stem geplaatst

Na een paar EP's is dit het volwaardige debuut van deze amerikaanse metalcore-band. Het is aanvankelijk een beetje wennen aan het wat meer fragmentarische songmateriaal, met een aantal tracks die niet zo lekker lopen, maar gaandeweg wordt duidelijk dat dit toch wel een fijn en vooral heftig album is geworden. De band schakelt met het grootste gemak over van bruut brulwerk naar melodieuze zangpartijen en weer terug, met songmateriaal dat over de hele linie behoorlijk sterk is.

De vorige paar albums waren wisselvallig en lieten de band niet bepaald op maximale kracht horen. Dit is echter een schot in de roos. De furieuze opener Dig Your Own Grave zet direct de toon en vervolgens is het 50 minuten ongenadig beuken geblazen, tot en met de furieuze afsluiter All Bets Are Off. Wat een heerlijke agressie en wat een tomeloze energie. Alles klopt hier, van het bovengemiddeld sterke songmateriaal tot de uitstekende productie. Het moet gek lopen wil dit niet één van de beste albums van 2026 worden.

Ook deze tweede EP is dik in orde, met nog eens vijf prima tracks. De belgische band zet een verzorgd, melodieus maar tegelijkertijd stevig geluid neer, dat zowel fans van traditionele als meer moderne metal zal aanspreken. Benieuwd of de twee EP's samen een album gaan vormen of dat er nog meer materiaal bij komt.

Prima vijf tracks tellende EP van deze belgische metalband. De zangpartijen zijn wellicht iets te gevariëerd, vooral die in de hogere regionen zijn soms op het randje, maar de schade blijft gelukkig binnen de perken. Met de muziek, een furieuze mix van old school thrashmetal en moderne metalcore, in ieder geval weinig mis. Op naar Act II derhalve!

Ik mis nog steeds de dynamische, inventieve metalcore van het debuut, maar gezegd moet worden dat de band de zaakjes op dit derde album redelijk goed voor elkaar heeft. Het songmateriaal beklijft iets beter dan op de vorige plaat en alles vormt een iets logischer geheel. Het geluid is definitief verschoven richting Deftones-achtige metal, met zwoel gezongen passages en op gezette tijden een lekker zware riff. Er is absoluut ruimte voor verbetering, maar de band is in ieder geval weer op de goede weg.

Alleen al het belachelijk aanstekelijke Godspeed maakt deze EP de moeite waard. Wat een lekker nummer is dat zeg, niet normaal. De overige tracks zijn overigens ook de moeite waard. Dit amerikaanse duo laat een geluid horen dat ergens tussen Prodigy-achtige techno en industrial metal in ligt, met een aangename poppy insteek. Ik vind het fijn.

Uitstekende EP, waarop deze amerikaanse band een overweldigende mix laat horen van metalcore, djent (is not a genre) en hier en daar zelfs wat deathcore. Het klinkt allemaal bijzonder vet en overtuigend; zelfs de sporadisch gebruikte cleane refreintjes en electronica passen uitstekend binnen het geheel. Ik ga het overige werk van de band zeker een kans geven.

Brute, strak uitgevoerde blackened deathcore, bij vlagen behoorlijk imposant maar qua songmateriaal net iets te onevenwichtig om de volle lengte te kunnen overtuigen. Men spring net iets te vaak van de hak-op-de-tak; vooral de kortere tracks vallen hierdoor een beetje uit de toon. Jammer, want deze band behoort duidelijk tot de toppers binnen het genre.

Machine Head-achtige groovemetal uit Colombia. Het songmateriaal is niet overal even sterk, met vooral in de midtempo passages wat saaie momenten, maar zodra het gaspedaal wordt ingetrapt valt er heel wat te genieten. Een band om in de gaten te houden derhalve.

Wisselvallig remix-album, met één nieuwe track (de geweldige opener Mercia) en elf herbewerkingen van tracks van het album Bodies (eerder ook uitgebracht in 2025). Overwegend de moeite waard, al werken sommige remixen behoorlijk op de zenuwen.

