De steeds meer retro aanpak van deze noorse rockband is leuk maar schiet soms ook iets te ver door. Zo is het refreintje van In The Eye Of The Hurricane bijna letterlijk 'geleend' van Rock You Like A Hurricane van Scorpions. Het songmateriaal is verder net sterk genoeg om te blijven boeien, maar het is soms op het randje. Iron Maiden, Foreigner en Dio komen ook herhaaldelijk langs.

Leuke combinatie van eerbetoon en jubileumviering, deze compilatie bestaande uit opnieuw opgenomen tracks die 50 (!) jaar Accept viert. Een indrukwekkende hoeveelheid gastartiesten (Rob Halford! Kirk Hammett! Phil Anselmo!) komt opdraven om mee te delen in de feestvreugde, al zijn hun bijdragen niet altijd even goed te onderscheiden. Op de songkeuze valt natuurlijk altijd wel wat aan te merken en ook ik heb wel wat te klagen. Waar zijn bijvoorbeeld Son Of A Bitch, Burning, Ahead Of The Pack, Flash Rockin' Man en Princess Of The Dawn? Ze staan in ieder geval niet op deze plaat. Niettemin een sympathiek en energiek klinkend project.

Drie covers is een beetje too much, zeker gezien het feit dat deze weinig inventief omspringen met het bronmateriaal, maar afgezien daarvan is dit best een aardig album. De combinatie van zware electronica en metal werkt ook ditmaal naar behoren en het songmateriaal is bovengemiddeld sterk. Op de afsluitende Nine Inch Nails-cover Something I Can Never Have zingt mevrouw Brink overigens wel heel erg slordig.

Prima EP van deze zweedse metalband, al smaakt het vooral naar meer. Met een intro en vier volwaardige tracks is het schijfje aan de korte kant, maar gelukkig zijn alle vier wel dik in orde. Opener The Seed is nog aan de subtiele en ingetogen kant, maar tegen de tijd dat we bij The Deep Blue Silent zijn aangekomen gaat de boel volledig los.

Glad maar wel lekker, deze smaakvol uitgevoerde amerikaanse powermetal. De eersteklas zang en instrumentatie dragen bij aan de pret, net als de uitstekende productie. Het songmateriaal is daarnaast bovengemiddeld goed, ook al verliest de band zich iets te vaak in makkelijk meezingbare refreintjes. Groot pluspunt is dat het album nergens inzakt. Sterker nog; naar het einde toe treffen we de beste tracks aan.

De veteranen van dit amerikaanse thrash-instituut hebben er duidelijk zin in en komen nu alweer met een nieuw album. De plaat gaat ijzersterk van start met een reeks prima krakers als Harvesting The Hate en Damnation. Het tempo ligt hoog, de riffs zijn bijzonder smakelijk en de zangpartijen eersteklas. Na het prima titelnummer lijkt de rek er helaas een beetje uit en wordt het songmateriaal steeds vlakker en meer anoniem. Het geluid begint dan ook wat op te schuiven richting de melodieze metal van Iron Maiden. Uiteindelijk weet men het hoge niveau dus niet vast te houden, maar dit neemt niet weg dat deze Rats In The Temple een aangenaam klein uurtje oldschool thrash biedt.

Vooralsnog ben ik hier niet zo kapot van. Dit industrial metal-project is een samenwerking van Filter's Richard Patrick en de mij onbekende Jim Louvau, blijkbaar de zanger van iets dat There Is No Us heet. De zeven tracks op deze debuut-EP klinken duister en vrij stevig, maar helaas ook een beetje saai en kaal. Ik kan er niet zoveel mee.

Solide album, al is het songmateriaal over de hele linie genomen niet erg memorabel. Er zijn weinig tracks die direct weten te beklijven. Gelukkig klinkt alles zo indrukwekkend dat dit niet echt een probleem is. Het gemis van de overleden gitarist Brent Hinds speelt de band ongetwijfeld parten, maar dit is in ieder geval niet hoorbaar in het totaalgeluid. De band klinkt energiek en dynamisch.

Dit smaakt wat mij betreft niet naar meer. De technische death metal van deze franse band steekt knap genoeg in elkaar maar het songmateriaal weet gewoonweg niet te boeien, de gedane moeite ten spijt. Hier en daar een fijne passage, maar ik mis structuur en groove. De zang trek ik ook slecht.

Lichte tegenvaller na het prima vorige album Wildfires. Voornaamste probleem is het minder boeiende songmateriaal, dat wat meer richting standaard metalcore neigt. Ik mis een beetje melodie en dynamiek, al liggen de meeste tracks ook ditmaal wel weer aangenaam in het gehoor.

Lichtgewicht britse variatie op amerikaanse bands als Shinedown en Alter Bridge. Niet slecht gedaan en meneer Barras heeft een aangenaam, zij het wat anoniem stemgeluid, maar ik heb mijn rock liever wat meer bombastisch en stevig. Vooral het gitaargeluid had hier wel wat vetter mogen klinken. Het songmateriaal is ook wat aan de inwisselbare kant, al is een aanstekelijk liedje als Otherside dan wel weer erg fraai.

