Een wat vreemde luisterervaring dit; deze zweedse band combineert oubollige en moderne rock- en metal-elementen op aanstekelijke wijze tot een smakelijk maar tegelijkertijd oppervlakkig klinkend geheel. Het is allemaal net iets te clean en gelikt, ook al beschikt de band over uitstekende muzikanten en een prima zanger. Afwisseling genoeg in ieder geval; een leuke tempoversnelling hier, een geinige orgelsolo daar etc. Het eindresultaat ligt echter net niet voldoende in mijn straatje.

stem geplaatst

Wederom een lekker album van mevrouw Lipa, maar omdat alles zo aalglad geproduceerd en gladgestreken is luistert het geheel wel wat zielloos weg. Er wordt daarnaast qua songmateriaal geen enkel risico genomen. Jammer, maar bij vlagen is de plaat alsnog behoorlijk sterk, getuige aanstekelijke singles als Training Season en Illusion.

Geen hoogvlieger dit, maar aangenaam genoeg. De raps van meneer Paz worden er niet bepaald energieker op, maar gelukkig wordt hij hier bijgestaan door een keur aan gastartiesten die de aandacht op cruciale momenten van hem afleiden. Qua beats en samples is het album ook dik in orde. Kortom; Vinnie komt er vooralsnog mee weg.

Een soort deathcore-versie van Machine Head; zwaar groovende , logge metal, behoorlijk bruut maar helaas wel wat aan de eentonige kant. Het songmateriaal op dit debuut kent helaas weinig variatie, ondanks een aantal aangename tempoversnellingen, waardoor het album als geheel de benodigde impact mist. Qua zang is het ook behelpen. De afzonderlijke tracks zijn echter wel overtuigend genoeg om toch op een ruime voldoende uit te komen, mede door de lekker massieve productie. Volgende keer wat meer dynamiek, dan moet het helemaal goed komen.

Traag... It Is! Sfeervolle doom-metal die wel wat doet denken aan genregenoten My Dying Bride. Veel cleane zang, goed gedaan, maar van mij hadden er wel wat meer grunts door het songmateriaal gegooid mogen worden. Het is nu sporadisch wel wat gezapig en ingetogen. Verder prima uitgevoerd en geproduceerd. Geen hoogvlieger, daar is het allemaal wat te langdradig en eenzijdig voor, maar goed genietbaar.

Prima tweede album van deze zweedse metalband. Iets gelikter dan het debuut met een extra injectie melodie, maar het klinkt allemaal toch wel weer bijzonder lekker. Uiteraard is de vergelijking met Dark Tranquillity snel gemaakt, dit had zo een album onder die naam kunnen zijn, maar goed, wanneer de kwaliteit zo hoog ligt als hier hoor je mij niet klagen.

De stevige tweede helft van het album is wat mij betreft beter dan de meer ingetogen eerste, maar afgezien daarvan is dit een sterk zesde album van meneer Tremonti. Weinig verrassingen; never change a winning formula, zal hij gedacht hebben. Lekker stevige amerikaanse rock, vet geproduceerd. Bij bepaalde tracks duurt het even voor het kwartje valt, zoals bij opener The Mother, The Earth And I, maar uiteindelijk valt alles op zijn plek.

Qua stijl zwalkt dit album alle kanten uit, van aanstekelijke love metal tot progressieve death metal, al ligt de nadruk duidelijk op het meer melodieuze werk. Variatie genoeg in ieder geval. De franse band klinkt energiek en bevlogen (na een afwezigheid van zeventien jaar!) en het songmateriaal is bovengemiddeld sterk. Het steenkolen engels van de zanger doet wel wat afbreuk aan de pret, vooral in de meer ingetogen passages, maar afgezien daarvan is dit dik in orde. Productioneel steekt het album ook goed in elkaar; vooral de drums klinken fenomenaal.

Aardige EP bestaande uit een drietal nieuwe tracks (alhoewel de korte opener Where Do We Go From Here niet veel meer dan een intro is) en een piano-versie van het eerder uitgebrachte Rome. Het titelnummer en No Light, No Light zijn in ieder geval sterk genoeg om deze EP essentiëel te maken voor fans van deze fijne griekse progressieve rockband.

Ditmaal geen soundtrack bestaande uit losse nummers van meerdere synthwave-artiesten maar een heuse score, vakkundig in elkaar gezet door het collectief Weary Pines. Met 35 tracks is dit een flinke muzikale kluif die zich zonder de begeleidende documentaire met enige moeite laat beluisteren. Veel tracks zijn, hoewel lekker retro, aan de saaie en abstracte kant, mede door het grotendeels ontbreken van een lekkere beat. Pas tegen het einde komen sfeer en tempo er goed in en gaat de boel lekker los. Maar tegen die tijd is het een beetje too little too late.

Het solomateriaal van meneer Tankian is behoorlijk uiteenlopend en kent imiddels veel experimentele hoogte- en (vooral) dieptepunten, maar gelukkig is deze EP weer een stap in de goede richting. Hier en daar vliegt zijn stem behoorlijk uit de bocht, iets waar ik hem bij System Of A Down eigenlijk nooit op heb weten te betrappen, maar afgezien daarvan zijn de vijf tracks lekker fel en stevig. Precies zoals we hem eigenlijk het liefst horen.

Met deze EP krijgt de fan wel heel veel waard voor zijn geld; twee nieuwe tracks, instrumentale versies van deze twee tracks, een paar herbewerkingen van oude nummers en maar liefst negen live-tracks. Met ruim een uur aan speelduur kun je dit dan ook bijna zien als volwaardig album. De nieuwe tracks zijn wellicht een beetje aan de gladde kant maar smaken uiteindelijk wel naar meer en het livemateriaal klinkt uitstekend.

Typische amerikaanse degelijkheid, deze loodzware en goed in het gehoor liggende nu-metal met pop- en hiphop-elementen. Het album begint behoorlijk bot en nerveus maar neemt gaandeweg (gelukkig) wat gas terug, met een reeks wat meer ingetogen melodieuze tracks. Hier en daar blijft de boel evenwel behoorlijk stevig. Origineel is het allemaal niet, maar het songmateriaal is bovengemiddeld sterk en de band klinkt dermate overtuigend dat het album aangenaam wegluistert.

Sfeervolle progressieve rock met een metalen randje uit Griekenland. In de eerste paar tracks irriteerde ik me een beetje aan de nogal geforceerde zangpartijen, maar vanaf track 4 is dit verholpen en is de zang dik in orde. Het geluid is hier wat steviger dan op de latere albums, maar dit gaat nergens ten koste van de melodie.

Deze amerikaanse eenmansact blijft lekkere muziek uitpompen, al moet wel gezegd worden dat het allemaal erg op elkaar gaat lijken, ook met gastoptredens. Maar goed, de drie tracks (plus de instrumentale versies) gaan er wederom in als koek, met makkelijk behapbare zangpartijen en heerlijk zwaar gitaarwerk.