stem geplaatst

Volwaardig debuut van deze mysterieuze britse band, bestaande uit vier anonieme muzikanten. Het geluid en de podiumpresentatie doen denken aan het eveneens britse Sleep Token, al is President wel wat beperkter qua zang, dynamiek en songmateriaal. Niettemin werkt de mix van moderne pop en metal naar behoren, met genoeg aardige songs om dit naar een ruime voldoende te trekken.

Afwisselend maar nogal schizofreen album, waarop de band tegelijkertijd behoorlijk extreem en toegankelijk klinkt. De eerste paar tracks zijn genadeloos bot, uitgezonderd de clean gezongen, iets te zoete refreintjes, maar daarna is het songmateriaal erg wisselvallig (en sporadisch te glad). De twee extremen gaan in ieder geval lang niet altijd even goed samen.

Aangename progressieve rock met metal-elementen uit Griekenland. Qua songmateriaal soms iets te langdradig maar wel erg sfeervol en meeslepend in elkaar gezet. De meeste tracks liggen lekker in het gehoor en er is hoorbaar veel aandacht besteed aan het gelaagde, gedetailleerde geluid, waarin op subtiele wijze allerlei exotische instrumenten verwerkt zijn, zoals klarinet en doedelzak. Ik ga de eerdere albums van de band zeker een kans geven.

Uitstekende blackened deathcore uit... Australië, al zou je dat op basis van de bandnaam niet zo snel verwachten. Het geluid van de band is verpulverend bruut, maar gelukkig blijft alles goed te behappen door de vrij subtiele en niet al te zware productie. Het hele album in één keer beluisteren is een hele opgave aangezien het songmateriaal niet heel veel variatie kent, maar goed is dit zeer zeker.

Sfeervol maar wel vrij traag album, met tracks die afwisselend ingetogen en explosief zijn. Het klinkt allemaal bijzonder verzorgd en door de geweldige productie heeft de zweedse band nog nooit zo goed geklonken, maar iets meer dynamiek (plus een paar uptempo tracks) was welkom geweest. Sporadisch klinkt de invloed van een band als Sleep Token door in het geluid; luister maar eens naar Didn't Think About You (Lately). Enig effectbejag kan derhalve niet ontkent worden. Maar goed, afgezien daarvan geen verkeerde plaat.

Australische thrashmetal van de bovenste plank, zwaar beïnvloed door bands als Exodus en (oude) Metallica. Het tempo ligt hoofdzakelijk erg hoog, wat natuurlijk wel zo fijn is. Muzikaal steekt het allemaal prima in elkaar en de zang is degelijk genoeg, al begint eenvormigheid gaandeweg wel een probleem te worden. Gelukkig klinkt het allemaal zo spetterend en energiek dat ik dat wel door de vingers kan zien.

Gelukkig weer wat steviger en energieker dan het vorige album, al laat het songmateriaal ditmaal wel wat te wensen over. Het lange titelnummer hangt bijvoorbeeld van los zand aan elkaar en kan mij in ieder geval niet boeien. De band is echter kundig genoeg om ook genoeg moois ten gehore te brengen, zoals de fijne aanstekelijke opener Spin Like Fire en het prachtige afsluitende Hold Your Wrath.

De stijgende lijn wordt vastgehouden; ook dit is een lekkere metalcore-plaat, vol met vlotte, aanstekelijke tracks die erin gaan als koek. Veel tempowisselingen en veel dynamiek, ook qua zang. Het songmateriaal is consistent en er zit geen slecht nummer tussen. Puntje van kritiek is dan wel dat er ook nu geen echte uitschieter tussen zit, maar goed.

Net iets minder dan het vorige album Stasis uit 2024. Het songmateriaal weet hier wat minder te beklijven en ook productioneel is dit een klein stapje terug. Het had allemaal nog wel iets bombastischer en krachtiger mogen klinken. Niettemin weer een sterk album van deze belgische band, dat lekker onstuimig uit de startblokken schiet met het heerlijk tegendraadse I Breathe. I Am. Daarna wordt het gaandeweg iets meer ingetogen en conventioneel.

