Het wringt hier en daar een beetje tussen de ultrabrute en dan weer mierzoete zangpartijen en het geluid is niet bepaald origineel, maar deze australische metalband komt met dit album toch behoorlijk sterk voor de dag. Luister maar eens naar opener Kickboxer, die er na een onheilspellend intro meedogenloos bot inhakt. Tracks als Bleed en het afsluitende Eternal War zijn ook bikkelharde hoogtepunten. Het resterende songmateriaal kan er zeker mee door, maar in een relatief softe track als Break These Chains zijn de grunts nogal misplaatst en sporadisch klinkt de band wat anoniem en ongeïnspireerd.

Iets beter (en steviger) dan de wel erg gladde voorganger Baptize, maar ook ditmaal is het geluid te lichtgewicht en melodieus. Meer stadionrock dan metal ook, met de nadruk op makkelijk mee te zingen refreintjes. Het songmateriaal is gelukkig wel vrij aanstekelijk, waardoor het album lekker wegluistert, maar ik hoor de band liever wat ruiger en harder tekeer gaan.

stem geplaatst

stem geplaatst

Sterke zwanenzang van deze zweedse metal-pioniers. Het recente overlijden van zanger Tomas Lindberg betekent ook het einde van de band. Men gaat in ieder geval 'out with a bang', want dit album heerst. Het overwegend heerlijk uptempo songmateriaal raast als een malle over de luisteraar heen en er zit geen zwakke broeder tussen. De zang van Lindberg, opgenomen vlak voor de laatste operatie aan zijn keel, laat vanzelfsprekend te wensen over, maar past desondanks perfect bij de sfeer van de muziek. Een bitterzoet vaarwel. We gaan jullie missen, mannen.

Deze amerikaanse band probeert te klinken als het grote voorbeeld Linkin Park en slaagt daar behoorlijk goed in. Gelukkig is het songmateriaal net sterk genoeg om op eigen benen te kunnen staan, al is het kantje boord. Productioneel staat het album als een huis en alles luistert lekker weg, maar op gegeven moment begon ik wel te verlangen naar iets meer uitdaging en originaliteit.

Het is bij opener On The Inside aanvankelijk even wennen aan het stemgeluid van de zangeres, maar de muziek ligt direct fijn in het gehoor. De britse band laat een aanstekelijke mix horen van poppy punkrock en metalcore en komt op dit debuut voor de dag met bovengemiddeld sterk songmateriaal. De tweede helft van het album kent weliswaar een paar wat mindere tracks, maar de kwaliteit blijft grotendeels gehandhaafd. Inmiddels is het derde album verschenen, dus er ligt nog wat in het verschiet.

Uitstekende EP bestaande uit vijf tracks, die deze amerikaanse metalcore-band in prima en vooral heftige vorm laat horen. Opener Song Of The Swamp hakt er direct heerlijk bot in en de daarop volgende nummers doen daar niet veel voor onder. Hopelijk zet de band deze iets meer stevige koers door op het volgende volwaardige album.

Logge deathcore uit de Verenigde Staten, vakkundig uitgevoerd maar helaas aan de saaie kant. Het songmateriaal is gewoonweg niet boeiend en het album komt helaas nergens echt tot leven. Het is vooral bruut en bot. En met 33 minuten gelukkig ook vrij kort.

Lekker klinkende rip-off van Linkin Park, met overwegend bijzonder pakkend songmateriaal. Zo raakt opener Drag Me precies de juiste snaar en zo zijn er wel meer positieve uitschieters. Hier en daar is de boel iets te dik aangezet, bepaalde zanglijnen dreigen bijvoorbeeld uit de bocht te vliegen, maar overwegend luistert het album aangenaam weg.

Volwaardig debuut van deze franse eenmansact (aka James Kent), dat een mix biedt van pop en synthwave. De uptempo instrumentale tracks gaan erin als koek, maar de meer stemmige midtempo zweverige popliedjes vertragen de boel nogal. Het verdient dan ook de voorkeur om het album niet in één ruk te beluisteren. Doseren derhalve.

Redelijk geslaagde comeback van deze zweedse stoner-rockband, na een afwezigheid van tien jaar. Het songmateriaal, alhoewel niet heel sterk, wordt overtuigend en meeslepend gebracht. Het zompige geluid lijkt nog steeds flink op het grote voorbeeld Kyuss, maar al te storend is dat niet.

Aangenaam sluitstuk van een leuke trilogie, met de band goed in vorm. Niet minder of beter dan de twee eerdere albums; ook ditmaal wordt de luisteraar vergast op een avontuurlijke mix van gothische kitsch en vlotte moderne metal. Kill The Lights is een perfecte opener en onweerstaanbaar catchy tracks als I Hate People en Square One trekken de boel door de wat fletsere (lees: ingetogen) momenten heen.

Sterke debuut EP van deze ierse death metal-band. Welcome Doom is een ideale uptempo opener en laat direct een imposant en bruut geluid horen. De rest van de tracks is ook op niveau; met name het eveneens uptempo, afwisselende Engine Eternal is geweldig. Nihilanth zou wel eens een hele grote naam binnen het genre kunnen worden, afgaande op de kwaliteit die men hier laat horen.

Eenvormig klinkende maar verder best indrukwekkende death metal uit Portugal. De bombastische, massieve muur van geluid is knap opgetrokken en het songmateriaal steekt meeslepend in elkaar. De band klinkt ook bijzonder overtuigend. Iets meer dynamiek en afwisseling binnen en tussen de tracks had geen kwaad gekund, dat wel.

