Op dit vijfde album bewijst deze amerikaanse blackened deathcore-band moeiteloos nog steeds tot de absolute top binnen het genre te behoren. Grote veranderingen zijn er niet ten opzichte van het vorige album; alles is gewoonweg wat compacter en zo mogelijk nog strakker uitgevoerd. Het album raast in ieder geval als een wervelwind over de luisteraar heen en verveelt geen seconde. Grote klasse.

Energieke metalcore, met hier en daar wat progressieve- en hardcore-elementen. Het afwisselende songmateriaal weet niet helemaal te beklijven, daar is het een beetje te hak-op-de-tak voor, maar aan de inzet van band en zanger ligt het in ieder geval niet. Het geluid doet hier en daar wel wat denken aan Pantera.

Letterlijk en figuurlijk zwaar christelijke metal, eentonig en niet zelden behoorlijk langdradig. Ik ben het album gaan luisteren door het gastoptreden van zanger Ryan Clark (Demon Hunter) in het nummer The Sect, overigens de sterkste track van de plaat. Het geluid heeft ook wel wat weg van Demon Hunter, maar dan logger en vlakker, met veel te letterlijke stichtelijke teksten. Daar kan ik helaas niets mee.

De onvermijdelijke remix-versie van Vol. 1, met de vijf tracks gehezen in een dansbaar, electronisch jasje. Ook in deze versies is het songmateriaal aangenaam genoeg, al gaat mijn voorkeur uit naar de originele tracks. Ik mis dan toch het lekker zware gitaarwerk.

Niet zo goed als het debuutalbum At War dat hierna zou volgen, maar niettemin een prima EP. De eerste twee tracks (The Way Back en New Condition) blijven een beetje steken in goede bedoelingen en laten de band nog niet in optima forma horen, maar daarna komt het helemaal goed. Gevolgd door Vol. 2, bestaande uit remixes van deze vijf tracks.

De band integreert ditmaal wat meer progressieve elementen in het totaalgeluid, iets dat wat mij betreft goed uitpakt. Vooral de cleane zangpartijen zijn hier erg sterk en steken mooi af tegen het ruige brulwerk, dat ook van hoog niveau is. Deze stijl van technische death metal ligt me nog steeds niet optimaal, maar het songmateriaal steekt technisch zo goed in elkaar en is dermate vet uitgevoerd dat het album als geheel een positieve indruk maakt.

Bijzonder aangename verrassing, deze bombastische amerikaanse rock met een metalen randje. Fans van een band als Starset kunnen zonder nadenken toehappen, want Set The Sun vist absoluut in dezelfde muzikale vijver. Sterke songs, optimaal uitgevoerd en geproduceerd. Dit is zoals genrepioniers Thirty Seconds To Mars tegenwoordig zouden moeten klinken.

Stukken beter dan het debuut, met name te danken aan een sublieme productie en gewoonweg sterker songmateriaal. De strakke deathcore (met hier en daar al wat black metal-elementen) klinkt ditmaal wel overtuigend en intens, met een glansrol voor zanger Adam Mercer, die de boel indrukwekkend aan elkaar brult en gromt. De sporadisch ingezette cleane zangpartijen zijn ook geslaagd. En de stijgende lijn zou hierna nog verder doorgezet worden!

Na het sfeervolle intro begint dit album wat ongelukkig met het te melodieuze en volledig clean gezongen A Place We Cannot Go, niet bepaald the band's finest moment. Daarna wordt het gelukkig een stuk beter. Vooral in de uptempo tracks is de band op dreef en daar is de zang ook een stuk beter te pruimen (lees: ruiger). Al met al een aangename mix van traditionele en wat meer moderne metal.

Steviger dan we van deze amerikaanse band gewend zijn, met meer nadruk op ruig brulwerk dan op zoete cleane zang. Het songmateriaal steekt helaas niet boven eerder werk uit, uitzonderingen daargelaten. Tracks als het openende (The Wasteland) Pain en het botte Death Clock zijn erg fijn. Ik kan de lichte koerswijziging waarderen, maar volgende keer graag ook wat meer memorabele liedjes graag, mannen.

Nogal standaard amerikaanse deathcore, inhoudelijk en productioneel aan de gammele kant. Dergelijk beukwerk dient gewoonweg overtuigender te klinken en veel vetter geproduceerd te zijn. Gelukkig zou dat op latere albums helemaal goed komen, maar hier klinkt de band nog niet bepaald indrukwekkend.

Technisch indrukwekkende progressieve death metal uit de Verenigde Staten, maar helaas niet echt mijn ding. Ik mis vooral groove en lekker hakkende riffs. Dit rolt meer dan het beukt en het songmateriaal gaat het ene oor in en het andere uit. Ik zag de band vorig jaar live aan het werk, toen had ik er een beetje hetzelfde gevoel bij.

Beste album van de band in jaren. Het begin is nog wat stroefjes, maar gaandeweg wordt het songmateriaal steeds beter. Het klinkt gelukkig ook allemaal niet meer zo opgefokt als op de laatste paar platen. Zangeres Shirley Manson is op dreef en bij vlagen doet het geluid zelfs denken aan de eerste (en beste) paar albums. Op deze manier hoeven we Garbage voorlopig nog niet af te schrijven.

