Lekker klinkende mix van hiphop en metal, een beetje à la Linkin Park. De stevige tracks zijn duidelijk beter dan de wat meer zoetsappige, maar gelukkig blijft de schade wat dat betreft beperkt. De band kan niet betrapt worden op enige originaliteit, maar wat men doet doet men wel goed. De luxe uitvoering van het album, met zes aardige bonustracks, verdient de voorkeur.

Bij opener The Funeral dacht ik per abuis de soundtrack van The Lion King opgezet te hebben, maar gelukkig zakt deze associatie snel weg. Deze tunesische progressieve metalband wordt er niet bepaald subtieler op en pakt ook ditmaal uit met een flinke portie bombast en edelkitsch, maar gezegd moet worden dat het (vaak onweerstaanbare) songmateriaal wel erg sfeervol en meeslepend wordt gebracht. Het klinkt allemaal bijzonder fraai, mede door de uitstekende, gedetailleerde productie.

Overrompelende metalcore uit Zwitserland, met uitstapjes richting emo- en deathcore. Het geluid is niet origineel, maar dat maakt de band goed met een flinke dosis energie en overtuigingskracht. Daarnaast is dit (tweede) album bijzonder goed geproduceerd. Ik ga op zoek naar het debuut.

De missende schakel tussen Fear Factory en Linkin Park, zo jou je deze canadese band wellicht kunnen omschrijven. Het songmateriaal is aangenaam genoeg, maar qua zang schiet men helaas iets te ver door richting melodieuze en vooral zoete refreintjes, die een beetje afbreuk doen aan de stootkracht. Er hadden gewoonweg wat meer songs op dit album moeten staan als de prima titeltrack, waar de balans wel precies goed is.

Mooi verzorgd album, voorzien van veel sfeer en detail. Dit eenmansproject neemt ruim de tijd om de songs op en af te bouwen, iets teveel tijd zelfs, maar de mengeling van synthwave, darkwave en ambient klinkt zo lekker dat je de soms wat saaie elementen op de koop toeneemt. De meer uptempo tracks hebben wel absoluut mijn voorkeur. Luister maar eens naar de vette stamper Lunacy.

Wisselvalig album, dat door de spectaculaire gitaarsolo's en een bak tomeloze energie net boven de middelmaat uitkomt. Het songmateriaal is hier het grootste euvel, met slechts enkele tracks die in positieve zin opvallen. Zolang de band het gaspedaal ingedrukt houdt valt er weinig te klagen, maar te vaak zakt het tempo in en beukt het allemaal maar een beetje standaard door. Kortom; ik heb Exodus wel eens beter gehoord.

Opgefokte mix van industrial metal, techno en synthwave, niet overal even aangenaam maar bij vlagen behoorlijk imposant. Dit amerikaanse eenmansproject weet zich in ieder geval wel te onderscheiden van de meeste andere artiesten binnen het genre. De hak-op-de-tak aanpak en chaotische insteek van bepaalde tracks doet sporadisch wat afbreuk aan de feestvreugde, maar het album stampt zo lekker door dat je uiteindelijk toch voor de bijl gaat.

Prima album van deze amerikaanse metalband, met ditmaal gelukkig wat meer uptempo en dynamisch songmateriaal. Dat werd op de vorige worp node gemist. Genoeg variatie ook binnen en tussen de verschillende tracks om de boel interessant te houden. Origineel is het allemaal niet, maar in ieder klinkt men hier minder als Pantera en meer als zichzelf.

Deze belgische metalband heeft hoorbaar moeite gedaan hier iets moois van te maken, iets dat deels ook wel is gelukt, maar het songmateriaal is helaas niet overal even sterk. Daarnaast gaat men ook iets te vaak voor het grote gebaar; bepaalde passages zijn duidelijk bedoeld om live mee te kunnen zingen, compleet met oubollige gang vocals. De melodieuze zangpartijen weten ook niet echt te overtuigen. Jammer, want verder is dit een prima album, met vooral spetterend gitaarwerk.

Lekker stevige synthwave van deze franse eenmansformatie, oftewel Franck Hueso. Dit derde album laat weinig verrassingen horen, maar wat het doet, doet het wel goed. Geen gastvocalen dit keer, maar gewoon weer een fijne combinatie van electronica en metal, intens, dreigend en massief klinkend.

Brute maar ook nogal neurveuze mengeling van stijlen, van poppy industriële rock tot lompe deathcore. Het songmateriaal is door het voortdurende heen en weer schakelen tussen subgenres aan de schizofrene kant, maar gezegd moet worden dat deze Oekraïnse band de zaakjes verder wel goed op orde heeft. De muziek klinkt in ieder geval overtuigend genoeg.

Dit remix-album is beter dan de originele soundtrack, wat mij betreft. Het klinkt ook meer als Nine Inch Nails, vooral omdat er heel wat meer te beleven valt en het allemaal wat ruiger en heftiger in elkaar is gezet. Waar veel tracks op de soundtrack niet voorzien waren van beats stampt alles hier lekker door, zij het soms iets te lang. Met bijna 80 minuten een hele zit, maar vrijwel iedere track is de moeite waard.

Lekker stampende, retro klinkende synthwave van deze muzikant uit Dallas, Texas. Productioneel is het album aan de eenvormige kant, maar gezegd moet worden dat de vijftien instrumentale tracks wel weten te boeien, al zijn ze sporadisch aan de iets te lange kant.

Aanstekelijke amerikaanse mix van poppy rock, metal en synthwave. Dat klinkt heel druk, maar in de praktijk valt dit erg mee, voornamelijk omdat het songmateriaal zo catchy en goed uitgevoerd is. Het album luistert in ieder geval aangenaam weg, mede door de uitstekende productie.

Solide belgische thrashmetal met hier en daar wat metalcore-elementen. Het tempo van de meeste tracks had wat mij betreft nog wel wat hoger mogen liggen, maar bij vlagen klinkt het songmateriaal wel heerlijk vet. Vooral de gitaarriffs heersen. De band heeft ook een prima zanger in huis. Er is ruimte voor verbetering, maar dit is een prima derde album. Niet dat ik de eerste twee ken. Toch maar eens beluisteren.

Aan de formule is weinig gesleuteld, al bevat het songmateriaal hier wel iets meer variatie. De mix van metal en electropop klinkt in ieder geval wederom aanstekelijk, met zangeres Kristyn Hope in uitstekende vorm. Ook ditmaal is het lastig om echte uitschieters te vinden, maar afgezien daarvan is dit tweede album gewoon dik in orde.

Dit betreft een opnieuw opgenomen versie van het debuut uit 2011. Niet dat daar iets mis mee was qua geluid, wat mij betreft, maar goed. We kunnen in ieder geval stellen dat het songmateriaal nu nog heftiger klinkt. Het geluid is zwaarder, de zang ruiger, terwijl de hardstyle-beats nog dieper pompen. Helaas speelt eenvormigheid het album nog steeds parten, hoe lekker vet alles ook klinkt. Vooral naar het einde toe slaat de metaalmoeheid toe. Daar komen we vervolgens nog een extra track tegen, het trage maar botte Evolve.

Een aangename verrassing na een aantal wat mindere albums. Hier is meneer Zombie weer in opperbeste vorm en het songmateriaal is energiek en aanstekelijk. De 15 korte tracks razen als een malle over je heen en steken stuk voor stuk degelijk in elkaar. Zo strak en vooral goed heeft hij niet meer geklonken sinds Hellbilly Deluxe uit 1998.