Fans van Shadow Of Intent kunnen blind toehappen, want deze deathcore uit Canada klinkt bijna identiek. Tekenend is ook dat de zanger van Shadow Of Intent, Ben Duerr, een potje meebrult op de track The Omen Part II. Het album steekt verder knap in elkaar en alles klinkt als een klok, mede door de superieure productie. Niet origineel derhalve, wel erg goed.

Beetje futloos album, deels door het weinig inspirerende songmateriaal, deels door de rommelige productie, die kracht en dynamiek mist. De metalcore van deze amerikaanse band komt hierdoor niet tot zijn recht, ondanks een aantal aardige momenten.

Lekker afwisselend album, dat heen en weer stuitert tussen poppy synthwave en stevige metal. Dat klinkt wellicht nogal schizofreen maar pakt hier verrassend goed uit, met aanstekelijke nummers met een kop en een staart, voorzien van fraaie zanglijnen en heerlijk vette gitaarriffs. Hier gaan we hopelijk meer van horen.

Mijn eerste kennismaking met deze amerikaanse band, ook al is dit reeds het zevende album. De stevige single Revenger, met een gastoptreden van Machine Head's Robb Flynn, trok mijn aandacht. De rest van het album kan er ook zeker mee door. De makkelijk in het gehoor liggende refreintjes botsen sporadisch met de brute riffs en het betere brulwerk in de coupletten, maar eigenlijk is dat ook wel weer de charme van het album. Het songmateriaal is in ieder geval bovengemiddeld goed en er is veel zorg besteed aan dynamiek en afwisseling binnen en tussen de verschillende tracks. Ik was in ieder geval aangenaam verrast.

Met 23 tracks een lange zit, temeer omdat de laatste 9 instrumentaal zijn en niet bepaald tot het beste werk van deze noorse band behoren. Sterker nog; deze werken behoorlijk op de zenuwen. Jammer, want het album begint sterk en is tot en met het onheilspellende tweeluik Violence Solves Everything goed te verteren. De industriële metal beukt lekker door en combineert effectief oude en nieuwe aspecten van het genre. Maar zoals gezegd verdient het aanbeveling om na track 14 de stekker eruit te trekken.

Niet helemaal mijn ding, deze musical-achtige audiotrip, maar uiteraard wel weer tot in de puntjes verzorgd door meneer Townsend. Het songmateriaal spreekt me gewoonweg minder aan dit keer. Het is lastig om grip te krijgen op de afzonderlijke tracks (die alle kanten opstuiteren) en het ontbreekt veelal aan memorabele hooks en/ of refreinen. Het doet vooral erg musical- en opera-achtig aan en laat ik nou juist een pesthekel aan beide genres hebben. Leuk overigens dat Anneke Van Giersbergen een belangrijke vocale rol heeft op het album.

De band opereert hier op de top van het kunnen, met songmateriaal dat zeldzaam energiek en aanstekelijk is. Werkelijk alle tracks (en met 18 zijn dat er nogal wat) steken vernuftig en tegelijkertijd compact in elkaar, met amper een overbodige noot. Zanger Brent Smith presteert daarnaast op topniveau. Wat een magistrale strot heeft die man toch. Enige minpunt is wellicht dat het album wel erg toegankelijk is, met amper een echt stevige passage, maar wanneer het niveau zo hoog ligt als hier hoor je mij niet klagen.

Met 12 tracks kunnen we dit niet echt een EP noemen, eerder een volwaardig album. De zeven nieuwe tracks liggen in het verlengde van het voorgaande album Voice Of The Echo Chamber en worden aangevuld door vijf remixes van tracks van dat album. Niet alle remixes zijn de moeite waard, met als dieptepunt een nogal flauwe en misplaatst vrolijke versie van Manifesto, maar ze kunnen er mee door. De nieuwe tracks doen het een stuk beter en pompen lekker door.

Best aardig comeback-album, maar na bijna 20 jaar afwezigheid had ik hier toch wel iets meer van verwacht. Het songmateriaal wil slechts sporadisch vlammen (in de uptempo tracks) en de zang staat veel te ver naar achteg in de mix. Maar goed, de duistere sfeer zit er nog steeds goed in en het luistert allemaal wel aangenaam weg.

