Prettig album van deze duitse metalband, al is de eerste helft duidelijk beter dan de tweede. Tracks als de aanstekelijke opener Coma Blue en het fraaie meeslepende Good Stories gaan erin als koek, maar gaandeweg wordt het songmateriaal helaas wel wat minder memorabel. Het vakmanschap van de band en de prima productie houden de boel gelukkig stevig op de rails.

De intense black metal van deze amerikaanse band steekt sfeervol in elkaar en beschikt vooral over geweldig drumwerk (van sessiemuzikant Mike Heller), maar het songmateriaal laat me helaas koud. Ik heb gewoonweg niets met deze stijl van metal. Slechts bij het moordend snelle en brute Still Night spitste ik even de oren, maar daarna gingen de tracks weer het ene oor in en het andere uit.

Degelijke zweedse metalcore, aangenaam genoeg maar geen hoogvlieger. Daar is het songmateriaal te weinig onderscheidend voor en de refreintjes te zoet. De boel wordt gered door de prima muzikanten en de uitstekende productie, die het geheel net boven het maaiveld uit weten te tillen. Binnen het overvolle genre zie ik echter weinig toekomst voor deze band.

Nadat ik de te gekke track Starburster in de openingscredits van de serie MobLand hoorde raakte ik geïntrigeerd, maar het volledige album valt me dan toch flink tegen. De britpop met hier en daar een alternatief randje steekt degelijk in elkaar, maar het songmateriaal weet me helaas amper te boeien en gaat het ene oor in en het andere uit.

Nog wat steviger (en beter) dan de eerste EP, met de duitse band in topvorm. De aangename melodie- en zanglijnen zijn gebleven, maar afgezien daarvan is dit behoorlijk bruut en intens. De zes tracks zijn stuk voor stuk de moeite waard en staan bol van de dynamiek en interessante electronische details. Men mag op deze formule voortborduren, wat mij betreft.

Lekkere mengeling van djent en metalcore, hier en daar wat ontsierd door flauwe refreintjes. Overwegend is dit gelukkig een aangenaam en verrassend toegankelijk album, waarop de band volop experimenteert met het gebruik van electronica en hier en daar zelfs een saxofoon. Maar, vrees niet- er wordt voornamelijk stevig doorgebeukt.

Sterke EP, waarop de duitse band een nog wat steviger geluid dan voorheen laat horen. De toch al loodzware muur van geluid gaat hier zelfs sporadisch richting deathcore, iets dat gelukkig niet ten koste gaat van de aangename melodie- en zanglijnen. Sterker nog; de band heeft wat mij betreft nog nooit zo goed geklonken en de zes tracks gaan er dan ook in als koek.

Dit blijft een beetje System Of A Down light, maar toch leuk. De springerige, aanstekelijke en haast vrolijk klinkende metal heeft soms wat last van het te veel herhalen van refreintjes en niet alle tracks zijn even memorabel, maar op cruciale momenten overtuigt de boel wel weer. Het album wint ook aan kracht naarmate het vordert, met als hoogtepunt het stemmige, vrij ingetogen maar evengoed indrukwekkende titelnummer.

Interessant project van de zanger van de extreme metalband The Browning, Jonny McBee, en zijn vrouw, Moon. Samen delen ze hier de zangpartijen, die variëren van zweverig en zwoel tot ruig en bruut. De muziek is een combinatie van poppy electronica en industrial metal. Het levert een kort maar krachtig album op, vol aanstekelijk songmateriaal dat lekker in het gehoor ligt en tegelijkertijd behoorlijk heftig is. Veel tracks zijn net iets te kort om echt indruk te maken, maar dit debuut is absoluut veelbelovend.

De stem van Gavin Rossdale begint nu echt achteruit te gaan, al blijft de schade hier gelukkig beperkt omdat het songmateriaal niet al te ruig is en duidelijk is gemodelleerd naar zijn huidige zangcapaciteit. Kortom, een nogal gezapig album, vooral naar het einde toe. De laatste vijf tracks rocken er niet bepaald op los, zullen we maar zeggen. Bush blijft echter altijd wel lekker om naar te luisteren, ook ditmaal, met aangenaam songmateriaal dat net boven het maaiveld weet te blijven. Maar dit behoort zeker niet tot het betere werk van de band.

Zeer bonte mengeling aan stijlen- het geluid schiet voortdurend heen en weer tussen dansbare pop en bikkelharde metal. Gezegd moet worden dat het songmateriaal zeer aanstekelijk werkt en de stem van zangeres Jess Allanic er perfect bij past. Aan de drukke en schizofrene kant, maar stiekem best lekker.

