Lichte tegenvaller na het geweldige vorige album. Het songmateriaal is hier gewoonweg minder boeiend, uitzonderingen daargelaten. De opzwepende opener Be Not Dismayed, het fijne titelnummer (inclusief heerlijke tempoversnelling) en het proggy Harken The Waves (met een geslaagd gastoptreden van Troy Sanders van Mastodon) zijn prima tracks, maar de rest van de songs blijft hier een beetje bij achter.

Aangename christelijke metalcore, afwisselend poppy en behoorlijk heavy. Ik heb meer met de stevige passages, maar gezegd moet worden dat het songmateriaal over de hele linie de moeite waard is. De mierzoete cleane zanglijnen zullen niet iedere metalhead kunnen bekoren, maar in combinatie met het betere brulwerk is het goed te doen. Opener Wishful Sinking en het opgefokte Cutthroat zijn mijn favoriete tracks.

Ook op dit tweede album weet de noorse band niet te overtuigen. De progressieve metal klinkt een beetje doelloos en het songmateriaal schiet gewoonweg tekort. De zang blijkt helaas ook niet verbeterd. Naast Dream Theater gaat het geluid ook richting een band als Queensrÿche, maar het niveau van beide bands wordt nergens gehaald.

Killswitch Engage-achtige metalcore uit Japan, maar dan nog wel wat steviger en zonder melodieuze zangpartijen. Herhaaldelijk schuurt het geluid ook tegen deathcore aan. Niet voor tere zieltjes dus. Het songmateriaal mist hier en daar wat dynamiek en het album op den duur een beetje vervelen, maar overtuigend klinkt de band (en dan met name de zanger) zeer zeker.

Zo mogelijk nog bruter en meer intens dan het debuut, met ditmaal wat meer death metal-invloeden. De technische deathcore raast nog steeds als een stoomwals over de luisteraar heen, maar wanneer je wat aandachtiger luistert zijn er veel knappe details in de ogenschijnlijk ondoordringbare muur van geluid te ontdekken. Het explosieve maar verrassend dynamische songmateriaal steekt uiteindelijk vernuftig in elkaar, met naast een portie bot audiogeweld ook veel ruimte voor meer melodieuze passages. Zanger Jamie Graham eist ook ditmaal de hoofdrol op met zijn monsterlijke strot.

Na 10 jaar afwezigheid een aangename doorstart van deze altijd interessante nederlandse metalband. Het songmateriaal is niet overal even indrukwekkend, maar er is voldoende afwisseling en dynamiek aanwezig om de boel interessant te houden. Leuke trance-effecten ook hier en daar. Beste track is wat mij betreft het lange afsluitende Walls Of The Soul. Daar zit alles in verwerkt wat Textures zo goed maakt.

Rommelig debuut van deze britse band waarop men duidelijk nog op zoek is naar een eigen geluid. Er komt veel oude Metallica langs en er zijn veel invloeden te horen van hedendaagse bands als Mastodon en Gojira. Het vertaalt zich lang niet altijd naar boeiend songmateriaal en productioneel laat het album ook wel wat te wensen over. Positieve elementen zijn er gelukkig ook. Zodra het gaspedaal erop gaat is de band goed in vorm en klinkt alles heerlijk vet. En dat gebeurt gelukkig best vaak.

stem geplaatst

Tegenvallend album; extra jammer omdat dit naar verluidt het laatste wapenfeit van de band zal zijn. Opener Tipping Point gaat erin als koek en smaakt naar meer, maar vervolgens bestookt Dave Mustaine ons met de ene na de andere flauwe track. En die teksten... dat moet toch beter kunnen, zou je zeggen. Het spetterende gitaarwerk, met veel lekkere riffs en geraffineerde solo's, is om u tegen te zeggen, maar afgezien daarvan is dit absoluut één van de minste albums van de band ooit.

De blackened deathcore van deze amerikaanse band staat ook op dit tweede album als een huis, maar men vond het blijkbaar nodig twee radicaal afwijkende tracks op te nemen, die de boel nogal ontsieren. De clean gezongen ballads Wither en het afsluitende Endless//Loveless passen gewoonweg niet tussen het botte geweld. Een half puntje aftrek derhalve.

Prima EP, waarop de australische band een geluid laat horen dat vroege en meer recente elementen combineert. De melodieuze doommetal klinkt in ieder geval heerlijk meeslepend en afwisselend, met lekker zwaar gitaarwerk en aanstekelijke zanglijnen. Dat belooft wat voor het volgende volledige album.

Deze zweedse band flink het 'm weer; we kunnen wederom genieten van bijna 80 minuten progressieve death metal van de bovenste plank. Ook ditmaal zijn de partijen van de zangeres de zwakke schakel, vooral in de sporadisch nogal flauwe refreintjes, maar gelukkig blijft de schade beperkt en overheersen de grunts van Jörgen Sandström. De zes lange tracks bevatten verder weinig vernieuwende elementen, maar het klinkt allemaal wel weer behoorlijk imposant en meeslepend.

