Meer uitgebalanceerd (en steviger) dan de hieraan voorafgaande paar albums, met vooral sterker songmateriaal, dat nergens te flauw of poppy wordt. Door de krachtige, moderne productie klinkt het ook allemaal lekker zwaar en meeslepend. De metalcore van deze amerikanen zal nooit de originaliteitsprijs winnen, maar binnen het genre steekt dit toch wel flink boven de middelmaat uit.

Bijzonder lekker album, met de band in topvorm. Men heeft flink moeite gedaan om alles in balans te krijgen, met positief resultaat. De ingetogen tracks complementeren de stevige en vice versa. Er zit geen misser tussen en de plaat laat zich fijn als één geheel beluisteren. Kortom; het beste album van de band tot nu toe.

Na 15 jaar met een grotendeels nogal gedateerd klinkende herhaling van zetten op de proppen komen is gewaagd, dat moet ik deze australische band nageven. Veel nieuwe zieltjes zal men er helaas niet mee winnen en ook fans van het eerste uur zullen er niet echt warm meer voor lopen. Daar is het songmateriaal gewoonweg te vlak en voorspelbaar voor. De meeste tracks klinken best lekker en het album als geheel stampt aangenaam door, met hier en daar een stevige metalpassage, maar een oubollig deuntje als Napalm kan tegenwoordig echt niet meer, mannen.

Deze amerikaanse band kan bij mij weinig fout doen. Ook dit album is weer een schot in de roos. Knap hoe men na al die jaren nog zo fris en energiek voor de dag kan komen, met inventief en relevant songmateriaal. Productioneel had ik het album graag nog iets zwaarder willen hebben en de drumpartijen klinken wat vlak, maar verder valt er niet veel te klagen. Prima album weer van deze altijd betrouwbare band.

Wederom een bikkelharde plaat van deze amerikaanse deathcore-band. Ook ditmaal blijft het songmateriaal niet echt hangen en ontbreekt het meer dan eens aan de benodigde dynamiek, maar bruut en goed uitgevoerd is het zeker. Binnen het genre blijft dit een van de koplopers, maar het zou fijn zijn als men eens op de proppen komt met echt memorabele tracks. Productioneel is het album ook zeker niet perfect; het geluid is nogal klinisch en statisch, met de bas spijtig genoeg naar de achtergrond gemixed.

Weer een prima album van deze altijd betrouwbare amerikaanse band. Het geluid zit nog steeds tussen rock en metal in en doet sterk denken aan Tool, met name door de zang. Een kopie is het gelukkig niet en ook nu weer weet de band te overtuigen met bovengemiddeld sterk songmateriaal. Poductioneel laat men wel wat steekjes vallen, maar daar tegenover staat dat het album steeds beter wordt naarmate het vordert.

De formule is inmiddels geperfectioneerd door deze amerikaanse band; moderne metalcore, niet te zoet, niet te stevig. Grootste troef blijft het aanstekelijke songmateriaal, dat lekker in het gehoor ligt zonder te vervallen in voorspelbare of gladde toestanden. Hier en daar trekt de band flink van leer, luister maar eens naar de djent-achtige groove in opener Kerosene, maar overwegend kleurt men netjes binnen de lijntjes.

Deze duitse band wordt niet bepaald subtieler naarmate men langer aan de weg timmert; ook dit album barst weer uit de voegen van dik aangezette bombast en melodrama. Neemt niet weg dat het ook nu weer resulteert in verrassend meeslepend songmateriaal, met hier en daar zelfs een behoorlijk stevige passage. Sporadisch zijn zelfs wat zware grunts hoorbaar. Het steenkolen engels van de zanger blijft de geloofwaardigheid een beetje in de weg staan, maar vooruit; de beste man doet zijn best. Net als de hele band overigens.

Gelukkig wat beter dan het vorige album, dat vooral uitblonk in zoetsappigheid. Hier weet de band de ingetogen momenten beter te integreren in het songmateriaal en komt men met voldoende stevige tracks op de proppen om flink tegengas te geven. Echt heavy wordt het album nergens, maar de songs liggen goed in het gehoor en er is flink nagedacht over de benodigde dynamiek en afwisseling binnen en tussen de tracks.

Zware, schreeuwerige metalcore uit Duitsland. Origineel is het allemaal bepaald niet, maar het klinkt wel overtuigend. Net wanneer je de zang zat begint te worden schakelt de band slim over naar aanstekelijke, goed uitgevoerde refreintjes, die het songmateriaal aanzienlijk ten goede komen. Niet alle tracks zijn even sterk, maar het album weet over de hele linie wel te blijven boeien.

Het altijd moeilijke tweede album resulteert voor Thousand Below vooral in een zoetsappig en onevenwichtig gebeuren. Tracks als Disassociate en Vanish beuken er nog stevig op los, maar verder is het songmateriaal alarmerend poppy, ingetogen en niet zelden behoorlijk saai. Het is onduidelijk wat de band hiermee wil bereiken. Een groter publiek waarschijnlijk, maar dan moet men toch echt met sterkere songs voor de dag komen.

Kort maar krachtig album, dat vooral naar het einde toe wint aan kwaliteit. Productioneel had het allemaal wel wat beter gekund, maar het avontuurlijke songmateriaal is afwisselend en dynamisch genoeg om de volle (!) 25 minuten te blijven boeien. De amerikaanse band weet ook ditmaal weer kunstig heen en weer te bewegen tussen poppy en brute passages, ondersteund door hakkelig gitaarwerk.

Schreeuwerige metalcore met nogal iel gitaarwerk. Meer core ook dan metal helaas, wat zich vertaalt naar middelmatig songmateriaal dat weliswaar bol staat van de dynamiek maar weinig interessante riffs en hooks kent. De band klinkt hier energiek en bevlogen, maar het komt er nog niet helemaal uit, zullen we maar zeggen. Gelukkig zijn de hierop volgende albums stukken beter.

Nerveus heen en weer stuiterende metalcore, energiek gebracht maar inhoudelijk weinig boeiend. De uitstapjes richting Linkin Park zijn ook niet bepaald geslaagd. De frans gezongen/ gerapte passages geven de muziek hier en daar iets origineels, maar het songmateriaal is gewoonweg niet sterk genoeg om over de hele lengte van het album te kunnen boeien.

Deze amerikaanse metalband heeft de zaakjes goed voor elkaar, al stijgt het songmateriaal nergens tot grote hoogte. Daar is het allemaal net iets te voorspelbaar en radiovriendelijk voor. Bepaalde passages zijn erg poppy en vooral glad. Neemt niet weg dat men op cruciale momenten overtuigend bruut en meeslepend uit de hoek komt, daarbij geholpen door een uitstekende, loodzware productie. Luister maar eens naar de fijne afsluiter Witness The End.

Prettig album van deze duitse metalband, al is de eerste helft duidelijk beter dan de tweede. Tracks als de aanstekelijke opener Coma Blue en het fraaie meeslepende Good Stories gaan erin als koek, maar gaandeweg wordt het songmateriaal helaas wel wat minder memorabel. Het vakmanschap van de band en de prima productie houden de boel gelukkig stevig op de rails.

De intense black metal van deze amerikaanse band steekt sfeervol in elkaar en beschikt vooral over geweldig drumwerk (van sessiemuzikant Mike Heller), maar het songmateriaal laat me helaas koud. Ik heb gewoonweg niets met deze stijl van metal. Slechts bij het moordend snelle en brute Still Night spitste ik even de oren, maar daarna gingen de tracks weer het ene oor in en het andere uit.