Wat is er toch met Ilse gebeurd na World of Hurt? Daar waar ze op die debuutplaat met haar verfrissende countrysound op mij een redelijk goede indruk maakte, is de muziek daarna verworden tot zouteloze Sky Radio-deuntjes die vooral uitblinken in oppervlakkigheid. Tussen al die andere top-40 nummers valt het niet eens op en dat vind ik wel jammer. Te meer omdat ik Ilse best een sympathieke zangeres vind waarvan ik weet dat ze veel beter kan dan dat.

Als Ilse op de oude weg was doorgegaan had dit misschien minder commercieel succes opgeleverd, maar daarentegen zou de drempel om haar andere platen te beluisteren voor mij ook een stuk lager zijn. Toch heb ik het aangedurfd om So Incredible wat luisterbeurten te gunnen, benieuwd of de rest van de nummers net zo matig zou zijn als de grijsgedraaide hitsingles So Incredible en Miracle.

Helaas ben ik na het beluisteren van deze plaat niet tot nieuwe inzichten gekomen. Het is lastig om positieve punten te vinden, maar Puzzle Me kan er nog wel mee door. Lang niet zo goed als songs zoals I’m Not So Tough en I’d Be Yours, maar het zorgt er in ieder geval voor dat mijn score iets opgekrikt wordt. Zelden een albumtitel gehoord die de lading zo slecht dekt als bij deze plaat het geval is: 1,5*.

Het nummer J’ai Demandé à la Lune is wellicht het mooiste niet-Engelstalige nummer dat ik ooit gehoord heb. De mystieke, melancholische inslag van die track maakt dat het iedere keer weer een grote indruk op mij maakt. Ik moet er wel bij zeggen dat ik een zwak heb voor de Franse taal en met name de laatste jaren een ontdekkingsreis ben gestart daarin. Ik was positief verrast toen ik hoorde dat het nummer in zowel Frankrijk als Wallonië de nummer 1 positie behaalde in de nationale hitlijsten.

De sfeer van het nummer hoor je ook terug in andere tracks op deze plaat, zoals het titelnummer en Electrastar. De band klinkt modern, eigentijds en bevlogen met deze indiepop/rock en heeft mij met Paradize dan ook zeker over de streep geholpen. Als ik dan een minpuntje zou moeten noemen, dan zou het de wat gladde productie zijn waardoor de scherpe randjes er wat af zijn. Op J’ai Demandé à la Lune heeft dat echter geen invloed, want dat nummer blijft volledig overeind door de unieke sfeer: 4* voor mijn kennismaking met Indochine.