Deze belgische metalband heeft hoorbaar moeite gedaan hier iets moois van te maken, iets dat deels ook wel is gelukt, maar het songmateriaal is helaas niet overal even sterk. Daarnaast gaat men ook iets te vaak voor het grote gebaar; bepaalde passages zijn duidelijk bedoeld om live mee te kunnen zingen, compleet met oubollige gang vocals. De melodieuze zangpartijen weten ook niet echt te overtuigen. Jammer, want verder is dit een prima album, met vooral spetterend gitaarwerk.

Lekker stevige synthwave van deze franse eenmansformatie, oftewel Franck Hueso. Dit derde album laat weinig verrassingen horen, maar wat het doet, doet het wel goed. Geen gastvocalen dit keer, maar gewoon weer een fijne combinatie van electronica en metal, intens, dreigend en massief klinkend.

Brute maar ook nogal neurveuze mengeling van stijlen, van poppy industriële rock tot lompe deathcore. Het songmateriaal is door het voortdurende heen en weer schakelen tussen subgenres aan de schizofrene kant, maar gezegd moet worden dat deze Oekraïnse band de zaakjes verder wel goed op orde heeft. De muziek klinkt in ieder geval overtuigend genoeg.

Dit remix-album is beter dan de originele soundtrack, wat mij betreft. Het klinkt ook meer als Nine Inch Nails, vooral omdat er heel wat meer te beleven valt en het allemaal wat ruiger en heftiger in elkaar is gezet. Waar veel tracks op de soundtrack niet voorzien waren van beats stampt alles hier lekker door, zij het soms iets te lang. Met bijna 80 minuten een hele zit, maar vrijwel iedere track is de moeite waard.

Lekker stampende, retro klinkende synthwave van deze muzikant uit Dallas, Texas. Productioneel is het album aan de eenvormige kant, maar gezegd moet worden dat de vijftien instrumentale tracks wel weten te boeien, al zijn ze sporadisch aan de iets te lange kant.

Aanstekelijke amerikaanse mix van poppy rock, metal en synthwave. Dat klinkt heel druk, maar in de praktijk valt dit erg mee, voornamelijk omdat het songmateriaal zo catchy en goed uitgevoerd is. Het album luistert in ieder geval aangenaam weg, mede door de uitstekende productie.

Solide belgische thrashmetal met hier en daar wat metalcore-elementen. Het tempo van de meeste tracks had wat mij betreft nog wel wat hoger mogen liggen, maar bij vlagen klinkt het songmateriaal wel heerlijk vet. Vooral de gitaarriffs heersen. De band heeft ook een prima zanger in huis. Er is ruimte voor verbetering, maar dit is een prima derde album. Niet dat ik de eerste twee ken. Toch maar eens beluisteren.

Aan de formule is weinig gesleuteld, al bevat het songmateriaal hier wel iets meer variatie. De mix van metal en electropop klinkt in ieder geval wederom aanstekelijk, met zangeres Kristyn Hope in uitstekende vorm. Ook ditmaal is het lastig om echte uitschieters te vinden, maar afgezien daarvan is dit tweede album gewoon dik in orde.

Dit betreft een opnieuw opgenomen versie van het debuut uit 2011. Niet dat daar iets mis mee was qua geluid, wat mij betreft, maar goed. We kunnen in ieder geval stellen dat het songmateriaal nu nog heftiger klinkt. Het geluid is zwaarder, de zang ruiger, terwijl de hardstyle-beats nog dieper pompen. Helaas speelt eenvormigheid het album nog steeds parten, hoe lekker vet alles ook klinkt. Vooral naar het einde toe slaat de metaalmoeheid toe. Daar komen we vervolgens nog een extra track tegen, het trage maar botte Evolve.

Een aangename verrassing na een aantal wat mindere albums. Hier is meneer Zombie weer in opperbeste vorm en het songmateriaal is energiek en aanstekelijk. De 15 korte tracks razen als een malle over je heen en steken stuk voor stuk degelijk in elkaar. Zo strak en vooral goed heeft hij niet meer geklonken sinds Hellbilly Deluxe uit 1998.