Dit project, een samenwerking tussen Mick Moss (Antimatter) en Luís Fazendeiro (Painted Black), is niet bepaald productief. Het debuut stamt uit 2014 en dit is pas het tweede album. Maar goed, mooi is de stemmige progressieve rock wel weer. De eerste twee (relatief stevige) tracks, Rise en Illuminate, doen me qua zang- en melodielijnen niet zoveel, maar vanaf The Butterfly Collector gaat de kwaliteit omhoog en komt het alsnog goed. Hopelijk hoeven we niet weer 12 jaar te wachten op album nummer drie.

Wellicht kun je als band ook te productief zijn, te oordelen naar dit meest recente wapenfeit, het vierde album sinds 2021. De eerste paar tracks zijn prima, met het zo kenmerkende lekker zware gitaarwerk en mooie zangpartijen, maar ongeveer halvewege gaat het een beetje mis. Dan wordt het songmateriaal wel erg vlak en meezingerig. Vervolgens komt het niet meer helemaal goed. Jammer, want bij vlagen is dit toch wel een prima plaat. De drie fijne bonustracks zijn dan gelukkig nog een aangename toevoeging.

Dit is en blijft toch wel een prima band, die altijd kwaliteit levert. Ook ditmaal brengt men een smakelijke cocktail van pop, rock en metal, ondersteund door sfeervolle electronica. Zangeres Amy Lee zingt nog steeds de sterren van de hemel en het songmateriaal is over de hele linie behoorlijk sterk. Zelfs de paar verplichte ballads kunnen er mee door.

De metalcore van deze amerikaanse (en christelijke) genrepioniers staat nog steeds als een huis maar begint inmiddels wel wat anoniem en uitwisselbaar te klinken. Van enige verrassing is dan ook geen sprake. Op eerder werk klonk de band dan toch wel heel wat avontuurlijker en meer energiek.

Met slechts acht tracks en een speelduur van nog geen half uur aan de korte kant voor een album, vandaar dat de band de instrumentale versies van alle tracks er ook op gooit, zodat het nog wat lijkt. Onnodig, wat mij betreft, aangezien de tracks met zang absoluut voldoende kwaliteit op zich bieden. De band klinkt hier ook optimaal goed, mede door de massieve productie. Conclusie: beste release tot nu toe van deze canadeze metalcore-band.

Fans van Shadow Of Intent kunnen blind toehappen, want deze deathcore uit Canada klinkt bijna identiek. Tekenend is ook dat de zanger van Shadow Of Intent, Ben Duerr, een potje meebrult op de track The Omen Part II. Het album steekt verder knap in elkaar en alles klinkt als een klok, mede door de superieure productie. Niet origineel derhalve, wel erg goed.

Beetje futloos album, deels door het weinig inspirerende songmateriaal, deels door de rommelige productie, die kracht en dynamiek mist. De metalcore van deze amerikaanse band komt hierdoor niet tot zijn recht, ondanks een aantal aardige momenten.

Lekker afwisselend album, dat heen en weer stuitert tussen poppy synthwave en stevige metal. Dat klinkt wellicht nogal schizofreen maar pakt hier verrassend goed uit, met aanstekelijke nummers met een kop en een staart, voorzien van fraaie zanglijnen en heerlijk vette gitaarriffs. Hier gaan we hopelijk meer van horen.

Mijn eerste kennismaking met deze amerikaanse band, ook al is dit reeds het zevende album. De stevige single Revenger, met een gastoptreden van Machine Head's Robb Flynn, trok mijn aandacht. De rest van het album kan er ook zeker mee door. De makkelijk in het gehoor liggende refreintjes botsen sporadisch met de brute riffs en het betere brulwerk in de coupletten, maar eigenlijk is dat ook wel weer de charme van het album. Het songmateriaal is in ieder geval bovengemiddeld goed en er is veel zorg besteed aan dynamiek en afwisseling binnen en tussen de verschillende tracks. Ik was in ieder geval aangenaam verrast.

Met 23 tracks een lange zit, temeer omdat de laatste 9 instrumentaal zijn en niet bepaald tot het beste werk van deze noorse band behoren. Sterker nog; deze werken behoorlijk op de zenuwen. Jammer, want het album begint sterk en is tot en met het onheilspellende tweeluik Violence Solves Everything goed te verteren. De industriële metal beukt lekker door en combineert effectief oude en nieuwe aspecten van het genre. Maar zoals gezegd verdient het aanbeveling om na track 14 de stekker eruit te trekken.