Een aangename verrassing na het futloze vorige album, Dark Sun uit 2022. Ditmaal heeft de amerikaanse band wel het juiste gevoel te pakken, met zeer aanstekelijk songmateriaal dat vrijwel direct in je hoofd blijft hangen. Luister maar eens naar het pakkende Shapeshift of het heerlijke stevige Bloodlust. De moderne mix van pop en metal klinkt als een klok en weet het hele album te boeien, zonder te vervallen in te zoete toestanden.

Grote klasse wederom, dit derde album van het belgische Psychonaut, maar met helaas iets te veel ingetogen tracks naar mijn smaak. De band klinkt toch het beste in lekker zwaar en mysterieus klinkend werk als het machtige Stargazer. Afgezien daarvan toch wel weer een heerlijk bezwerend en meeslepend album, met iedereen in topvorm.

De geniale, zij het wat melige bandnaam zal menig luisteraar op het verkeerde been zetten, wat natuurlijk wel grappig is. De brute metalcore (met uitstapjes richting hardcore en deathcore) klinkt hier in ieder geval zo mogelijk nog botter dan op het debuut. De hardcore-elementen kan ik wat minder goed pruimen, maar afgezien daarvan is dit toch wel een indrukwekkend tweede album. Cage zelf schijnt overigens ook fan te zijn!

Iets minder agressief en opgefokt dan de laatste paar albums, maar helaas ook wel iets minder goed. De eerste paar tracks zijn prima, maar vanaf het rommelige en onsamenhangende Black Hole Scum gaat de kwaliteit langzaam achteruit. Een aantal instrumentale niemendalletjes helpen ook niet bepaald mee. Kort en krachtig met nog geen 33 minuten, maar echt indruk maakt het songmateriaal slechts sporadisch.

Bepaalde experimentele tracks, vooral Pink Cellphone, horen natuurlijk meer thuis op een album van Moreno's project Team Sleep. Verder is het een wat rustiger, meer ingetogen album geworden, maar de meeste songs zijn wel mooi en meeslepend. Dus ja, lichte tegenvaller, maar wel de moeite waard.

Eerste deel van een beoogd drieluik. De melodieuze doom-metal van deze noorse band, die al een beste tijd aan de weg timmert, klinkt aangenaam genoeg maar komt nergens echt volledig van de grond. Deels is dat te wijten aan het degelijke maar weinig spectaculaire songmateriaal; deels aan de te prominent aanwezige zanger, die zijn teksten net niet ruig genoeg weet te brengen. Maar goed, het album is net sterk genoeg om benieuwd te zijn naar de volgende twee delen.

Progressieve retro-rock; het klinkt tegenstrijdig maar is van toepassing op deze aangename ijslandse band. Niet echt mijn genre, maar het songmateriaal is degelijk en vooral aanstekelijk genoeg om te blijven boeien. Opeth-zanger Mikael Åkerfeldt duikt op in de prima opener Philosopher. De rest van het album doet daar niet veel voor onder.

Aangenaam comeback-album, al is het songmateriaal zeker niet wereldschokkend. De overtuigingskracht en de energie van de band maken echter veel goed. Van de eerste tot de laatste track beukt dit als vanouds door, eenvormig en vrij simpel maar wel gewoon tof. De ongepolijste productie past er goed bij. Welkom terug, mannen.

Wat ruiger en rauwer dan de meer recente albums, vooral qua zang. Slechts sporadisch komt er een melodieus gezongen passage voor. Het past in ieder geval prima bij de vlotte doom-metal van deze duitse band. Het songmateriaal is daarnaast ook bovengemiddeld sterk.

De band herpakt zich gelukkig na het teleurstellende vorige album, Awakening uit 2011. De mix van emorock en metalcore beschikt hier duidelijk over meer energie en venijn, met vooral halverwege een reeks felle sterke tracks. Het album sluit af met het meer ingetogen maar zeer fraaie Open Water. Hopelijk houdt men de stijgende lijn vast.

Prima debuut van deze britse progressieve metalband. Denk aan Dream Theater met wat zwaarder gitaarwerk. Jammer dat het album halverwege een beetje inkakt met enkele wisselvallige tracks, want de eerste paar nummers alsmede de epische afsluiter Coalescence zijn indrukwekkend. Fijne band met een aangename zanger.

Indrukwekkend, veelbelovend debuut van deze nieuw-zeelandse metalband. Denk aan een deathcore-versie van Slipknot en je zit aardig in de richting. De woest kolkende tracks steken knap in elkaar en worden energiek en vooral intens uitgevoerd, daarbij geholpen door een uitstekende productie. Het album hierna, Random.Access.Misery, is ook top.

Een nogal futloze herhaling van zetten aan de hand van een uitgekauwd (want: eind van de wereld) concept. Niet slecht, wel erg voorspelbaar en op veilig spelend. Lucassen zingt de meeste partijen zelf en doet dat verdienstelijk, maar zijn beperkte stemgeluid en de te netjes ingezongen teksten weten het toch al niet geweldige songmateriaal niet boven het gemiddelde uit te tillen. Dieptepunt is het flauwe Shaggathon, voorzien van wel erg knullige lyrics.

Belachelijk aanstekelijke mix van pop en metal, resulterend in een even lekker als te verwaarlozen album. De 11 tracks nestelen zich stuk voor stuk snel in je hoofd en de band weet heel goed hoe de formule maximaal uitgemolken kan worden. Zelfs Will Ramos van Lorna Shore komt in Dance! nog even opdraven om het geheel wat meer geloofwaardigheid te geven. Leuk zolang het duurt.