Bikkelharde britse deathcore, met zanger Jamie Graham (ex-Sylosis en ex-Heart Of A Coward) als blikvanger. De stem van die man tilt alles naar een hoger niveau. Hier laat hij zich van zijn meest brute kant horen, al wisselt hij de boel wel af met melodieuze passages, die hem zoals altijd ook moeiteloos afgaan. Het songmateriaal is niet overal even memorabel, maar de boel beukt zo ongenadig bot en intens door dat dit weinig uitmaakt. En fragmentatiebommen als Lamb To The Slaughter en Hammers And Nails gaan erin als koek.

Middelmatige, Dream Theater-achtige progressieve metal uit Noorwegen. Niet slecht, maar de matte productie en de duidelijke beperkingen van de zanger, die nogal krampachtig klinkt en continu tegen de grenzen van zijn kunnen aan lijkt te zitten, drukken de pret behoorlijk. Daarnaast is het songmateriaal niet bepaald spetterend. Hopelijk bakt men er op de volgende albums wat meer van.

Fijne oldschool thrashmetal in een modern jasje, van deze doorgaans betrouwbare duitse band. Ook nu staat het geluid weer als een huis; luister maar eens naar de vette uptempo opener Seven Serpents en het heerlijk catchy Satanic Anarchy dat daarop volgt. Ook Tränenpalast (gebaseerd op Dario Argento's Suspiria) en het makkelijk mee te zingen titelnummer zijn te gek. Na zoveel moois zakt het album in de tweede helft onherroepelijk in, al blijft de schade gelukkig beperkt. Tracks als het matte Combatants en de onbestendige afsluiter Loyal To The Grave maken gewoonweg niet de benodigde indruk. Niettemin een prima plaat.

stem geplaatst

Meer van hetzelfde maar toch wel weer erg mooi. De band weet inmiddels heel goed waar de sterke punten liggen en men heeft de formule geperfectioneerd. Soms levert dat een wat ongeïnspireerde herhaling van zetten op, luister maar eens naar het matte Mercenary, maar overwegend is het songmateriaal sterk genoeg om het hele album te blijven boeien. En de zang van Joel Ekelöf blijft prachtig.

Deze EP is iets te kort om echt indruk te maken, maar de samenwerking tussen de twee progressieve metalcore-bands levert wel iets fraais op. De drie tracks vloeien organisch in elkaar over en zijn stuk voor stuk de moeite waard. Opener Return To One beukt er genadeloos in; bij het ingetogen All The Light Is Gone kun je heerlijk wegdromen om bij het afsluitende Armageddon Eyes weer bruut wakker geschud te worden.

Prima achtste album van deze altijd betrouwbare amerikaanse rockband. Het geluid is ditmaal nog wat steviger en neigt meer dan eens naar metal, met name door de lekker zware gitaarriffs. Het overwegend uptempo songmateriaal is daarnaast energiek en meeslepend. Er zijn slechts weinig momenten dat de band wat gas terugneemt en de ene na de andere kraker komt langs. Myles Kennedy is in topvorm, net als gitarist Mark Tremonti.

Nieuwe zanger, deels nieuw geluid. Het klinkt ditmaal allemaal wat steviger, met lekker zware riffs en hier en daar zelfs een stevige grunt. Helaas blijkt al snel dat Antti Kumpulainen niet is opgewassen tegen het imposante songmateriaal. De finse doommetal-band heeft flinke stappen gezet, maar Kumpulainen's eentonige en soms tegen vals aanzittende stemgeluid ontsiert de boel behoorlijk. Jammer, want de muziek is top. Hierna zou de band een flinke pauze inlassen om pas in 2025 weer voor de dag te komen met een nieuw album. En met wederom een nieuwe zanger- de geweldenaar Manne Ikonen. Had die deze plaat ook maar ingezongen...

Fijn om weer eens een volwaardig Soulwax-album te hebben, maar aan het songmateriaal schort wel het één en ander. Zo zijn de meeste tracks aan de langdradige en repetitieve kant en wordt de gitaar node gemist. Pas tegen het einde van het album doet die zijn intrede en dat zijn dan ook direct de beste songs.

Leuk om na 31 (!) jaar nieuw werk van deze zweedse rockband te horen, maar na een dermate lange tijd mag je toch wel iets meer verwachten dan de middelmatige deuntjes die men ons hier voorschotelt. Ook tekstueel en productioneel is het allemaal erg karig. De Soundgarden-achtige rock klinkt, hoewel degelijk uitgevoerd en sterk ingezongen, behoorlijk gedateerd.

Degelijk tweede album van deze finse melodieuze doommetal-band. Het songmateriaal is hier en daar wat aan de langdradige kant en er is iets te weinig variatie tussen en binnen de tracks, maar sfeervol en meeslepend is het geluid wederom. Productioneel steekt de plaat ook iets beter in elkaar dan het debuut. Zanger Tuomas Tuominen zou hierna het veld ruimen voor Antti Kumpulainen.