Eén van de betere albums van deze amerikaanse melodieuze metalcoreband. Het energieke en lekker felle songmateriaal wordt steeds beter naarmate de plaat vordert, om te eindigen met het uitstekende Blood & Stone. De mierzoete refreintjes vormen nog steeds een zwak punt binnen het totaalgeluid, maar ditmaal biedt men voldoende tegengas om dit grotendeels te kunnen compenseren.

Erg melodieus (vooral qua zang) vergeleken met het oudere werk, maar sporadisch trekt deze duitse moderne metalband nog steeds behoorlijk stevig van leer. Het songmateriaal is dan helaas net niet bijzonder genoeg om echt indruk te maken. Over de hele linie genomen een zeer acceptabel album, maar wel wat gezapig en op veilig spelend.

Ook op dit volwaardige debuut waaiert de muziek van deze amerikaanse metalband alle kanten uit. Metalcore, deathcore, rock, pop- het kan allemaal. Verbazingwekkend genoeg resulteert dit in aanstekelijke, makkelijk te verhapstukken songs die bol staan van dynamiek en energie. Helaas schiet de productie een beetje te kort, met een nogal platgeslagen geluid. Vooral de zang heeft hieronder te lijden en staat te ver achter in de mix. Jammer, want afgezien daarvan valt er voldoende te genieten en kunnen we toch wel spreken van een veelbelovend debuut.

Best een lekker album, kort en krachtig. Het fel openende Atomic Revelations en het loodzware afsluitende Scorn zijn wat mij betreft de beste tracks. Er wordt teveel overgeschakeld naar melodieuze zang in de refreintjes en veel tracks doen denken aan eerder (en vooral beter) werk van de band, maar afgezien daarvan kan ik er wel wat mee. Uiteindelijk klinkt het album vooral als een betere versie van Catharsis.

Avontuurlijk als altijd, de metalcore van deze amerikaanse band, maar hier en daar wel aan de nogal hysterische kant. Sporadisch schiet het songmateriaal danig uit de bocht, vooral in de eerste paar tracks. Gaandeweg wordt het album gelukkig wel steeds beter. En zwaarder. In de brute passages heerst deze band nog steeds als vanouds.

Ook dit tweede solo-album van Charlie Griffiths, bekend als gitarist van Haken, luister lekker weg, met een smakelijke mix van ouderwetse thrash- en wat meer progressieve metal. De meeste gastzangers die op het debuut te horen waren keren hier terug, met een hoofdrol voor Daniël de Jongh (Textures). Heel stevig wil het niet worden, daar is het songmateriaal net iets te tam en melodieus voor, maar het gitaarwerk is niet te versmaden en de meeste tracks zijn heerlijk energiek en avontuurlijk. Slechts het saaie en eentonige Give Up The Ghost valt een beetje buiten de boot. Gelukkig maakt de instrumentale afsluiter, het duidelijk door Metallica geïnspireerde Lost Continent, de boel dan weer goed.

Ik blijf hetzelfde gevoel houden als bij het vorige album; de bombast en de symfonische elementen beginnen een beetje kitscherig en overdreven te klinken. Dat wil niet zeggen dat de band geen kwaliteit laat horen; vooral in de uptempo passages heerst men nog steeds als vanouds. De balans slaat de laatste jaren gewoonweg een beetje door naar de sprookjes-achtige elementen in het geluid, terwijl ik juist meer de nadruk wil horen liggen op stevig gitaarwerk en grunts. Die elementen zijn gelukkig wel nog volop aanwezig in de meer avontuurlijke, lange tracks waar dit album over beschikt.

Eén van de betere albums van deze light-versie van Rammstein. Het songmateriaal is lekker stevig en uptempo, met slechts enkele miskleunen. De meeste tracks beuken aangenaam door en liggen goed in het gehoor, met precies de juiste mengeling van pop, rock, metal en electronica. Wunderbar!

Deze britse metalcore-band levert altijd kwaliteit, ook nu weer, maar halverwege het album gaat het helaas toch een beetje mis. Dat ligt vooral aan de wat flauwe refreintjes, waar meerdere tracks last van hebben. Waarom toch, jongens. Het is echt nergens voor nodig. Gelukkig zijn de laatste paar tracks dan wel weer van niveau. Geen verkeerde plaat, al met al, maar de band kan beter.

