Stampt lekker door, met uitzondering van een paar saaie ingetogen tracks, te weten This One's For You en het afsluitende Clarity. Daar komen de beperkingen van de zanger ook naar voren, maar gelukkig is zijn wat nasale en eentonige stemgeluid verder niet zo storend. De meeste tracks liggen fijn in het gehoor en zijn heerlijk energiek. Prima retro rock in een modern jasje.

Iets meer in balans dan het vorige album, met ook wat sterker songmateriaal. Hier en daar is de band nog steeds schizofreen bezig en wringt het geluid een beetje tussen zoete pop en snoeiharde metal, maar overwegend luistert de plaat lekker weg. Er is ditmaal goed nagedacht over de aanstekelijke maar niet al te gladde refreintjes, waardoor het glazuur net niet van de tanden springt. En er is genoeg stevig riff- en brulwerk voorradig om de niet al te kritische metal-liefhebber te plezieren.

Het heeft 15 jaar geduurd, maar eindelijk komt deze amerikaanse band met een album dat van begin tot eind weet te boeien. De mix van nu metal en metalcore klinkt hier beter dan ooit, met een wat zwaarder en steviger geluid dan voorheen. En vooral beter songmateriaal. Alle tracks klinken heerlijk massief en bombastisch, ook al wordt het bij vlagen nog wel een beetje poppy. Het betere beukwerk overheerst gelukkig en de band klinkt bevlogen en energiek. Kortom: beste album tot nu toe.

Zeker niet één van de betere albums van de band, met nogal ongeïnspireerd klinkend songmateriaal. Er zijn wel een paar aardige tracks, zoals de (te) korte uptempo opener Nothing On Me en het (te) lange afsluitende In The Middle, maar overwegend is het behelpen geblazen. Ook de zangpartijen zijn bepaald niet de beste die ik van de band heb gehoord. In Going Nowhere (toepasselijke titel) zijn de vocalen bijvoorbeeld erg flauw en slap.

Het is weer kermis op dit nieuwe album van deze altijd vermakelijke zweedse metalband. Variatie genoeg in ieder geval. Zo is opener Tonight We Must Be Warriors aan de tamme en flauwe kant, maar het daarop volgende In The Airwaves hakt er vervolgens keihard in. En zo gaat het de met de rest van de plaat ook. Het songmateriaal steekt knap in elkaar en de tracks nestelen zicht snel in het geheugen, met lekker in het gehoor liggende riffs en aanstekelijke refreintjes. De band loopt inmiddels een beetje het gevaar zonder echte eigen identiteit te komen zitten, maar zolang men op dit niveau blijft presteren hoor je mij niet klagen.

Aangenaam in het gehoor liggende melodeath uit Finland, iets te kitscherig naar mijn smaak door de nadrukkelijk aanwezige keyboard-partijen, maar best lekker. Vooral in de uptempo passages (en dat zijn er gelukkig heel veel) en de ruige coupletten weet de band te overtuigen. In de melodieuze refreintjes verliest het songmateriaal aan kracht, net als in bepaalde te vrolijk klinkende gitaarpartijen. Niettemin is dit kwalitatief boven het gemiddelde, zij het wat aan de anonieme kant.

Wisselvalige death-metal met hier en daar wat progressieve elementen. Vooral qua zang is het erg eentonig, maar het songmateriaal helpt ook niet bepaald mee. Aanvankelijk is het album best oké, maar vanaf het nogal vreemde Clairvoyance begint de boel te behoorlijk te zwalken. Twee instrumentale tracks (waaronder het erg lange Behind The Glass) achter elkaar is dan vervolgens ook teveel van het goede. Tegen het einde zijn er nog wel een paar aardige tracks, maar het kan de plaat niet meer redden.

Iets minder sterk dan het indrukwekkende debuut, vooral door het wat meer voor de hand liggende songmateriaal. Aan de inzet en de energie van de band ligt het in ieder geval niet; alles wordt met veel overgave gebracht. De enige track die me echter direct wist te pakken is het titelnummer. De rest van de nummers kan er mee door maar weet niet echt te beklijven. De mix van Korn en Static-X werkt nog steeds naar behoren en klinkt als een klok, maar de gespierde nu metal die de belgische band hier laat horen komt wellicht een jaar of twintig te laat om echt impact te hebben. Leuke, inventieve cover van Seal's Crazy, dat wel.