Matig debuut van deze amerikaanse eenmansformatie. Het geluid, een mix van techno en synthwave, is best leuk, maar het songmateriaal op deze EP is helaas aan de eenvormige en nogal saaie kant. Duidelijk een probeersel van een muzikant die nog aan het ontdekken is waar zijn krachten liggen.

Aardige EP met zes nieuwe tracks en een curieuze (maar niet onaardig klinkende) cover van Don't You (Forget About Me) van Simple Minds. Het songmateriaal had wel wat ruiger en dus minder glad geproduceerd mogen worden, nu klinkt het allemaal een beetje als Shinedown, maar goed, de zes tracks zijn best oké.

Niet het beste werkstuk van deze duitse band, met instrumentaal songmateriaal dat tussen onopmerkelijk en best aardig in zit, maar het album kabbelt net aangenaam genoeg door. Op de beste momenten klinkt alles heerlijk dreigend en meeslepend, maar dat gebeurt ditmaal gewoonweg te weinig.

Moddervette metalcore uit Zwitserland. Net even wat steviger en vooral beter dan de meeste genregenoten. De band tovert een grote reeks aanstekelijke en energieke tracks uit de hoge hoed, die mede door de uitstekende productie maximaal tot hun recht komen. Men weet helaas niet te voorkomen dat tegen het einde van het album bepaalde cheesy elementen toch hun intrede doen binnen het geluid, maar tegen die tijd heeft dit overrompelende debuut zich al ruimschoots bewezen.

Een verbetering ten opzichte van het eerste deel, met sterkere composities en beter gedoseerde zangpartijen. Veel mooie melodielijnen ook, prachtig. Twee ballads op slechts zes tracks is iets teveel van het goede en haalt de vaart danig uit het geheel, maar ook die zijn niet verkeerd. Op naar het sluitstuk van de trilogie!

Muzikale schizofrene waanzin uit Noorwegen: een avontuurlijke mix van gothic en moderne metal, vermoeiend maar wel gewoon goed. De forse speelduur van alle tracks werkt niet mee en hier en daar had wat meer afwisseling en dynamiek geen kwaad gekund, maar Ram-Zet maakt er na een afwezigheid van 14 jaar al met al toch wel weer een bizar en fascinerend feestje van.

Een nogal logge bedoening dit, vooral de eerste helft, maar de band verkeert wel in goede vorm, al is het qua songmateriaal behelpen. De tweede helft swingt wat meer en kan mij ook beter bekoren. Productioneel klinkt het allemaal wat bedompt en groezelig, maar dat past dan eigenlijk ook wel weer bij de sfeer van de nummers. Geen hoogvlieger en veel te lang, maar het album heeft zo zijn momenten.

Behoorlijk indrukwekkende mix van deathmetal en deathcore uit Ierland. Het logge maar tegelijkertijd dynamische songmateriaal is lekker rauw en ruig geproduceerd, iets dat goed bij de muziek past. Benieuwd hoe deze band zich gaat ontwikkelen de komende jaren.

Zoals altijd lekker gitaarwerk van meneer Wylde, met een grote reeks fijne riffs en spetterende solo's, maar ook ditmaal is het songmateriaal niet bepaald geweldig. Vooral de ballads zijn erg matig, met uitzondering van het afsluitende Ozzy's Song, een raak en emotioneel eerbetoon. Het album luistert aangenaam genoeg weg, maar door de kale productie en Zakk's beperkte zangkwaliteiten is dit geen hoogvlieger.

Wederom een sterke maar niet heel bijzondere EP, met ditmaal zes tracks. Het aanstekelijke songmateriaal hangt ook nu weer in tussen radiovriendelijke rock en stevige metal. Iets te weinig onderscheidend om echt indruk te maken, maar wel weer gewoon goed.

Deze heb ik destijds gemist, maar de plaat blijkt met terugwerkende kracht zo slecht nog niet. Beter dan het recente comeback-album, in ieder geval. De band klinkt hier behoorlijk stevig en het songmateriaal is overwegend energiek en aanstekelijk. Zak Tell gaat helaas herhaaldelijk de mist in bij bepaalde melodieuze zangpartijen; hij kan zich beter bij rappen houden. De band gaat bepaalde controversiële onderwerpen weer niet uit de weg. Zo gaat Final Stand over een islamitische zelfmoordterrorist en handelt Little Baby over kindermisbruik.

De meer ingetogen aanpak van het vorige (uitstekende) album Cure wordt hier doorgezet, al trekt de band sporadisch nog stevig van leer. Luister maar eens naar de tweevoudige mokerslag The Many Names Of God/ In The Gut Of The Wolf. Tevens wat mij betreft de twee beste tracks van het album. Het overige songmateriaal is degelijk genoeg maar wel wat aan de anonieme kant, iets waar eerdere albums van de band ook al last van hadden. De overdaad aan zoete cleane zang helpt ook niet bepaald mee.

Mijn eerste kennismaking met deze portugese band en het smaakt zeker naar meer. De bombastische deathmetal kent wellicht iets teveel cleane zang en de meeste tracks zijn aan de eenvormige kant, maar wat klinkt het allemaal lekker. De productie is werkelijk subliem en reeds bij opener Luminary valt het kwartje. Wat een heerlijke riffs. Ik ga het oeuvre van de band zeker verder verkennen.

We hebben er bijna tien jaar op moeten wachten, maar gelukkig is Mesh terug aan het muzikale front. En met een uitstekend album. De band laat een uitgebalanceerde mix horen van uptempo en meer stemmige tracks, stuk voor stuk de moeite waard. De aanstekelijke electropop, zoals altijd zwaar beïnvloed door Depeche Mode, heeft gelukkig nog niets aan kracht ingeboet. Wel een erg lelijke album-cover, overigens.