Avontuurlijke moderne metal; mijn eerste kennismaking met deze amerikaanse band, die al enige tijd aan de weg timmert. Ik kan me zo voorstellen dat eerdere albums wat ruiger zijn en de luisteraar minder op de proef stellen. Het songmateriaal is hier en daar aan de schizofrene kant, met naast het betere beukwerk ruimte voor zoete refreintjes en op gegeven moment zelfs een saxofoon. Niettemin best een aangename plaat, al springt men iets te vaak van de hak-op-de-tak en had wat meer groove zeker niet misstaan.

Afwisselend potje metal uit Schotland. De band combineert op deze debuut-EP meerdere subgenres tot een dynamisch en behoorlijk intens geheel. Met een zangeres die zich binnenstebuiten keert wil het sporadisch wel wat hectisch worden binnen het songmateriaal, maar overwegend wordt het geluid in goede banen geleid. Melodieus maar tegelijkertijd behoorlijk stevig.

Leuk om weer eens wat van deze nederlandse metalband te vernemen, maar het songmateriaal op deze EP blaast me niet bepaald omver. De vier tracks kunnen er mee door en laten zoals altijd een aangename mix horen van death- en thrashmetal, maar echt vlammen doet de band hier niet. Het is nogal gewoontjes en dat is voor Disquiet gewoonweg niet goed genoeg.

Een stapje terug vergeleken het voorgaande volwaardige album. De mix van traditionele en meer moderne metal, met hier en daar een vleugje hardcore, komt hier niet heel goed uit de verf, mede door de wat gammele productie. Het songmateriaal heeft zo zijn momenten, vooral de refreintjes zijn aangenaam, maar de geforceerde ruige zangpartijen (van de op het nest teruggekeerde Evan Seidlitz) klinken nogal misplaatst.

Aangename mix van poppy rock en stevige metal uit Duitsland. De wisselwerking tussen toegankelijke zanglijnen en ruig gebrul werkt naar behoren en het songmateriaal is aanstekelijk en steekt vakkundig in elkaar. Echt origineel (of goed) wordt het nergens en iets meer afwisseling en dynamiek had geen kwaad gekund, maar over de hele linie genomen is het album wel de moeite waard.

Instrumentale postrock uit Australië, sfeervol en meeslepend maar net iets te langdradig en monotoon om echt te kunnen boeien. Sporadisch komt er een fijne riff langs en de dreigende sfeer van het songmateriaal is aangenaam, maar de meeste tracks zeuren echt veel te lang door, met te weinig dynamiek en afwisseling.

Geen makkelijke kost, maar de abstracte, loodzware metal die men hier ten gehore brengt werkt wel bijna hypnotiserend. Het songmateriaal is weliswaar eenvormig en monotoon, maar door het toevoegen van sfeervolle electronische details en zelfs ambient soundscapes weet de band toch makkelijk de aandacht vast te houden. Dat er in het zweeds wordt gezongen/ gebruld is daarbij absoluut geen nadeel.

Bonte mengeling van pop en metal, resulterend in een verrassend aangenaam album. Het wordt gelukkig nergens echt te zoet en de franse band weet de aandacht knap vast te houden, met bovengemiddeld aanstekelijk songmateriaal. Soms is de muziek overigens behoorlijk stevig, vooral in de breakdowns, die hier en daar ook best origineel (en vreemd) klinken. Luister maar eens naar de aparte breakdown in opener Notes In The Dark.

Best oké album van deze altijd betrouwbare duitse metalband, maar het overwegend midtempo songmateriaal is niet heel bijzonder en daarnaast laat de wat rommelige productie te wensen over. De sterke opener War Is The Father Of All (inclusief Machine Head-achtige gitaareffecten) belooft veel goeds en het album kent geen echte missers, maar het gaspedaal wordt duidelijk niet diep genoeg ingedrukt.

Onopvallende mengeling van dark- en synthwave, niet vervelend maar door het ontbreken van sterk songmateriaal het ene oor in en het andere uit. Door de korte speelduur (dik onder een half uur) geen straf om naar te luisteren, maar binnen beide genres zeker geen topper.

Op dit vijfde album bewijst deze amerikaanse blackened deathcore-band moeiteloos nog steeds tot de absolute top binnen het genre te behoren. Grote veranderingen zijn er niet ten opzichte van het vorige album; alles is gewoonweg wat compacter en zo mogelijk nog strakker uitgevoerd. Het album raast in ieder geval als een wervelwind over de luisteraar heen en verveelt geen seconde. Grote klasse.

Energieke metalcore, met hier en daar wat progressieve- en hardcore-elementen. Het afwisselende songmateriaal weet niet helemaal te beklijven, daar is het een beetje te hak-op-de-tak voor, maar aan de inzet van band en zanger ligt het in ieder geval niet. Het geluid doet hier en daar wel wat denken aan Pantera.