Dit is een luxe uitvoering van het album The Black van vorig jaar, aangevuld met twee nieuwe tracks (God Fearing Man en Death Shall Have No Dominion), drie remixen en zowaar een lange ambient-track (het afsluitende La Douleur Qui Est sans Fin). Daarnaast beschikken een aantal tracks over gastvocalen van bevriende artiesten. Echt veel beter is de reeds prima plaat er niet op geworden, maar het is alsnog een leuk hebbedingetje voor de fans van deze zweedse band.

Halverwege verzandt dit album een beetje in te makkelijke en nogal flauwe alternatieve rock, maar daarvoor en daarna valt er te genieten van lekker stevig gitaarwerk in een reeks meeslepende tracks die goed in het gehoor liggen. Hier en daar schuurt het geluid van de band dicht tegen metal aan. Het eerdere werk van Fight The Fade heeft mijn voorkeur, maar ook deze plaat is de moeite waard.

Deze italiaanse metalband levert altijd kwaliteit, ook nu weer. Zoals altijd wordt men vocaal bijgestaan door Soilwork-zanger Björn Strid, die het songmateriaal van net dat beetje extra voorziet. De melodieuze death metal ramt als vanouds lekker door, vet geproduceerd en bijzonder aangenaam in het gehoor liggend. Hier en daar liggen oubollige en kitscherige elementen op de loer, maar de band weet het geheel vakkundig en vooral smaakvol op de rails te houden.

Het geluid op dit zevende album neigt meer naar death- dan naar thrashmetal, iets dat mij wat minder goed ligt, maar toch weet de band de eindstreep met gemak op positieve wijze te behalen. Het gitaarwerk blijft uiteraard niet te versmaden en ook de thematiek (een aantal tracks is geïnspireerd door het werk van H.P. Lovecraft) is interessant. Minpuntjes zijn, zoals altijd, de matige zangpartijen en de enigszins vlakke en kale productie.

Taaie deathcore uit de Verenigde Staten, log en zwaar. Intens en bikkelhard ook. Het songmateriaal steekt niet overal even aangenaam in elkaar, met veel pauzes en bombastische intermezzo's tussen het muzikale geweld door, maar door het vakmanschap en de botte stootkracht is het album uiteindelijk toch wel de moeite waard.

Evanescence-achtige rock uit Zweden, met een wat meer poppy en radiovriendelijke aanpak van het songmateriaal. Aanvankelijk maakt het album weinig indruk; de eerste paar tracks liggen best lekker in het gehoor maar blinken vooral uit in anonimiteit. Gaandeweg worden de songs echter steeds beter en begint dit zowaar een aardig album te worden. Geen hoogvlieger, daar is het allemaal iets te weinig origineel voor, maar wel aangenaam en aanstekelijk.

De verrassing is er een beetje af op dit tweede album en het songmateriaal speelt wat meer op safe, maar niettemin is dit nog steeds een aangename mix van poppy rock en extreme metal. Courtney LaPlante kleurt wat meer binnen de lijntjes en zorgt met haar aangename cleane zangpartijen grotendeels voor een meer toegankelijk geluid, al komt ze sporadisch nog steeds behoorlijk bruut uit de hoek. Het album is verder verzorgd geproduceerd en beschikt over voldoende dynamiek om te blijven boeien. Een degelijke tweede worp derhalve.

Ook dit album heeft te lijden onder anoniem songmateriaal, maar het klinkt allemaal wel weer bijzonder aangenaam. De mix van old school thrashmetal en moderne deathmetal steekt op technisch gebied sterk in elkaar, met vooral heerlijk virtuoos gitaarwerk. Het eenvoudige brulwerk blijft hier een beetje bij achter, maar kan er mee door. Jammer dat het de band maar niet lukt om echt memorabele tracks te pennen. De aanhouder wint?

De dik aangezette, iets te geforceerde zang is niet helemaal mijn ding, maar met de muziek op dit album is weinig mis. Vooral het lekker zware gitaarwerk is niet te versmaden. Het songmateriaal is ook bovengemiddeld sterk en ligt overwegend goed in het gehoor. Origineel is de stevige, op amerikaanse leest geschoeide rock niet; goed uitgevoerd en meeslepend wel.

Deze amerikaanse band blijft gestaag degelijk werk afleveren, al zijn de afzonderlijke albums helaas nooit erg sterk. Ook deze Deathless weet zich amper te onderscheiden van eerdere platen. Opener A Debt Owed To The Grave hakt er direct heerlijk vet in, maar gaandeweg wordt het songmateriaal toch weer vlakker en meer anoniem. Jammer, want het gitaarwerk blijft spetterend en het album luistert verder wel lekker weg.

Degelijke, zij het weinig originele en nogal kaal geproduceerde groove-metal uit België. Het Machine Head-achtige songmateriaal is niet heel bijzonder maar de band weet er net genoeg kwaliteit tegenaan te gooien om iets boven het maaiveld uit te komen. Met een wat vollere en meer gedetailleerde productie had dit nog wel iets hoger kunnen scoren.

Na twee wat meer afwijkende, licht progressieve albums doet de band hier gewoon weer waar men goed in is: verpulverende deathcore uitkotsen over de luisteraar. Whitechapel kan dat als geen ander en klinkt hier bozer en bruter dan ooit. Op gegeven moment wordt het allemaal iets teveel van het goede en verslapt de aandacht, maar tot die tijd is het feest.

Album nummer twee en de amerikaanse band zit hier reeds op topniveau. De bombastische, meeslepende en altijd avontuurlijke deathcore steekt geweldig in elkaar, is fraai geproduceerd en kent louter sterke tracks. Met bijna een uur speeltijd een behoorlijk vermoeiende zit, maar het loont de moeite.

Het anonieme songmateriaal speelt deze amerikaanse band ook ditmaal parten. Met de muziek, een kruising tussen thrash- en deathmetal is niets mis, maar de songs willen maar niet beklijven. En de matige zang blijft ook een dingetje. Gelukkig maakt het spetterende gitaarwerk veel goed.

Prima album, verzorgd geproduceerd, waarop de band weer wat steviger voor de dag komt, zij het met de poppy elementen van de vorige twee albums. Die combinatie werkt hier uitstekend, mede door het sterke songmateriaal. Vrijwel iedere track is raak; luister maar eens naar de furieuze opener Elegy en aanstekelijke tracks als Whiplash en Landmines.

De britse band borduurt hier veilig door op het geluid van het vorige album, For Those Who Wish To Exist. Dat album betekende een flinke koerswijziging, met een meer electronisch, toegankelijk geluid, dat mij goed beviel. Ook dit album is sterk, alhoewel minder verrassend en meer eenvormig. De midtempo tracks liggen stuk voor stuk goed in het gehoor en zijn zowel poppy als loodzwaar, maar iets meer variatie had geen kwaad gekund. Slechts het afsluitende en vrij opgefokte Be Very Afraid wijkt iets af van de formule.

Het geluid van deze amerikaanse band zwabbert een beetje heen en weer tussen thrash- en deathmetal. Het verschilt per album waar de nadruk op ligt. Ditmaal is dat duidelijk op thrash. De veelal lekker opgefokt snelle tracks razen in sneltreinvaart voorbij, voorzien van matige zang maar gelukkig ook van heerlijk gitaarwerk. Productioneel niet geweldig, maar het kan er mee door.