Solide EP van deze canadese metalband, bestaande uit 5 tracks. Het materiaal is wat minder spectaculair dan op het voorgaande album The Silver Line, met wat mij betreft geen tracks die er positief uitspringen. Het is vooral degelijk. Stevige radiorock met een metalen randje. Met gitarist Jared Dines in de gelederen (toegetreden in 2024) had ik toch wel iets meer bijzonders verwacht.

Het blijft een beetje behelpen met deze zweedse band. Het songmateriaal ligt goed in het gehoor en er valt te genieten van lekker brulwerk en fijne zware riffs, maar in de refreintjes gaat het herhaaldelijk mis. Die zijn gewoonweg te flauw en te kitscherig. Jammer, want afgezien daarvan beschikt men hoorbaar over veel kwaliteit. Tijd om nieuwe songwriters aan te trekken, lijkt me.

Imposante blackened deathcore uit Duitsland, bombastisch en overweldigend. De nadruk ligt wat mij betreft iets teveel op black metal, een genre dat mij wat minder ligt, maar het geheel wordt zo intens en meeslepend gebracht dat het album me toch weet te overtuigen. Binnen het genre absoluut een topper.

Opener Chaotic is erg poppy en doet een commerciële knieval vermoeden, maar tijdens deze eerste track blijkt wel dat de band in staat is om zeer aanstekelijke, knap in elkaar stekende songs te schrijven, die zich snel in je hoofd nestelen. Daarna wordt het album alleen maar sterker, met positieve uitschieters als het meeslepende Paralyzed en de bikkelharde titeltrack. De mix van nu metal en metalcore staat in ieder geval als een huis en klinkt heerlijk energiek en dynamisch. Na slechts dertig minuten is het feest voorbij, maar voordeel is dan wel dat er geen misser tussen staat.

Ik mis nog steeds de dynamische, inventieve metalcore van het debuut, maar gezegd moet worden dat de band de zaakjes op dit derde album redelijk goed voor elkaar heeft. Het songmateriaal beklijft iets beter dan op de vorige plaat en alles vormt een iets logischer geheel. Het geluid is definitief verschoven richting Deftones-achtige metal, met zwoel gezongen passages en op gezette tijden een lekker zware riff. Er is absoluut ruimte voor verbetering, maar de band is in ieder geval weer op de goede weg.

Mijn eerste kennismaking met deze amerikaanse band, die hiermee inmiddels aan het vierde album toe is. Voorheen had men zanger Will Ramos (bekend van Lorna Shore) in de gelederen, maar deze zong slechts het debuut in. Adam Mercer is in ieder geval een waardige vervanger. Wat een onmenselijke strot heeft die man zeg, niet te geloven. De muziek is al even indrukwekkend. De intense, verwoestende blackened deathcore die men hier ten gehore brengt staat op eenzame hoogte binnen het genre, zoveel is wel duidelijk. Met een uur speeltijd een behoorlijk uitputtende luisterervaring, maar het loont absoluut de moeite.

Het geluid op dit zevende album neigt meer naar death- dan naar thrashmetal, iets dat mij wat minder goed ligt, maar toch weet de band de eindstreep met gemak op positieve wijze te behalen. Het gitaarwerk blijft uiteraard niet te versmaden en ook de thematiek (een aantal tracks is geïnspireerd door het werk van H.P. Lovecraft) is interessant. Minpuntjes zijn, zoals altijd, de matige zangpartijen en de enigszins vlakke en kale productie.

Dit is een luxe uitvoering van het album The Black van vorig jaar, aangevuld met twee nieuwe tracks (God Fearing Man en Death Shall Have No Dominion), drie remixen en zowaar een lange ambient-track (het afsluitende La Douleur Qui Est sans Fin). Daarnaast beschikken een aantal tracks over gastvocalen van bevriende artiesten. Echt veel beter is de reeds prima plaat er niet op geworden, maar het is alsnog een leuk hebbedingetje voor de fans van deze zweedse band.

