Deze belgische metalband heeft hoorbaar moeite gedaan hier iets moois van te maken, iets dat deels ook wel is gelukt, maar het songmateriaal is helaas niet overal even sterk. Daarnaast gaat men ook iets te vaak voor het grote gebaar; bepaalde passages zijn duidelijk bedoeld om live mee te kunnen zingen, compleet met oubollige gang vocals. De melodieuze zangpartijen weten ook niet echt te overtuigen. Jammer, want verder is dit een prima album, met vooral spetterend gitaarwerk.

Lekker stevige synthwave van deze franse eenmansformatie, oftewel Franck Hueso. Dit derde album laat weinig verrassingen horen, maar wat het doet, doet het wel goed. Geen gastvocalen dit keer, maar gewoon weer een fijne combinatie van electronica en metal, intens, dreigend en massief klinkend.

Brute maar ook nogal neurveuze mengeling van stijlen, van poppy industriële rock tot lompe deathcore. Het songmateriaal is door het voortdurende heen en weer schakelen tussen subgenres aan de schizofrene kant, maar gezegd moet worden dat deze Oekraïnse band de zaakjes verder wel goed op orde heeft. De muziek klinkt in ieder geval overtuigend genoeg.

Dit remix-album is beter dan de originele soundtrack, wat mij betreft. Het klinkt ook meer als Nine Inch Nails, vooral omdat er heel wat meer te beleven valt en het allemaal wat ruiger en heftiger in elkaar is gezet. Waar veel tracks op de soundtrack niet voorzien waren van beats stampt alles hier lekker door, zij het soms iets te lang. Met bijna 80 minuten een hele zit, maar vrijwel iedere track is de moeite waard.

Lekker stampende, retro klinkende synthwave van deze muzikant uit Dallas, Texas. Productioneel is het album aan de eenvormige kant, maar gezegd moet worden dat de vijftien instrumentale tracks wel weten te boeien, al zijn ze sporadisch aan de iets te lange kant.

Aanstekelijke amerikaanse mix van poppy rock, metal en synthwave. Dat klinkt heel druk, maar in de praktijk valt dit erg mee, voornamelijk omdat het songmateriaal zo catchy en goed uitgevoerd is. Het album luistert in ieder geval aangenaam weg, mede door de uitstekende productie.

Solide belgische thrashmetal met hier en daar wat metalcore-elementen. Het tempo van de meeste tracks had wat mij betreft nog wel wat hoger mogen liggen, maar bij vlagen klinkt het songmateriaal wel heerlijk vet. Vooral de gitaarriffs heersen. De band heeft ook een prima zanger in huis. Er is ruimte voor verbetering, maar dit is een prima derde album. Niet dat ik de eerste twee ken. Toch maar eens beluisteren.

Aan de formule is weinig gesleuteld, al bevat het songmateriaal hier wel iets meer variatie. De mix van metal en electropop klinkt in ieder geval wederom aanstekelijk, met zangeres Kristyn Hope in uitstekende vorm. Ook ditmaal is het lastig om echte uitschieters te vinden, maar afgezien daarvan is dit tweede album gewoon dik in orde.

Dit betreft een opnieuw opgenomen versie van het debuut uit 2011. Niet dat daar iets mis mee was qua geluid, wat mij betreft, maar goed. We kunnen in ieder geval stellen dat het songmateriaal nu nog heftiger klinkt. Het geluid is zwaarder, de zang ruiger, terwijl de hardstyle-beats nog dieper pompen. Helaas speelt eenvormigheid het album nog steeds parten, hoe lekker vet alles ook klinkt. Vooral naar het einde toe slaat de metaalmoeheid toe. Daar komen we vervolgens nog een extra track tegen, het trage maar botte Evolve.

Een aangename verrassing na een aantal wat mindere albums. Hier is meneer Zombie weer in opperbeste vorm en het songmateriaal is energiek en aanstekelijk. De 15 korte tracks razen als een malle over je heen en steken stuk voor stuk degelijk in elkaar. Zo strak en vooral goed heeft hij niet meer geklonken sinds Hellbilly Deluxe uit 1998.