Zeker niet het beste werk van deze amerikaanse metalcore-band, maar wel een aardig tussendoortje. Het geluid lijkt per release wel intenser en bruter te worden, al gaat dit hier wel herhaaldelijk ten koste van het luisterplezier. Iets meer melodie had dan ook geen kwaad gekund.

De albums van deze stoere zweedse mannen beginnen steeds melodieuzer en gezapiger te klinken. Iron Maiden klinkt in veel tracks prominent door en alles beweegt zich voort in midtempo. Slechts in Oden's Hunt wordt het gaspedaal nog flink ingedrukt; niet voor niets is dit de beste song van de plaat. Halverwege maakt de band het helemaal bont- We Rule The Waves is een flauwe meezinger die duidelijk geschreven is om het live goed te doen en het overwegend akoestische Upphaf is dan misschien wel gewaagd maar tevens behoorlijk saai.

Aangename debuut-EP van deze australische band die opereert in het straatje van Sleep Token en President, dus inclusief anonieme podiumpresentatie. Met een zangeres, dat wel. Het geluid is ook hier een weloverwogen mix van pop en metal, al ligt de nadruk gelukkig wel op het laatste. Origineel is het allemaal niet, maar een track als Throne Of Want is wel erg sterk.

Ach ja, het altijd moeilijke tweede album. Ook het noorse Temic komt er niet zonder kleerscheuren vanaf. Men heeft duidelijk moeite gedaan er iets moois van te maken, maar het songmateriaal is voor het grootste deel niet bepaald pakkend en sporadisch aan de langdradige kant. Daarnaast is de zang wat mij betreft vaak te dik aangezet, richting pijngrens. De boel wordt gered door de fraaie muzikale omlijsting, voorzien van veel dynamiek en detail. Het derde album wordt vast een topper.

Indrukwekkend album, wat mij betreft één van de betere van dit duitse collectief. De nieuwe zanger past naadloos binnen het totaalgeluid en ook de toevoeging van een zangeres bij bepaalde tracks werkt prima. Hier en daar iets teveel herhaling, zo lijken de laatste twee tracks wel erg op elkaar, maar afgezien daarvan is het genieten. Avontuurlijk, sfeervol, dynamisch en bij vlagen weer lekker stevig.

Hier wordt muzikaal en visueel natuurlijk flink leentjebuur gespeeld bij een band als Sleep Token (inclusief anonieme podiumpresentatie), maar ach, deze EP is verder best prima. De mix van pop, electronica en metal werkt naar behoren en de zes tracks gaan erin als koek, mede door de lekkere productie.

Deze australische band keert op dit album grotendeels terug naar het geluid van de begindagen, met wisselend succes. De gothic 'love metal' die opduikt in een aantal tracks is nu niet bepaald waar de kracht van de band ligt. Gelukkig is er ook zwaarder, meer stemmig werk aanwezig, zodat het uiteindelijk toch een redelijke plaat is geworden. Ook fijn dat men de beste drie tracks voor het laatst bewaard, waaronder het uitstekende titelnummer. Productioneel is het helaas even wisselvallig als altijd.

Jammer dat alles uiteindelijk behoorlijk eentonig klinkt, want dit is eigenlijk wel heel goed. Deze australische deathcore-band zet een verpulverende muur van geluid neer die overtuigt van de eerste tot de laatste noot. Men heeft ook een behoorlijk brute zanger in huis. Iets meer dynamiek en wellicht wat melodie had wonderen gedaan. Nu is het vooral indrukwekkend bot.

Te zoet, dit tweede volwaardige album van deze zweedse metalcore-band. Pas in de vijfde track is er sprake van een noemenswaardige gitaarriff en de melodie- en zanglijnen zijn over de hele linie genomen behoorlijk glad en klef. Hier en daar een aardige track, maar het is te weinig om van de plaat iets speciaals van te maken.

Bij vlagen best goed, maar overwegend is dit album nogal chaotisch en onsamenhangend. Het ingetogen maar tegelijkertijd behoorlijk stevige openende titelnummer doet hoop leven, maar daarna daalt de kwaliteit van het songmateriaal snel naar een bedenkelijk niveau. Er is moeilijk grip op het album te krijgen en de band maait maar een beetje in het rond. Aan het vakmanschap van de muzikanten en de uitstekende productie ligt het in ieder geval niet. Prima zanger ook.