Iets meer ingetogen en ook wel iets minder sterk dan het eerste deel, maar al met al toch wel een aangenaam album. Opvallend is ook ditmaal hoe anders meneer Manson zingt dan vroeger; meer naturel, zullen we maar zeggen. Het had allemaal wel iets steviger gemogen en qua productie wat minder kaal, maar op deze manier kunnen hij en zijn band nog jaren mee.

Het deense Raunchy is gelukkig terug aan het front, na een afwezigheid van 12 jaar. Het geluid is gelukkig amper tot niets verandert, met ook ditmaal een smakelijke mix van stevige metal en aanstekelijke pop. Dit doet de band op een manier die wat mij betreft vrij uniek is. De twee uitersten zijn ook ditmaal mooi in balans en de meeste tracks zijn bijzonder fijn. Sporadisch zakt de boel een beetje in, mede door de lange speelduur van de afzonderlijke tracks (gemiddeld boven de vijf minuten), maar een positief gevoel overheerst absoluut. Reeds vanaf de aanstekelijke opener Frostbite hoor je dat het goed zit.

Overtuigende debuut-EP van deze zweedse metal- cq deathcoreband uit Zweden. Het songmateriaal laat nog wel wat te wensen over en is niet overal even memorabel, maar het geluid dat men hier neerzet is al behoorlijk indrukwekkend. Technisch bijzonder strak en bruut uitgevoerd, met net voldoende ruimte voor wat melodie. De vier tracks smaken in ieder geval absoluut naar meer.

Toepasselijke titel. De loodzware, dreigend klinkende moderne metal- en deathcore van deze zweedse band komt op indrukwekkende wijze binnen, hier en daar voorzien van een melodieuze passage. Het unaniem sterke songmateriaal steekt kunstig in elkaar en er is hoorbaar veel aandacht besteed aan de productionele kant van dit overtuigende debuut.

Het noorse collectief Combichrist levert albums van wisselende kwaliteit af en dit is helaas niet één van de betere worpen, al staan er wel een aantal sterke tracks op. Zo is Rise een heerlijke Rammstein-achtige stamper en is het afsluitende Second Ending bijzonder fraai opgebouwd, resulterend in een dansbare kraker van formaat. Over de hele linie genomen is het songmateriaal iets meer ingetogen dan we van de noren gewend zijn, met een geluid dat is opgeschoven richting de donkere electronische pop van bijvoorbeeld VNV Nation. Inclusief monotone zang.

Typisch Carpenter-werkje, bedoelt als de soundtrack van de gelijknamige graphic novel, met ook ditmaal medewerking van zoon Cody en collega-muzikant Daniel Davis. Qua sfeer en thematiek doet het album denken aan Carpenter's film Prince Of Darkness uit 1987, al is het geluid hier wel wat steviger, met bepaalde passages die zelfs tegen metal aanschuren. Heel stevig wordt het evenwel nergens, met de nadruk op sfeervolle synthwave en geheimzinnig klinkende electronische details. Zoals het hoort natuurlijk.

Teksten en muziek zijn een beetje aan de oubollige kant, maar door de energieke uitvoering en het lekkere spel van de muzikanten is dit toch wel weer een aangenaam plaatje geworden. De zanger begint ook een steeds meer prominente rol te spelen binnen het totaalgeluid. Qua stijl deed me dit overigens meer dan eens denken aan het werk van Ayreon.

Gladde moderne metal uit Zweden, die een uitgebalanceerde, dynamische mix laat horen van hoekige, loodzware gitaarriffs en zoete, poppy zanglijntjes. De formule werkt wat mij betreft naar behoren, temeer omdat het songmateriaal bijzonder fijn in het gehoor ligt. Er is veel aandacht besteed aan het gedetailleerde geluid en productioneel valt er geen speld tussen te krijgen. Kortom; op zoek naar eerder werk!

Vierde album alweer voor deze duitse driekoppige band, die op vakkundige wijze alternatieve rock combineert met stevige metal. Voornaamste troef is zangeres Maria Lessing, die op overtuigende wijze alles smaakvol aan elkaar zingt, schreeuwt en gromt. Het songmateriaal mag er overigens ook zijn, met lekker in het gehoor liggende tracks die bol staan van de dynamiek. In de meer ingetogen passages klinkt de band als Evanescence; wanneer het los gaat neigt het geluid meer naar bijvoorbeeld In This Moment.

Het eerste deel van The Singularity bleek een zware bevalling; een log album met slechts sporadisch een paar sterke tracks. Des te verrassender dus dat deze opvolger een stuk beter is uitgevallen. Het stikt ook ditmaal van de imposante gastartiesten, maar het songmateriaal is veel aanstekelijker en memorabel. Het album kent weinig missers maar veel hoogtepunten, zoals het behoorlijk stevige The Elephant's Foot (met Jens Kidman) en het epische One Fine Day (met Slash).

Niet bepaald een geïnspireerd album, maar de band komt er net mee weg. Met de eerste paar tracks is weinig mis en de beuker De Oppresso Liber ontpopt zich al snel tot het beste dat de plaat te bieden heeft. Dat nummer herbergt alles waar Five Finger Death Punch goed in is. Een heerlijk zware riff, lekker ruige zangpartijen en een opzwepend refrein. Was het hele album maar zo goed. Maar helaas. In de tweede helft van het album laat de band behoorlijk wat steken vallen en komen er een paar plichtmatige tracks langs die de pret behoorlijk drukken.