Aangename, afwisselende EP, met de ierse band eindelijk weer eens in vorm. De zes tracks zijn overwegend de moeite waard, met alleen het flauwe en vlakke Yours Eternally een miskleun. Maar ja, daar doet dan ook Ed Sheeran op mee.

Deze wisselvallige zweedse band levert sporadisch sterke albums af, maar dit is helaas één van de mindere. De progressieve rock is hier aan de ingetogen en vooral saaie kant, met slechts hier en daar een lichtpuntje (zo is Carousel een mooi nummer). De laatste twee tracks kunnen er ook mee door, maar dan is het te laat om het album nog te kunnen redden.

Overweldigend brute blackened deathcore uit de VS. Zelfs zo bruut dat het songmateriaal er soms onder te lijden heeft. Gelukkig klinkt het allemaal retestrak en de EP is zo goed geproduceerd dat de boel nog net op de rit blijft. Je hoort echter dat de band beter kan.

Na bijna 20 jaar afwezigheid een onverwachte comeback van deze zweedse rapmetal-band. Jammer dat men na al die jaren niet met wat beter songmateriaal voor de dag komt. Het album kent derhalve weinig positieve uitschieters. Variatie volop, maar de formule blijft beperkt en alles klinkt nogal gedateerd. Zanger Zak Tell begint ook wat schor en minder scherp te klinken. Een krappe voldoende voor de overtuiging en de energie waarmee alles nog steeds gebracht wordt. Men gaat er nog steeds volop voor.

Deze canadese band klinkt per release zwaarder en steviger. Hier is het geluid feitelijk pure metal, compleet met grunts en beukende riffs. Het contrasteert een beetje met de gladde amerikaanse radiorock waar het songmateriaal in essentie uit bestaat, maar ach, de tien tracks luisteren zoals altijd wel lekker weg.

Productioneel had het wel iets minder droog mogen klinken, maar afgezien daarvan is er weinig mis met dit zevende album. De meer compacte, directe aanpak van het songmateriaal past de band goed en men vuurt de ene kraker na de andere op de luisteraar af. Zelfs de ballad Everywhere At Once kan er mee door en laat horen dat Josh Middleton inmiddels een zanger van formaat is. Sterke plaat, zonder missers.

Veelbelovend debuut van deze britse metalband. De vier tracks op deze EP klinken lekker strak en energiek, met riffs die meer dan eens aan vroege Metallica doen denken. Eigenlijk vind ik deze EP beter dan het volwaardige eerste album van de band, het nogal rommelige Serpent & Spirit uit 2021.

Botte blackened deathcore uit Canada, maar iets te ongestructureerd en stuurloos om echt indruk te maken. Het songmateriaal schiet alle kanten uit maar wil maar niet op gang komen. De symfonische intermezzo's helpen daarbij ook niet. Kortom, dit debuut blijft een beetje steken in goede bedoelingen. De potentie is er, maar het komt er nog niet helemaal uit.

Driemaal scheepsrecht voor deze noorse progressieve metalband. De eerste twee albums waren niet heel bijzonder, maar reeds bij het lange openende titelnummer valt te horen dat er het één en ander in positieve zin is veranderd. Zware riffs, degelijke zangpartijen en een spannende opbouw; men heeft peper in de reet gekregen. Het hele album stelt vervolgens niet teleur en kent overwegend zelfs memorabel songmateriaal. De twee wat minder geslaagde ballads zullen we dan maar op de koop toenemen.

Iets minder vlak en glad dan het vorige album Wolves uit 2017, maar het houdt niet bepaald over. De poppy punkrock steekt ook ditmaal weer vakkundig in elkaar en luistert best lekker weg, maar het songmateriaal is gewoonweg nogal doorsnee. Vooral de meer ingetogen tracks zijn erg gezapig. Hier en daar een lekkere stevige passage om de aandacht erbij te houden, maar ik ben bang dat we deze amerikaanse band inmiddels kunnen afschrijven.