Aardige aanvulling op het album Draconian Darkness, met twee nieuwe tracks, een live-nummer en twee andere versies van bestaande tracks. In opener Carnivore staat de zang helaas iets te ver naar achteren in de mix, verder is het wel een oké track. Forefathers is vervolgens helemaal top.

Wederom een sterk album van deze amerikaanse metalband. Oké, het songmateriaal weet niet zo te beklijven, maar geluid en uitvoering zijn eersteklas. De band klinkt heaviër en agressiever dan ooit, hier en daar bijgestaan door gastzangers (waarvan Cattle Decapitation's Travis Ryan wel de bruutste is). En het spetterende gitaarwerk is weer eens niet te versmaden.

Wisselvallig, sporadisch nogal ongeïnspireerd klinkend album, dat vooral in het middenstuk teleurstelt. De matige powerballad Meant To Be luidt een reeks matige tracks in, die uitblinken in slappe teksten en voorspelbare arrangementen. Uitgekauwde songtitels als High Noon, Witch Hunt en Nature Of The Beast dekken wat dat betreft de lading. De eerste drie en de laatste twee tracks moeten duidelijk de kar trekken. Daar is de band gelukkig wel in topvorm te horen, vol energie en venijn, met de voet krachtig op het gaspedaal.

Deze finse band stelt eigenlijk nooit teleur; ook dit nieuwe album is een schot in de roos. Men weet inmiddels waar de grootste kracht ligt, te weten in uptempo werk, en dat zal de luisteraar weten ook. Vrijwel onafgebroken wordt het gaspedaal ongenadig ingetrapt, met amper een rustmoment. Het songmateriaal is unaniem sterk, net als de productie. Het hoogtepunt dient zich vlak voor het einde aan; het epische en bombastische All Life Is Evil laat de band van een iets meer symfonische kant horen, maar damn, wat een vette track.

Deze schizofrene canadese band stuitert kunstig heen en weer tussen gladde Linkin Park-achtige rock en stevige metalcore. Hier en daar is het geluid mierzoet; dan weer bikkelhard. Het is daarom moeilijk om grip op het songmateriaal te krijgen, maar de meeste tracks steken gelukkig dermate vernuftig en vooral aanstekelijk in elkaar dat het album alsnog makkelijk wegluistert.

Het amerikaanse doom-collectief sombert vrolijk door, getuige dit wederom degelijke album. Iets te weinig grunts en teveel midtempo werk, wat mij betreft, maar het is allemaal wel weer sfeervol uitgevoerd. Iets meer dynamiek binnen het songmateriaal had niet misstaan en de melodieuze zang is soms op het randje van zeurderigheid, maar de band komt er net mee weg. Het beste wordt voor het laatste bewaard: afsluiters Dusking Day en XXII zijn bijzonder fraai.

Weinig opzienbarende soundtrack die vreemd genoeg onder de noemer Nine Inch Nails is uitgebracht. Verwacht geen ruige industrial rock; het is ingetogen synthwave dat hier de klok slaat, slechts hier en daar voorzien van beats en zang. Vier tracks bevatten vocalen van Trent Reznor, maar feitelijk zijn alleen Alive As You Need Me To Be en het afsluitende Shadow Over Me de moeite waard. Overwegend zijn de tracks te kort om indruk te maken, met te weinig memorabele invalshoeken.

Vijfde volwaardige album alweer voor deze zeer productieve zweedse band, die inmiddels een indrukwekkend oeuvre begint op te bouwen. Ook deze worp is weer de moeite waard, met stevig beukende tracks vol monsterlijk zware riffs en het betere brulwerk. Het songmateriaal is gelukkig wat meer onderscheidend dan dat op de vorige plaat, waardoor het album van begin tot eind blijft boeien. Vooral de uptempo passages zijn heerlijk vet.

De avontuurlijke progressieve metal van deze amerikaanse band schiet weer eens alle kanten uit, maar gaandeweg openbaart zich een verrassend toegankelijk album, zeker naar het einde toe. De laatste twee tracks zijn zelfs behoorlijk ingetogen en radiovriendelijk. Het blijft natuurlijk metal voor gevorderden en is duidelijk niet geschikt voor iedereen, maar ik kan er wel wat mee. Het songmateriaal steekt in ieder geval ongelooflijk knap in elkaar. In de meer melodieuze passages doen overigens de zanglijnen en de sfeer wel wat denken aan het werk van Devin Townsend.

Zo goed als het reeds eerder uitgebrachte The Day I Die wordt het helaas niet op deze EP, maar het songmateriaal mag er zeker zijn. Meneer Daughtry heeft geleerd van zijn laatste paar bijzonder slappe albums en komt ook ditmaal voor de dag met een reeks sterke, lekker zware tracks, waar zijn machtige strot goed bij past. Meer van dit graag.

Nog meer een herhaling van zetten dan de laatste paar albums van deze finse band, maar men heeft de formule wel zo geperfectioneerd dat feitelijk iedere track bijzonder meeslepend en aanstekelijk in elkaar steekt, met mooie melodielijnen en fraaie zangpartijen. Het had allemaal wel wat steviger gemogen en ik had graag wat meer grunts in het totaalgeluid gehoord, maar het album boeit van de eerste tot de laatste seconde. Vooral de wat ruigere tracks The Lantern en het afsluitende Despair zijn erg mooi.