Halverwege verzandt dit album een beetje in te makkelijke en nogal flauwe alternatieve rock, maar daarvoor en daarna valt er te genieten van lekker stevig gitaarwerk in een reeks meeslepende tracks die goed in het gehoor liggen. Hier en daar schuurt het geluid van de band dicht tegen metal aan. Het eerdere werk van Fight The Fade heeft mijn voorkeur, maar ook deze plaat is de moeite waard.

Deze italiaanse metalband levert altijd kwaliteit, ook nu weer. Zoals altijd wordt men vocaal bijgestaan door Soilwork-zanger Björn Strid, die het songmateriaal van net dat beetje extra voorziet. De melodieuze death metal ramt als vanouds lekker door, vet geproduceerd en bijzonder aangenaam in het gehoor liggend. Hier en daar liggen oubollige en kitscherige elementen op de loer, maar de band weet het geheel vakkundig en vooral smaakvol op de rails te houden.

Ezra Haynes, zanger van het eerste uur, is hier terug op het nest. Dat betekent een veel minder melodieuze aanpak, met slechts sporadisch een clean gezongen passage. De muziek is ook terug bij af, wat tegelijkertijd positief en negatief is. De brute technische metal is even overtuigend en indrukwekkend als altijd, maar ik mis een beetje het avontuur en de meeslepende songstructuren van de afgelopen paar albums. Dynamiek en afwisseling voldoende, dat wel.

Als de bonustracks (in dit geval sterke overblijfsels van het vorige album) beter zijn dan de standaard tracks op deze nieuwe schijf moet je je als band toch wel achter de oren krabben. Arch Enemy is een betrouwbare band en komt ook nu weer degelijk uit de hoek, maar te veel tracks hebben van die flauwe refreintjes en lijden aan het anthem-euvel. Men wil blijkbaar graag dat alles live uit volle borst wordt meegezongen. Leuk, maar op plaat werkt het lang niet altijd. Al met al niet één van de betere albums van de band.

Het is even wennen aan deze mix van poppy emorock en loodzware deathcore, maar eenmaal op stoom is dit best aangenaam. Grootste probleem is de nogal beperkte ritmesectie, die niet bepaald uitblinkt in variatie en dynamiek, maar gelukkig is het songmateriaal aanstekelijk en meeslepend genoeg om dit afdoende te compenseren. Ik kan er wel wat mee.

Taaie deathcore uit de Verenigde Staten, log en zwaar. Intens en bikkelhard ook. Het songmateriaal steekt niet overal even aangenaam in elkaar, met veel pauzes en bombastische intermezzo's tussen het muzikale geweld door, maar door het vakmanschap en de botte stootkracht is het album uiteindelijk toch wel de moeite waard.

Op dit derde album tapt deze amerikaanse band uit een wat ander vaatje. De zware, kolkende Korn-achtige grooves zijn nog steeds volop aanwezig, maar het songmateriaal is veel toegankelijker, met meer ruimte voor melodie en pakkende zanglijnen. Gelukkig vertaalt dat zich hier tegelijkertijd simpelweg naar betere tracks. Luister maar eens naar de de geweldige opener The Midnight Sun. Hier en daar dreigt de boel iets te poppy en soft te worden, maar steevast weet de band zich sterk te herpakken.

Evanescence-achtige rock uit Zweden, met een wat meer poppy en radiovriendelijke aanpak van het songmateriaal. Aanvankelijk maakt het album weinig indruk; de eerste paar tracks liggen best lekker in het gehoor maar blinken vooral uit in anonimiteit. Gaandeweg worden de songs echter steeds beter en begint dit zowaar een aardig album te worden. Geen hoogvlieger, daar is het allemaal iets te weinig origineel voor, maar wel aangenaam en aanstekelijk.

Ook dit album heeft te lijden onder anoniem songmateriaal, maar het klinkt allemaal wel weer bijzonder aangenaam. De mix van old school thrashmetal en moderne deathmetal steekt op technisch gebied sterk in elkaar, met vooral heerlijk virtuoos gitaarwerk. Het eenvoudige brulwerk blijft hier een beetje bij achter, maar kan er mee door. Jammer dat het de band maar niet lukt om echt memorabele tracks te pennen. De aanhouder wint?