Fijne opgefokte kruisbestuiving tussen Slayer en Exodus uit Australië. De band speelt oldschool thrash met een moderne insteek, overtuigend gebracht en heerlijk vet geproduceerd. Het songmateriaal is daarnaast over de hele linie sterk, met heel veel tempowisselingen en het gaspedaal voortdurend stevig ingedrukt. De band blijkt al een tijd bezig te zijn; ik ga het eerdere werk zeker opsnorren.

Het laatste wapenfeit van deze band, gezien de titel? Veel leven zit er toch niet meer in, zou je zeggen. Alhoewel... dit album is dan toch weer wat sterker dan de laatste paar, met redelijk aangenaam in het gehoor liggend songmateriaal en lekker vet gitaarwerk. De stijl van de muziek, een kruising tussen nu metal en hiphop, klinkt helaas nog steeds even gedateerd als altijd. Maar goed, met een speelduur van net 30 minuten is het geen straf om het album in één ruk uit te zitten.

Na tien jaar afwezigheid niet helemaal de spectaculaire comeback waar we natuurlijk allemaal op hoopten, met vooral veel midtempo werk, maar na een paar draaibeurten toch best een aardig album. Opener The Long Goodbyes is weinig memorabel en een track als Everybody's Got A Plan is benedenmaats, maar verder is het songmateriaal degelijk genoeg. Ook fijn dat het album tegen het einde niet inzakt maar eigenlijk alleen maar beter wordt. Afsluiters Watch It Go en My Victory zijn feitelijk mijn favoriete tracks van de plaat. Het fijn hakkende uptempo It's For The Kids mag er ook zijn.

Deze deense band heeft een vrij origineel geluid, een combinatie van death metal, toegankelijke alternatieve rock en hiphop. Dat klinkt alsof het niet zou moeten werken, maar verrassend genoeg resulteert het in een aangenaam, energiek album. Aan het songmateriaal had men hier en daar nog wel wat mogen schaven en echt positieve uitschieters ontbreken, maar voor een debuut is dit behoorlijk indrukwekkend.

Opener The Wound, met fraaie zangpartijen en heerlijk vette gitaarriffs, komt direct lekker binnen en schept hoge verwachtingen voor de rest van het album. Helaas worden die slechts ten dele ingelost. Het geluid neigt sporadisch richting toegankelijke alternatieve rock, iets dat de band gewoonweg minder goed ligt. De gastoptredens van een aantal zangeressen zorgen er daarnaast voor dat de band minder progressief en 'metal' klinkt dan voorheen. Jammer, want juist in die hoek liggen de voornaamste kwaliteiten van deze griekse band. Niettemin klinkt alles mooi verzorgd en valt er wel het één en ander te genieten. Luister maar eens naar de fraaie epische afsluiter The Sun.

Met slechts vier tracks en een speelduur van nog geen 40 minuten een karig sluitstuk van de trilogie, temeer omdat het afsluitende A Dark Poem - Orchestral Suite een nogal saai symfonisch stuk is van bijna 17 minuten. Slechts drie echte tracks dus, die gelukkig wel stuk voor stuk de moeite waard zijn. Maar hier had wel iets meer ingezeten.

Tien jaar na de originele release brengt deze zweedse band een opnieuw opgenomen versie uit, waarschijnlijk omdat de produktie destijds tekort schoot. Vet en bruut klinkt het nu zeer zeker, al vind ik het songmateriaal niet bijster sterk. De band klinkt hier ook wat meer schreeuwerig en eentonig dan we de laatste jaren van ze gewend zijn. Leuk hebbedingetje voor de fans derhalve, maar niet essentieel.

Deze australische metalcore-variant op Linkin Park is aan het tweede album toe en gezegd moet worden dat men erop vooruit is gegaan. Het songmateriaal is sterker en vooral meer gevariëerd en het geluid is meer organisch en overtuigender. Luister maar eens naar het opzwepende Break The Cycle. Origineel is het allemaal niet en het is maar de vraag hoe lang een band als dit het vol kan houden, maar voor nu kan deze plaat er zeker mee door.