Close To The Bone is een ideale opener, maar daarna is het helaas al snel behelpen met het songmateriaal. Ook ditmaal klinkt de band energiek en bevlogen, met zanger John Bush in goede vorm, maar de meeste tracks ontberen een spannende opbouw en laten het in de refreinen ook flink afweten. Uiteindelijk best een lekkere plaat, met ook spetterend gitaarwerk, maar memorabel... nee.

Na het album Strain uit 2004 werd er niets meer vernomen van deze band, maar naar verluidt is men sinds een paar jaar weer actief en worden er ook weer albums uitgebracht. Het geluid is nog steeds lekker duister en dreigend, met afwisselend mid- en uptempo songmateriaal, dat ergens tussen techno en industrial metal in hangt. In de uptempo tracks weet de band nog steeds indruk te maken; het midtempo werk is helaas minder boeiend. Van de zangpartijen ben ik ook niet zo gecharmeerd. Geen daverend succes derhalve, maar het album heeft zeker zijn momenten.

Minder bombastisch en symfonisch dan we de laatste jaren van deze noorse band gewend zijn, wat overigens niet wil zeggen dat het geluid niet volledig dichtgesmeerd is. Maar goed, het gitaarwerk valt ditmaal iets meer op. Het songmateriaal is degelijk maar het album kent wat mij betreft geen echte uitschieters. Het is vooral vakwerk. Met bijna 70 minuten speelduur aan de lange kant en de band heeft de wilde jaren duidelijk achter de rug, maar ik bleef in ieder geval wel de hele tijd wakker.

Solide tweede album van deze vrij unieke noorse metalband. Het geluid is wel wat aan de kale kant; alles had wel iets voller en bombastischer mogen klinken, maar afgezien daarvan is er weinig mis met de plaat. Het songmateriaal is avontuurlijk en het gitaarwerk lekker vet. De zangpartijen zullen ook ditmaal niet iedereen kunnen bekoren, ook ik ben er niet altijd kapot van, maar overwegend passen ze goed bij de muziek.

Redelijk sterk debuut van deze amerikaanse band, die hiphop en metal combineert à la Linkin Park. Zo goed is de band hier (nog) niet, maar men komt aardig in de richting. Het songmateriaal is in ieder geval pakkend genoeg en de band komt overtuigend voor de dag. Gaandeweg zakt het niveau wel een beetje weg, maar al met al een aangename eerste kennismaking.

Na een noodgedwongen langdurige afwezigheid, waarbij zanger Gary Meskil moest herstellen van een laffe gewelddadige roofoverval, is de band terug aan het front en klinkt... zoals altijd. Dat is goed nieuws, want we willen ook niet dat Pro-Pain zich gaat vernieuwen en ontwikkelen. Tien lekker simpele maar doeltreffende rampestampers, naar beproefd receptuur. Met bijpassende lelijke albumcover. Het speelt zich allemaal wederom af in het schemergebied tussen hardcore en metal, zoals Pro-Pain dat zo goed kan. Fijn dat de band terug is.

Compacter en meer to the point dan we van de band gewend zijn, met nummers die vrijwel allemaal onder de vijf minuten klokken. Het gaat gelukkig niet ten koste van de dynamiek en het avontuur, aangezien er nog steeds heel veel gebeurt binnen het songmateriaal. Het gaat van zoet en toegankelijk naar bruut en complex en weer terug, vaak binnen het tijdsbestek van enkele minuten. Het album steekt in ieder geval bijzonder knap in elkaar en luistert daarnaast zeer aangenaam weg. De twee meest uiteenlopende tracks bevinden zich halverwege de plaat. Zo is Subhuman (met een fijn gastoptreden van Will Ramos van Lorna Shore) een botte sloopkogel en het daarop volgende Blackwall een rustig voortkabbelend synthwave-deuntje.