Moderne metal uit Finland, niet bepaald origineel qua geluid en songmateriaal, maar het klinkt wel lekker bombastisch en luistert lekker weg. En met een half uur is het album ook precies lang genoeg. Aangenaam loodzwaar gitaarwerk en een degelijke zangeres.

Het zompige gitaargeluid doet nog steeds aan Kyuss denken, maar helaas wordt het niveau van die band verder niet gehaald. Sterker nog, dit album van deze zweedse rockband is het minste tot nu toe. Het songmateriaal is niet boeiend en de zanger, toch niet de minste, is volledig weggemoffeld in de mix. Hier en daar een lekker zware riff, maar het is te weinig om hier iets memorabels van te maken.

Tien jaar na het vorige (erg matige) album Machina Viva is deze zweedse progressieve terug met een gelukkig betere worp. De lekker zware gitaarriff in opener A Sudden Demise is direct een goed teken. Dit betekent overigens niet dat dit een stevig album is geworden, verre van, maar de balans tussen ingetogen en heavy passages is ditmaal wel goed getroffen en het songmateriaal is erg sfeervol.

Prima blackened deathcore uit Canada. Aanvankelijk lijkt het songmateriaal nogal chaotisch en hak-op-de-tak, maar gaandeweg openbaart zich toch een sterk album, dat ook nog eens uitstekend geproduceerd is. Niet voor tere zieltjes; dit beukt ongenadig bruut door. Wel jammer dat bepaalde tracks tegen het einde worden weggedraaid. Daar houd ik nooit zo van en ook hier is dat storend en mijns inziens volstrekt onnodig.

Weinig mis met deze vier tracks tellende EP. Meedogenloze blackened deathcore uit de Verenigde Staten, moordend strak en bruut. Hier en daar valt er zelfs een melodieuze passage te ontwaren in de muur van geluid. Ik ga eerder werk maar eens opsnorren.

Een wat mindere worp ditmaal, helaas. Het songmateriaal is aan de abstracte en kale kant, met slechts hier en daar een sterke track, vooral halverwege het album. De zang van Maynard James Keenan is zoals altijd van niveau, maar zijn stem verdient gewoonweg betere muziek.

Aangename terugkeer, na dertien jaar afwezigheid, van deze australische progressieve rock/ metalband. Tevens een pak beter dan het vorige album, het nogal drukke en chaotische Asymmetry. Hier heeft men wijselijk gekozen voor een pas op de plaats en een terugkeer naar meer stemmig, ingetogen en meeslepend songmateriaal. Die stijl ligt de band gewoonweg veel beter. Echte uitschieters ontbreken, maar het album is wel over de hele linie sterk en zakt feitelijk nergens in.

Met nieuwe zanger John Robert Centorrino in de gelederen klinkt deze japanse band bruter dan ooit, met een geluid dat ook ditmaal tussen metal- en deathcore in hangt. Het album opent met enkele botte maar weinig memorabele tracks, om halverwege, vanaf het prima titelnummer, een stuk interessanter te worden. De vele gastoptredens, waaronder Jesse Leach van Killswitch Engage op het ijzersterke Dystopia, doen een extra duit in het zakje.

Wisselvallig album met een toepasselijke titel. Het geluid schiet heen en weer tussen de electropop van Pet Shop Boys (Morrissey), de weids galmende rock van Oasis (All My Life) en alles daartussenin. Helaas levert het slechts sporadisch vuurwerk op. De meeste tracks zijn niemendalletjes die de eerdere albums van meneer Williams waarschijnlijk niet gehaald zouden hebben. Tekenend is ook dat de zes bonustracks eigenlijk leuker en avontuurlijker zijn dan de rest van het materiaal.

Lichte tegenvaller na het geweldige vorige album. Het songmateriaal is hier gewoonweg minder boeiend, uitzonderingen daargelaten. De opzwepende opener Be Not Dismayed, het fijne titelnummer (inclusief heerlijke tempoversnelling) en het proggy Harken The Waves (met een geslaagd gastoptreden van Troy Sanders van Mastodon) zijn prima tracks, maar de rest van de songs blijft hier een beetje bij achter.