Overwegend meeslepend en voorzien van stevig hakkende riffs, met ditmaal wat meer afwisselend en dynamisch songmateriaal. Ook de bezwerende zangpartijen zijn dik in orde. Hier en daar enkele tracks die wat minder tot de verbeelding spreken, maar ik durf voorzichtig te stellen dat dit het beste album van de band tot nu toe is.

Het vorige album smaakte niet naar meer en ook met deze nieuwe worp kan ik niet zo veel. Iets meer groove en minder freaky songstructuren, maar alsnog houdt het niet bepaald over. Het songmateriaal van deze franse band weet me gewoonweg niet te boeien. Het gaat letterlijk het ene oor in en het andere uit. Goed geproduceerd en knap in elkaar gezet, dat wel.

De steeds meer retro aanpak van deze noorse rockband is leuk maar schiet soms ook iets te ver door. Zo is het refreintje van In The Eye Of The Hurricane bijna letterlijk 'geleend' van Rock You Like A Hurricane van Scorpions. Het songmateriaal is verder net sterk genoeg om te blijven boeien, maar het is soms op het randje. Iron Maiden, Foreigner en Dio komen ook herhaaldelijk langs.

Leuke combinatie van eerbetoon en jubileumviering, deze compilatie bestaande uit opnieuw opgenomen tracks die 50 (!) jaar Accept viert. Een indrukwekkende hoeveelheid gastartiesten (Rob Halford! Kirk Hammett! Phil Anselmo!) komt opdraven om mee te delen in de feestvreugde, al zijn hun bijdragen niet altijd even goed te onderscheiden. Op de songkeuze valt natuurlijk altijd wel wat aan te merken en ook ik heb wel wat te klagen. Waar zijn bijvoorbeeld Son Of A Bitch, Burning, Ahead Of The Pack, Flash Rockin' Man en Princess Of The Dawn? Ze staan in ieder geval niet op deze plaat. Niettemin een sympathiek en energiek klinkend project.

Drie covers is een beetje too much, zeker gezien het feit dat deze weinig inventief omspringen met het bronmateriaal, maar afgezien daarvan is dit best een aardig album. De combinatie van zware electronica en metal werkt ook ditmaal naar behoren en het songmateriaal is bovengemiddeld sterk. Op de afsluitende Nine Inch Nails-cover Something I Can Never Have zingt mevrouw Brink overigens wel heel erg slordig.

Prima EP van deze zweedse metalband, al smaakt het vooral naar meer. Met een intro en vier volwaardige tracks is het schijfje aan de korte kant, maar gelukkig zijn alle vier wel dik in orde. Opener The Seed is nog aan de subtiele en ingetogen kant, maar tegen de tijd dat we bij The Deep Blue Silent zijn aangekomen gaat de boel volledig los.

Glad maar wel lekker, deze smaakvol uitgevoerde amerikaanse powermetal. De eersteklas zang en instrumentatie dragen bij aan de pret, net als de uitstekende productie. Het songmateriaal is daarnaast bovengemiddeld goed, ook al verliest de band zich iets te vaak in makkelijk meezingbare refreintjes. Groot pluspunt is dat het album nergens inzakt. Sterker nog; naar het einde toe treffen we de beste tracks aan.

De veteranen van dit amerikaanse thrash-instituut hebben er duidelijk zin in en komen nu alweer met een nieuw album. De plaat gaat ijzersterk van start met een reeks prima krakers als Harvesting The Hate en Damnation. Het tempo ligt hoog, de riffs zijn bijzonder smakelijk en de zangpartijen eersteklas. Na het prima titelnummer lijkt de rek er helaas een beetje uit en wordt het songmateriaal steeds vlakker en meer anoniem. Het geluid begint dan ook wat op te schuiven richting de melodieze metal van Iron Maiden. Uiteindelijk weet men het hoge niveau dus niet vast te houden, maar dit neemt niet weg dat deze Rats In The Temple een aangenaam klein uurtje oldschool thrash biedt.