Sterk album, dat herhaaldelijk doet denken aan Icon, uit mijn favoriete periode van de band. De balans tussen melancholie en doom is hier knap getroffen en vertaalt zich naar unaniem sterke, vrij lange tracks die geen moment vervelen. De uitstekende opener Serpent On The Cross zet de toon en daarna blijft het genieten. De bonustracks zijn ook de moeite waard. Welkom terug van nooit weggeweest!

Stemmige doom-metal, productioneel en songtechnisch nog niet zo krachtig als latere albums van de band, maar aan melancholische sfeer in ieder geval geen gebrek. De zangpartijen zijn soms wat aan de saaie kant, net als bepaalde gitaarriffs, die wel heel vaak herhaald worden. Qua dynamiek ook zeker niet perfect, maar de band zet hier wel op overtuigende wijze een lekker potje somberheid neer.

Duidelijk niet mijn ding, deze schreeuwerige mix van allerlei metal-subgenres. Overwegend is het hardcore, maar ook doom, death en thrash komen langs. Het resulteert helaas niet in een afwisselend, energiek geheel. Sterker nog, de meeste tracks zijn saai en log, met weliswaar hier en daar een lekkere zware groove, maar het songmateriaal weet mij absoluut niet te boeien. Ik vond het knap van mezelf dat ik het einde heb gehaald.

Ambitieus album waarmee de band vast hoge ogen gaat gooien. De wervelwind van geluid is wat meer gestructureerd, resulterend in daadwerkelijke songs met een kop en een staart. Men heeft duidelijk moeite gedaan om variatie tussen en binnen het songmateriaal toe te passen. Met succes, al wijkt men sporadisch iets teveel af van de beproefde formule. Hier en daar gaat het geluid zelfs richting symfonische power metal, met iets te kitscherig klinkende melodielijntjes. Gelukkig wordt er overwegend nog steeds ongenadig op los gebeukt, met een monsterlijk strakke ritmesectie, virtuoze gitaarsolo's en zanger Will Ramos op de top van zijn kunnen. Wat een oerkracht is die man toch, ongelooflijk.

Dit hangt ergens tussen EP en volwaardig album in, met acht tracks die samen rond een half uur klokken. De moderne metal weet redelijk te boeien en is degelijk genoeg uitgevoerd en geproduceerd, maar originaliteit is ver te zoeken. De eerste vijf tracks hakken er stevig in; de laatste drie zijn meer ingetogen en melodieus. Niet slecht, al met al, maar ik sloeg er niet bepaald steil van achterover.

De meeste tracks waren reeds ver voor de release van dit album verkrijgbaar, met slechts Sway en Ad Astra (alsmede een lading instrumentale intro's / intermezzo's) echt nieuw. Niet direct twee van de beste songs. Maar goed, het album als geheel is dan toch wel weer prima. Het songmateriaal is vaak wat steviger en meer direct dan we van de amerikaanse band gewend zijn, met zelfs een voorzichtig ingezette grunt hier en daar. Productioneel staat het album weer als een huis. Geen verrassingen (of het moeten de twee aardige maar nogal overbodige covers van Johnny Hates Jazz en Tears For Fears zijn) en qua muziek en teksten wordt voortgeborduurd op eerder werk, maar het is allemaal wel weer verdomd meeslepend en aanstekelijk.

Weinig verrassingen ten opzichte van eerder werk, maar wel gewoon weer een degelijk album. Opener My Place In The Dirt is geweldig; het afsluitende titelnummer is aan de saaie kant. Alles daartussen beweegt zich hoofdzakelijk voort in midtempo, waardoor het songmateriaal op gegeven moment nogal eenvormig gaat klinken. Iets meer dynamiek had dus geen kwaad gekund. Productioneel gelukkig wel wat voller en steviger dan voorganger Exile.

Beter dan het vorige album, vooral door het meer uptempo (en meer heavy) songmateriaal. De nieuwe zanger klinkt hier ook een stuk overtuigender, waarbij vooral zijn grunts er flink op vooruit zijn gegaan. Luister maar eens naar fijne tracks als Mercury Blood en Stronghold. Sommige melodieuze refreintjes zijn ook ditmaal problematisch, maar gelukkig blijft de schade beperkt. Op deze manier mag de band wat mij betreft nog wel een paar jaar actief blijven.

Jammer van de overwegend melodieuze zangpartijen, die op gegeven moment nogal eenvormig gaan klinken. Zodra de grunts worden ingezet klinkt het allemaal direct een stuk levendiger en energiek. Het sfeervolle songmateriaal maakt gelukkig veel goed, met een geluid dat ergens tussen de doom-metal van Draconian en de melancholische progressieve rock van Katatonia in hangt.

Een opgefokte mix van Slipknot en Cradle Of Filth, zo kun je deze metal uit Niew-Zeeland wellicht omschrijven. Opener All Is Rust doet me niet zoveel, vooral door het voortdurende hoge gekrijs, maar daarna wordt het snel interessanter. Het songmateriaal op dit tweede album is lekker zwaar en afwisselend, voorzien van fijne grooves en afwisselende, intense zangpartijen. De productie is ook eersteklas. Ik ga snel maar eens op zoek naar het debuut.

Niet best, deze mengeling van matte emorock en voorspelbare metalcore. Het songmateriaal is op zich vlot en aanstekelijk, maar door de saaie productie klinkt het allemaal erg eenvormig. Tevens schieten de zangpartijen tekort, zowel in de ruige als de melodieuze passages. Een flinke stap terug voor de amerikaanse band, al met al.

Een aangename verrassing, deze melodieuze progressieve metal uit het Verenigd Koninkrijk. Fans van een band als Teramaze kunnen blind (doof?) toehappen. Echt stevig wordt het nergens, maar de subtiele, lekker zware riffs die aan de tracks ten grondslag liggen geven het geheel toch een fijn heavy gevoel. Prima zanger ook. Het songmateriaal is herhaaldelijk iets te langdradig, met net iets te weinig dynamiek om van een topper te spreken, maar het zeer verzorgde, gedetailleerde geluid dat deze band hier neerzet belooft veel voor de toekomst.

Na Bleeding Star van vorig jaar opnieuw een zes tracks tellende EP, waarop de band een bijzonder aangenaam klinkende mix laat horen van metal(core) en synthwave. Origineel is het geluid nergens, maar er zijn maar weinig bands die de formule zo goed beheersen.

Wederom een bijzonder fijn album van deze altijd betrouwbare zweedse metalband. De stevige maar tegelijkertijd heerlijk melancholische melodeath klinkt nog steeds opperbest en alle tracks zijn de moeite waard. Productioneel steekt het album ook fraai in elkaar, met veel aandacht voor detail en de broodnodige dynamiek. Op deze manier mag men nog wel een tijdje doorgaan.