De band heeft 7 jaar de tijd genomen om dit tweede album in elkaar te knutselen, maar gelukkig is het geen overgeproduceerd gedrocht geworden. De stevige amerikaanse rock met hier en daar een uitstapje richting metal (vooral door de lekker zware gitaarriffs) is meeslepend en ligt goed in het gehoor, al duren bepaalde tracks iets te lang en is de rek er in de tweede helft een beetje uit. Niettemin een aardige tweede worp.

Na vier jaar gelukkig weer een teken van leven. De drie vrij lange tracks laten een iets meer progressief geluid horen ten opzichte van de laatste paar albums, maar overwegend is het gelukkig nog steeds beuken geblazen. Het songmateriaal loopt niet overal even lekker door en opener Bury Me With My Screams kent een wat saai einde, maar afgezien daarvan is het genieten. Vooral het drumwerk van Alex Bent klinkt hier fenomenaal. Erg jammer derhalve dat dit zijn laatste wapenfeit is, nu hij Trivium inmiddels heeft verlaten.

De eenmansband van Wolfgang Van Halen gaat steeds meer als een geheel klinken, maar de beste man is nog steeds een beetje op zoek naar een eigen geluid. Het klinkt vaak als Foo Fighters (opener One Of A Kind), soms zelfs als Alice In Chains (Happy). Het songmateriaal is aangenaam en aanstekelijk genoeg, maar door het gebrek aan originaliteit blijft het niet echt hangen. Fijn gitaarwerk, dat wel.

Een beetje fout maar wel lekker, deze mengeling van melodeath en licht progressieve powermetal. De zangpartijen en melodielijntjes zitten herhaaldelijk tegen het kitscherige aan, maar het overwegend uptempo songmateriaal is zo verdomd aanstekelijk dat dit eigenlijk nergens stoort. En het gitaarwerk is echt van grote klasse.

Met anderhalf uur aan de pittig lange kant, maar pas tegen het einde zakt het album in en wordt de boel wel erg gezapig. Voor die tijd is het aangenaam vertoeven bij het afwisselend melancholisch en dreigend klinkende songmateriaal dat Mariusz Duda hier uit de hoge hoed tovert. Het steenkolen engels van de beste man is er nog niet erg op vooruit gegaan, maar hij heeft wel een prettige stem. Hier en daar is de invloed van een componist als John Carpenter hoorbaar, wat het album alleen maar extra fijn maakt.

Maar liefst negen jaar zit er tussen het vorige album en dit nieuwe wapenfeit. De mix van stevige metalcore en zoete emorock klinkt nog steeds als vanouds, met dezelfde plus- en minpunten als destijds. De heerlijk zware gitaarriffs gaan er wederom in als koek en de ultragladde cleane zangpartijen staan me nog steeds tegen.

Fijne EP met vijf tracks, die vooral naar meer doet verlangen. Alle songs zijn de moeite waard, met vooral het afsluitende Rise & Fall heerlijk bruut. Sowieso begint de amerikaanse band steeds meer deathcore-elementen in het totaalgeluid op te nemen, met positief resultaat. Productioneel heeft men ook nog nooit zo goed geklonken als hier.

Deze christelijke metalcoreband trekt hier behoorlijk van leer, met overwegend lekker stevig en uptempo songmateriaal. De balans tussen ruige en cleane zang is ook beter getroffen dan voorheen, met gelukkig geen overdaad aan zoete refreintjes. Hier en daar valt men nog steeds terug op makkelijk te behappen deuntjes die neigen naar radiorock, maar overwegend wordt het gaspedaal flink ingetrapt en komt men behoorlijk bruut uit de hoek.

Overtuigende comeback van deze zwitserse progressieve thrashmetal-band, die 32(!) jaar na het laatste wapenfeit op de proppen komt met een verrassend sterk album. Het songmateriaal staat als een huis en de plaat klinkt als de spreekwoordelijke klok. De uptempo tracks zijn favoriet (met name Renewal heerst), maar feitelijk is ieder nummer de moeite waard. Welkom terug aan het front.