Deze behoorlijk productieve metalcore-band keert gelukkig langzaam maar zeker terug naar een wat steviger geluid, dat hier vooral in de ruige coupletten tot uiting komt. De refreintjes zijn nog steeds aan de zoete kant en gaan voor het grote gebaar, maar gezegd moet worden dat het songmateriaal dit keer wel erg aanstekelijk is en bijzonder fijn in het gehoor ligt. Kortom, de band ligt op koers.

Ook op dit derde album komt deze britse metalcore-band aangenaam voor de dag, met een weloverwogen mix van opgefokt en meer ingetogen materiaal. Echt stevig wordt het nergens, maar de songs liggen steevast lekker in het gehoor en het album als geheel luistert makkelijk weg. Inderdaad, net als de vorige twee.

Simpele, rechttoe rechtaan death metal uit de Verenigde Staten. In de uptempo passages klinkt het allemaal best fijn, maar overwegend speelt het songmateriaal zich in midtempo af, waar niet zoveel spannends te beleven valt. Daarnaast vind ik de zang echt beneden peil. Beste track is wat mij betreft I Invoke War, waar Robb Flynn van Machine Head lekker op mee mag schreeuwen.

De productiviteit van deze australische band is ongelooflijk; sinds 2019 brengt men ieder jaar een album uit, en er zit geen miskleun tussen. Ook dit werkstuk is weer de moeite waard, al spreekt het songmateriaal me iets minder aan dan dat van de vorige worp. Niettemin zijn de meeste tracks behoorlijk indrukwekkend, met name de vier langere. Vooral het openende titelnummer en het afsluitende Left In The Fire zijn erg goed. De overige tracks zijn een beetje gewoontjes en doen me minder, maar over de hele linie genomen is dit gewoonweg een prima plaat. Tot volgend jaar maar weer!

stem geplaatst

Bij herbeluistering is dit toch wel een tegenvaller. Het origineel kan (natuurlijk) niet worden overtroffen, maar dit steekt er wel heel flets bij af. Zo is het songmateriaal absoluut niet pakkend waardoor, ondanks dat band en zanger op dreef zijn, er eigenlijk niets van het album blijft hangen. Daarnaast is de produktie te kaal en droog naar mijn smaak. Gelukkig zijn er her en der wel wat toffe momenten, zoals het gastoptreden van Ronnie James Dio in The Chase, één van de betere tracks. Qua gevoel zit dit er echter grotendeels naast. Het album heeft vrijwel nergens de benodigde sfeer.

Na het overbodige tweede deel nu zelfs nog een derde, met Tate in acceptabele maar weinig aantrekkelijke vorm. Zijn stemgeluid is niet meer wat het geweest is, net als het songmateriaal. Niet dat de songs slecht zijn, maar alles kabbelt maar een beetje door, zonder ergens spannend of zelfs maar energiek te worden. Een Operation: Mindcrime-album hoort niet gezapig te zijn.

Ik had niet meegekregen dat zanger Jay Evans in 2024 het veld heeft moeten ruimen voor ene Josh Davies, die inmiddels ook alweer vervangen is! Dit nieuwe album is ingeschreeuwd door de twee gitaristen van de band, die dat helemaal niet zo slecht doen. Het geluid, botte deathcore, is grotendeels hetzelfde gebleven, maar ten opzichte van het wat saaie vorige album is het songmateriaal hier wat meer afwisselend en dynamisch. Het zit 'm in de details. Eenvormigheid ligt voortdurend op de loer, vooral richting het einde van het album, maar Ingested blijft binnen het genre één van de absolute toppers.

Met de terugkeer van zangeres Lisa Johansson keert Draconian ook (gedeeltelijk) terug naar het geluid van hun wat mij betreft twee beste albums, Turning Season Within en A Rose For The Apocaypse. Dat niveau wordt helaas niet gehaald, hoe fraai het songmateriaal bij vlagen ook is. Grootste probleem is dat de band niet weet door te pakken op cruciale momenten. Te vaak zakt men na een fijne brute passage terug naar dromerige, ingetogen momenten, die weliswaar sfeervol zijn maar de boel onnodig vertragen. Iets dat de vorige drie albums helaas ook kenmerkte. Waar men het wel helemaal goed doet is in een track als Cold Heavens, die heerlijk als vanouds doorstampt.