Ik had de hoop al opgegeven dat deze mevrouw ooit nog een aardig album zou maken, maar deze opvolger van haar eerdere Confessions On A Dance Floor komt een heel eind. Met 16 tracks is de plaat weliswaar iets te lang, maar gezegd moet worden dat er weinig inkakmomenten zijn. De boel stampt lekker door en er zijn veel uitstekende tracks, met Madonna in goede vorm. Ze probeert niet krampachtig aan te haken bij moderne, jongere artiesten en doet gewoon haar ding. Waar ze nog steeds heel goed in is, getuige dit aangename album.

Niet één van de betere albums van deze portugese metalband, maar degelijk genoeg. Er hadden gewoonweg meer sterke tracks als The Great Wolf In The Sky op moeten staan. Het songmateriaal is over de hele linie genomen bovengemiddeld goed, maar Moonspell kan beter. De sporadisch zwalkende zangpartijen helpen dan ook niet mee. Ook productioneel heb ik de band wel eens beter horen presteren.

Verrassend sterk album en wat mij betreft het beste werk van de band sinds The 2nd Law uit 2012. Het geluid laat weinig tot geen nieuwe elementen horen, het is de welbekende mix van pop, rock, disco en synthwave, maar het songmateriaal is ditmaal bovengemiddeld goed en het album laat zich prima als één geheel beluisteren. Dat is in het naaste verleden wel eens anders geweest.

Solide derde album van deze vrij originele noorse metalband. De prominent aanwezige zangeres zal niet iedereen kunnen bekoren en haar zanglijnen staan soms haaks op de hoekige riffs en avontuurlijke songstructuren, maar toch weet de band er weer iets memorabels van te maken. Het geluid heeft wat mij betreft wel wat, al is het songmateriaal herhaaldelijk aan de langdradige kant en had iets meer dynamiek zeker geen kwaad gekund.

Om het 10-jarige jubileum van dit album te vieren heeft de band alle tracks opnieuw opgenomen, hier en daar voorzien van wat gastoptredens. Ik hoor weinig verschil en kan moeilijk bepalen welke versie beter is, maar gezegd moet worden dat de metalcore wel lekker vet en stevig klinkt. Blijft een goede plaat, in ieder geval.

Saaie progressieve rock uit Portugal met hier en daar wat metal-elementen. Niet slecht, het songmateriaal steekt degelijk genoeg in elkaar, maar de boel wil maar niet tot leven komen. De saaie slaperige zangpartijen zijn daar zeker debet aan, net als de overwegend te rustig voortkabbelende muziek.

Gladde, lekker in het gehoor liggende metalcore uit Australië. Niets nieuws onder de zon, al moet gezegd worden dat het songmateriaal best oké is. De band weet de balans tussen ruige passages en zoete refreintjes goed te bewaren, maar moet een volgende keer echt een meer eigen geluid laten horen. Anders vrees ik dat het snel afgelopen zal zijn met de pret.

Men heeft er maar liefst 22 jaar over gedaan, maar nu verschijnt er dan toch een nieuw album van deze amerikaanse metalcore-band. Geluid en zang zijn er in ieder geval niet minder rauw op geworden. Ook ditmaal zijn de uptempo tracks het meest interessant en zijn de hardcore-aspecten wat mij betreft minder boeiend, maar het album beukt fijn door en kent geen missers. Origineel is het allemaal niet, maar vet zeer zeker wel.

Dit project, een samenwerking tussen Mick Moss (Antimatter) en Luís Fazendeiro (Painted Black), is niet bepaald productief. Het debuut stamt uit 2014 en dit is pas het tweede album. Maar goed, mooi is de stemmige progressieve rock wel weer. De eerste twee (relatief stevige) tracks, Rise en Illuminate, doen me qua zang- en melodielijnen niet zoveel, maar vanaf The Butterfly Collector gaat de kwaliteit omhoog en komt het alsnog goed. Hopelijk hoeven we niet weer 12 jaar te wachten op album nummer drie.

