Hoewel de latere albums van Gavin DeGraw niet echt aan mij zijn besteed, vind ik zijn debuut nog altijd redelijk goed te pruimen. Eigenlijk is dit helemaal niet zo mijn stijl muziek, maar toch kan ik het wel waarderen. Dat komt met name omdat hij hier nog fris en eigentijds klinkt, wat goed tot uiting komt in tijdloze hits als Chariot en I Don’t Wanna Be en in mindere mate ook Follow Through.

Ondanks dat deze songs grijsgedraaid zijn op de radio, krijg ik er nog altijd een zomers gevoel van. Ook een wat minder bekend nummer als (Nice to Meet You) Anyway klinkt niet slecht. Ik geef toe, soms wordt het wel erg catchy/glad, maar zelfs in die nummers geef ik ‘m het voordeel van mijn twijfel. Chariot is geen album dat ik nog vaak draai, maar vooral de twee genoemde grote hits tillen hem nog net naar een voldoende voor mij.

Het is jammer dat hij na deze plaat een wat commerciëler pad ingeslagen is, wat heeft geresulteerd in zouteloze hits als Not Over You en Best I Ever Had. Wie Gavin DeGraw kan waarderen, raad ik aan om eens te luisteren naar Dave Barnes. Het ligt een beetje in dezelfde lijn, maar het is naar mijn gevoel een stuk sterker. Luister maar eens naar Little Lies, dat heeft eenzelfde soort vibe als Chariot.

Per toeval kwam ik enkele maanden geleden in aanraking met de muziek van Gerry Cinnamon, omdat het nummer Canter als aanbeveling tevoorschijn kwam op YouTube. Onbevooroordeeld besloot ik het eens te luisteren, en daarna nog eens, en daarna weer. Niet lang daarna ging ik over naar andere tracks als Where We're Going en Sun Queen, die ik zo mogelijk nog sterker vond.

Ik was direct verrast door de sprankelende gitaarsound en de herkenbare stem van Cinnamon. Voor singer/songwriters vind ik het vooral belangrijk dat de sound authentiek is en dat is hier zeker het geval. De beste man zingt niet alleen, hij beleeft de tracks en weet op deze plaat over de gehele linie een prima indruk te maken. Zelfs bij een eerste volledige luisterbeurt van dit album klinkt het gevarieerd en pakken de meeste tracks me direct, met speciale vermelding voor The Bonny en Head in the Clouds, naast de al genoemde tracks.

Het zal ongetwijfeld meespelen dat ik sinds jaar en dag een zwak heb voor Schotse indie, folk en rock. Zo'n beetje alles uit die hoek bevalt mij wel, met als belangrijkste voorbeelden artiesten als Jesus & The Mary Chain, Del Amitri, Paolo Nutini en Travis. Dat deze plaat op nummer 1 terechtkwam in de UK Albums Chart, zegt ook wel iets. Het klinkt toegankelijk en modern, maar ook origineel en smaakt zeker naar meer: 4*.

Dankzij een oudere neef, een grote fan van deze band, kwam ik al vrij vroeg in aanraking met de muziek van Guns n’ Roses. Het zal ergens in 1990/91 geweest zijn, nog voor de release van het tweeluik Use Your Illusion. Ik kan me nog herinneren dat ik Paradise City als achtjarige knul helemaal geweldig vond, uiteraard nog niet wetend waar de teksten over handelden. Voor de rest staat me niet zo veel bij van deze eerste kennismaking, maar toen ik enkele jaren zelf genoeg zakgeld had werd Appetite for Destruction een van mijn eerste cd’s die ik kocht.

Gedurende mijn hele tienerjaren heb ik Appetite helemaal grijsgedraaid, maar daarna heb ik ‘m nog maar weinig opgezet. Vele jaren gingen voorbij, tot ik enkele maanden geleden besloot om ‘m weer eens te draaien. Dat werd een feest van herkenning, met als gevolg dat ik mijn beoordeling vehoogd heb. Met name de hits als Welcome to the Jungle, Sweet Child O’Mine en uiteraard Paradise City staan ruim 30 jaar later nog steeds als het spreekwoordelijke huis. Dat is naast de verfrissende, originele opzet ook te denken aan de karakteristieke zang van Axl en het enthousiasme van de band. Het allersterkste nummer is voor mij het epische Rocket Queen, dat rustig begint maar groots en meeslepend eindigt. Ook songs als Mr. Brownstone, Nightrain en Think About You behoren tot mijn favorieten, hoewel er eigenlijk geen enkel nummer in negatieve zin uitspringt.

Tekstueel hebben de songs niet zo veel om het lijf, maar dat zoek ik ook niet bij Guns n’ Roses. Nee, dit is een verfrissende plaat die de tand des tijds redelijk goed heeft doorstaan: 4*.

Toen ik ergens in het voorjaar van 2017 hoorde dat mijn werkgever besloten had om als personeelsuitje een concertbezoek naar Groots met een Zachte G in het Philips Stadion te organiseren voor de medewerkers, prees ik mij gelukkig dat ik net op tijd overgestapt was naar een andere baan. Zodoende hoefde ik me niet in allerlei bochten te wringen om mijn bezoek te annuleren. Deze korte anekdote zegt veel over mijn verstandhouding met Guus Meeuwis – of sterker nog – het volledig ontbreken daarvan.

Ik heb nooit begrepen waarom een middelmatige zanger met een repertoire vol zouteloze en zielloze liedjes zo succesvol kan zijn in ons land. Misschien moet je wel in Brabant zijn opgegroeid om dit te kunnen waarderen. Nu heb ik niets tegen die provincie, ik woon er immers al 10 jaar met veel plezier. Ik heb ooit eens relatie gehad met een Brabantse jongedame die helemaal idolaat was van Guus. Nu is een gemeenschappelijke muzieksmaak voor mij niet zo belangrijk in een relatie, maar haar passie voor Guus droeg ook niet echt iets bij. Dit album heb ik zodoende regelmatig aangehoord, tijdens lange autoritten waarbij bijzonder vervelende nummers als het inhoudsloze Per Spoor (Kedeng Kedeng) of het al nauwelijks betere Een Twee Drie steevast voorbij kwamen.

En dan te bedenken dat het zeurderige, slijmerige Dat Komt Door Jou – dat in mijn optiek serieus meedingt naar de titel slechtste nummer aller tijden – hier nog niet eens op staat. Nee, dit is niets voor mij. Het enige positieve dat ik kan melden is het nummer Brabant, dat nog iets van originaliteit in zich heeft (wat wellicht te maken heeft met het gebruik van niet-alledaagse instrumenten). Om het dan meteen als onofficeel volkslied te bestempelen, gaat mij daarentegen toch wel wat ver. Maar goed, daar ga ik niet over.

Met 1,5* ben ik nog redelijk mild voor Levensecht. Hier blijft mijn kennismaking met Guus wat mij betreft bij. Ik heb eigenlijk al te veel van hem gehoord.