Tweede album van deze britse metalcore-band en zeker niet minder dan het debuut. Het geluid is iets toegankelijker geworden, met aanstekelijk songmateriaal dat lekker in het gehoor ligt. Het gaat soms een beetje ten koste van de stootkracht, maar sporadisch trekt men nog steeds flink van leer, zoals in het energieke Flip Side.

De titel van deze EP doet vermoeden dat het materiaal gerelateerd is aan het laatste studioalbum, The Surface Seems So Far. De twee nieuwe tracks hadden daar in ieder geval zo op kunnen staan. Into The Ground en Proud Daddy behoren zeker niet tot het betere werk van de band, maar het zijn twee aardige songs. De twee live-tracks, Lost All Control en Judas Mind, komen wat beter uit de verf. Aardig plaatje voor de fans derhalve, maar zeker niet onmisbaar.

Het britse Skindred komt sporadisch nog wel op de proppen met een aardig album, maar helaas... nu niet. De band laat zich hier van zijn meest flauwe kant horen, met slechts enkele tracks die het aanhoren waard zijn. Overwegend is het songmateriaal slap, glad en uitgekauwd.

Met het naderende einde in zicht brengt de legendarische braziliaanse band nog een viertal nieuwe tracks uit, die, hoewel aan de onevenwichtige kant, bij vlagen spetteren als vanouds. Vooral opener All Souls Rising en afsluiter The Place zijn sterk, boordevol tempowisselingen en geweldig gitaarwerk. We gaan de mannen missen.

Ruim 10 jaar na het vorige (en matige) album Coward keert deze amerikaanse metalcore-band terug aan het front met een gelukkig heel meer indrukwekkend wapenfeit. Minder hardcore-invloeden ditmaal, meer metal. En gewoonweg beter songmateriaal. De nadrukkelijk aanwezige melodieuze refreintjes gaan soms een beetje ten koste van de stootkracht, maar het album weet alsnog over de volle lengte te boeien.

Net als het debuut een middelmatige bedoening, met weinig tot de verbeelding sprekend songmateriaal. Ik telde al met al één prima track, te weten het fraaie Mercy Of The Fallen. Natuurlijk, het album klinkt als een klok en muzikaal zit alles degelijk in elkaar, maar het is mij net iets te oubollig en te glad. Deze stijl van metal ligt me gewoonweg niet. Fans van het debuut kunnen echter tot blinde aanschaf overgaan.

En weer een prima album van deze amerikaanse rockband, die eigenlijk nooit teleur stelt. Ook ditmaal tovert men tien lekkere nummers uit de hoge hoed, die zich direct in je hoofd nestelen. De fraaie zang van Lajon Witherspoon past perfect bij de hoekige riffs, die meer dan eens tegen metal aanschuren. De beste tracks zitten dan wel verzameld in de eerste helft van het album, maar ach, wat maakt het uit.

Het wringt hier en daar een beetje tussen de ultrabrute en dan weer mierzoete zangpartijen en het geluid is niet bepaald origineel, maar deze australische metalband komt met dit album toch behoorlijk sterk voor de dag. Luister maar eens naar opener Kickboxer, die er na een onheilspellend intro meedogenloos bot inhakt. Tracks als Bleed en het afsluitende Eternal War zijn ook bikkelharde hoogtepunten. Het resterende songmateriaal kan er zeker mee door, maar in een relatief softe track als Break These Chains zijn de grunts nogal misplaatst en sporadisch klinkt de band wat anoniem en ongeïnspireerd.

Aanvankelijk iets te schreeuwerig en de eerste paar tracks weten me niet zo te boeien, maar vanaf het best aardige titelnummer gaat het de goede kant op met dit album. Met slechts tien tracks en een speelduur van 36 minuten aan de korte kant en zeker niet één van de betere platen van de band, maar uiteindelijk luistert het toch wel weer lekker weg. En het afsluitende Asking For A Friend is top.