Wellicht kun je als band ook te productief zijn, te oordelen naar dit meest recente wapenfeit, het vierde album sinds 2021. De eerste paar tracks zijn prima, met het zo kenmerkende lekker zware gitaarwerk en mooie zangpartijen, maar ongeveer halvewege gaat het een beetje mis. Dan wordt het songmateriaal wel erg vlak en meezingerig. Vervolgens komt het niet meer helemaal goed. Jammer, want bij vlagen is dit toch wel een prima plaat. De drie fijne bonustracks zijn dan gelukkig nog een aangename toevoeging.

Dit is en blijft toch wel een prima band, die altijd kwaliteit levert. Ook ditmaal brengt men een smakelijke cocktail van pop, rock en metal, ondersteund door sfeervolle electronica. Zangeres Amy Lee zingt nog steeds de sterren van de hemel en het songmateriaal is over de hele linie behoorlijk sterk. Zelfs de paar verplichte ballads kunnen er mee door.

De metalcore van deze amerikaanse (en christelijke) genrepioniers staat nog steeds als een huis maar begint inmiddels wel wat anoniem en uitwisselbaar te klinken. Van enige verrassing is dan ook geen sprake. Op eerder werk klonk de band dan toch wel heel wat avontuurlijker en meer energiek.

Met slechts acht tracks en een speelduur van nog geen half uur aan de korte kant voor een album, vandaar dat de band de instrumentale versies van alle tracks er ook op gooit, zodat het nog wat lijkt. Onnodig, wat mij betreft, aangezien de tracks met zang absoluut voldoende kwaliteit op zich bieden. De band klinkt hier ook optimaal goed, mede door de massieve productie. Conclusie: beste release tot nu toe van deze canadeze metalcore-band.

Fans van Shadow Of Intent kunnen blind toehappen, want deze deathcore uit Canada klinkt bijna identiek. Tekenend is ook dat de zanger van Shadow Of Intent, Ben Duerr, een potje meebrult op de track The Omen Part II. Het album steekt verder knap in elkaar en alles klinkt als een klok, mede door de superieure productie. Niet origineel derhalve, wel erg goed.

Beetje futloos album, deels door het weinig inspirerende songmateriaal, deels door de rommelige productie, die kracht en dynamiek mist. De metalcore van deze amerikaanse band komt hierdoor niet tot zijn recht, ondanks een aantal aardige momenten.

Lekker afwisselend album, dat heen en weer stuitert tussen poppy synthwave en stevige metal. Dat klinkt wellicht nogal schizofreen maar pakt hier verrassend goed uit, met aanstekelijke nummers met een kop en een staart, voorzien van fraaie zanglijnen en heerlijk vette gitaarriffs. Hier gaan we hopelijk meer van horen.

Mijn eerste kennismaking met deze amerikaanse band, ook al is dit reeds het zevende album. De stevige single Revenger, met een gastoptreden van Machine Head's Robb Flynn, trok mijn aandacht. De rest van het album kan er ook zeker mee door. De makkelijk in het gehoor liggende refreintjes botsen sporadisch met de brute riffs en het betere brulwerk in de coupletten, maar eigenlijk is dat ook wel weer de charme van het album. Het songmateriaal is in ieder geval bovengemiddeld goed en er is veel zorg besteed aan dynamiek en afwisseling binnen en tussen de verschillende tracks. Ik was in ieder geval aangenaam verrast.

Met 23 tracks een lange zit, temeer omdat de laatste 9 instrumentaal zijn en niet bepaald tot het beste werk van deze noorse band behoren. Sterker nog; deze werken behoorlijk op de zenuwen. Jammer, want het album begint sterk en is tot en met het onheilspellende tweeluik Violence Solves Everything goed te verteren. De industriële metal beukt lekker door en combineert effectief oude en nieuwe aspecten van het genre. Maar zoals gezegd verdient het aanbeveling om na track 14 de stekker eruit te trekken.