De wat meer stevige sound van het vorige album wordt hier (gelukkig) voortgezet, al blijft het songmateriaal helaas soms wel wat achter bij de goede bedoelingen. Lang niet alle tracks zijn de moeite waard en ook ditmaal zijn er een paar flauwe niemendalletjes, zoals Acid Rain en Time Will Heal. Die ook nog eens te lang doorzeuren. Maar goed, de rest van het album is best oké. Aan lekkere Metallica-achtige riffs in ieder geval geen gebrek.

Feest der herkenning of schaamteloze herhaling van zetten? Ik neig meer naar de eerste categorie; het songmateriaal is ook ditmaal weer bijzonder sfeervol en meeslepend. Toegegeven, vrijwel iedere track doet denken aan eerder werk van de band, maar toch weet men er steevast iets moois van te maken. Meest opvallende en afwijkende track is het zweeds gezongen, grotendeels electronische Efter Solen.

Deze belgen blijven lekker doen waar ze goed in zijn, te weten stevige uptempo deathmetal maken met hier en daar wat ruimte voor een vleugje melodie. Vooral de snellere tracks maken indruk; daar heerst de band en wordt alles met de grond gelijk gemaakt. Inmiddels weet men dat de aandacht verslapt zodra het gaspedaal wordt losgelaten, dus blijven die momenten gelukkig beperkt. Voornamelijk ligt het tempo hoog.

Deze franse band heeft inmiddels vijf albums uitgebracht met drie verschillende zangers/ zangeressen. De stijl van muziek wisselt evenredig snel, waardoor het lastig is de band in een hokje te plaatsen. De metalcore van de eerdere albums heeft hier grotendeels plaats moeten maken voor poppy rock met een metalen randje. Overigens is het songmateriaal over de hele linie genomen wel vrij goed, met een hoofdrol voor de uitstekende zangeres Camille Contreras. Zij schakelt met het grootste gemak over van zwoele zang naar ruig brulwerk. Het album is door de grote verscheidenheid aan stijlen aan de schizofrene kant, maar tegelijkertijd wel lekker afwisselend en avontuurlijk.

Slayer bestaat niet meer... lang leve The Haunted. De opgefokte, deels retro, deels modern klinkende thrashmetal doet herhaaldelijk denken aan Het Grote Voorbeeld, maar op een niet storende manier. Het songmateriaal is over de hele linie genomen behoorlijk sterk, vooral wanneer het gaspedaal fors wordt ingedrukt. Wat gelukkig heel vaak is. De laatste twee tracks zijn aan de matte kant en drukken de pret een beetje, maar tegen die tijd heeft dit album zich wel bewezen.

Nog wat moderner qua geluid dan het laatste volwaardige album, Blue Blood, met een bonte mix van rock, metal en zelfs hiphop. Opener Slow Burn is top, maar de overige tracks, hoewel acceptabel, zijn helaas niet van dat hoge niveau. Grootste verrassing is zangeres Marina La Torraca, die zich hier op imposante wijze binnenstebuiten keert. Er komen zelfs grunts langs.

Derde en beste album van deze nederlandse metalband tot nu toe, met een meer zelfverzekerd geluid en unaniem sterker songmateriaal. Zangeres Marina La Torraca heeft ook flinke sprongen gemaakt en is nu van alle markten thuis. Reeds vanaf de heerlijk vette opener Skin Of My Teeth hoor je dat het goed zit. Het niveau blijft vervolgens het hele album gehandhaafd, met als absolute positieve uitschieter het lange titelnummer, voorzien van een heel cool, haast progressief middenstuk.

Feitelijk kent deze prima EP maar één nieuwe track, het uitstekende en lekker zware titelnummer. De overige drie kennen we reeds van eerder uitgebracht werk. Niettemin zijn ook die niet te versmaden, met meneer Daughtry in topvorm.

Wat compacter qua songmateriaal dan de eerdere albums, maar zeker even imposant. De progressieve death metal staat nog steeds als een huis en inmiddels heeft de band een dermate hoog niveau bereikt dat de ingetogen passages even indrukwekkend klinken als de stevige. Hetzelfde geldt voor de zangpartijen; alles loopt kunstig in elkaar over en vult elkaar moeiteloos aan. Beste track is wat mij betreft het prachtig opgebouwde en heerlijk meeslepende House Of Light. Kippenvel.

Meneer Paz is hier op dreef, bijgestaan door een keur aan gastartiesten. Tegen het einde is de rek er een beetje uit en met een uur speeltijd is het album gewoonweg te lang, maar er zijn veel toffe tracks en de muzikale ondersteuning is bovengemiddeld goed. Genoeg afwisseling qua beats in ieder geval om de boel interessant te houden.

Met metal heeft dit (nog) weinig te maken; de emorock voorzien van schreeuwerige zangpartijen is hier en daar wel agressief, maar ik mis vooral lekker zware riffs en groove. Het songmateriaal is ook aan de eentonige kant. De band probeert er nog wat van te maken door leuke (electronische) details toe te voegen, maar het is het net niet. Gelukkig zou men op de hierop volgende albums een stuk overtuigender en vooral beter voor de dag komen.