)

3,0
Reeds behoorlijk achterhaalde nu metal, met hier en daar mannelijke zang, maar overwegend bij elkaar gezongen door een dame. Helaas is de zang van deze mevrouw op het irritante af, waardoor de impact van de muziek vrijwel totaal verloren gaat. De songs zijn op zich niet eens zo belabberd, met een lekker stevige ritmesectie, maar de brakke zang en de gebrekkige engelse uitspraak van zowel dame als meneer doen het geheel geen goed. Kan rustig vermeden worden, dus.

Adelitas Way - Adelitas Way (2009)

3,5
Aangename amerikaanse radiorock, afwisselend stevig en poppy. Vrijwel alle songs zijn single-kandidaten, uitgezonderd de saaie afsluiter Brother. De band heeft absoluut geen eigen geluid, maar weet wel lekkere songs te schrijven. Blijvertje? Geen idee...

Adelitas Way - Getaway (2016)

3,0
Het vorige album, Stuck uit 2014, is wat mij betreft het beste en meest veelzijdige werkstuk van deze amerikaanse band tot nu toe. Stevige rocknummers werden daarop afgewisseld door meer poppy tracks en een paar fraaie ballads. Ditmaal trekt de band weer wat steviger van leer. Op zich goed nieuws, ware het niet dat het songmateriaal niet bijzonder is. Vrijwel alle songs gaan het ene oor in en het andere uit. Niet slecht gedaan, het klinkt allemaal degelijk en de uitvoering is vakkundig, maar wel erg anoniem.

Adelitas Way - Home School Valedictorian (2011)

3,5
Net als op het debuut bevat deze plaat lekkere amerikaanse rocksongs, absoluut catchy maar wel aan de anonieme kant. Zelfs nog wat anoniemer dan op het debuut. Hier en daar moest ik zelfs wat aan Nickelback denken. Over anonieme amerikaanse rock gesproken...

Adelitas Way - Stuck (2014)

3,5
Derde album van deze degelijke maar wat anonieme amerikaanse rockband. Men doet hier wel wat meer moeite om te zorgen voor afwisseling en identiteit in het songmateriaal, iets dat sporadisch best goed uitpakt. Vooral halverwege het album bevinden zich een aantal sterke en meeslepende songs, zoals Different Kind Of Animal, het titelnummer en vooral Drive. Ook de semiballads Undivided en Something More, die wel enige hitpotentie hebben, zijn best lekker.

Adema - Kill the Headlights (2007)

4,0
Ik hoor nog steeds liever het debuut met Chavez, maar dit album is zeker beter dan de vorige twee. De band weet sterke, zeer goed in het gehoor liggende songs te schrijven. Een lekker album.

Adept - Death Dealers (2011)

3,5
Het nieuwe album, Silence The World, vind ik best oké, daarom heb ik me ook maar eens gewaagd aan het tweede album van deze zweedse metalband. Ook deze plaat kan er mee door, al zijn sommige songs (en teksten) aan de simplistische kant. De mengeling van punkrock en metalcore is hier ook nog niet zo goed uitgebalanceerd als op Silence The World. Niettemin een vlot en prima geproduceerd album, dat lekker doorbeukt en eigenlijk steeds beter wordt naarmate de plaat vordert.

Adept - Silence the World (2013)

3,5
Vakkundig gefabriceerde metalcore uit Zweden. Dit is het derde album van Adept, maar het eerste dat ik van de band beluisterd heb. Het geluid is weinig origineel en een aantal songs heeft nogal last van allerlei flauwe hardcore-meezingkoortjes, maar ik moet zeggen dat alles wel heerlijk vet klinkt door de geweldige produktie. Hierdoor komt de plaat toch nog op een ruime voldoende uit.

Adestria - Chapters (2012)

4,0
Uitstekende metalcore, subliem uitgevoerd en geproduceerd. Het songmateriaal is weliswaar niet erg origineel, maar de band weet er vaak wel een frisse draai aan te geven. De toevoeging van allerlei keyboard- en zelf orkestpartijen draagt zeker bij aan de pret. Daarnaast beschikt de band over een uitstekende zanger, die goed overweg kan met zowel de ruige als de cleane zangpartijen. De songs zitten prima in elkaar en het album boeit van begin tot eind.

Adimiron - Timelapse (2014)

3,5
Degelijke moderne metal uit Italië. De vorige albums van deze band zijn langs me heen gegaan, maar dit is helemaal zo slecht nog niet. Qua stijl ligt de muziek een beetje tussen Mastodon en Machine Head in, al is Adimiron wel wat zwaarder en logger. De opgeworpen gitaarmuur is imposant en de songs klinken overweldigend, al mist het materiaal wel een beetje een eigen identiteit. De meeste songs zijn ook niet bepaald memorabel qua opbouw. Het beukt en dreunt allemaal maar een beetje door, waarbij de songs weinig houvast bieden. Daar moet de band dus nog wel aan sleutelen in de toekomst.