De eerste luisterbeurten van Industrial Silence waren voor mij niet minder dan een openbaring. Een jaar of tien geleden werd ik eens getipt door een vriend, die aangaf dat er een grote kans was dat ik deze muziek wel zou kunnen waarderen. Aangezien hij redelijk op de hoogte is van mijn muzikale voorkeuren, heb ik het album blind aangeschaft zonder eerder iets van Madrugada beluisterd te hebben . Ik heb er geen spijt van gekregen ?

Vocal is met zijn melancholische klanken al direct een enorme klapper. Hetzelfde geldt voor Strange Colour Blue, dat rustig start maar naar een enorm hoogtepunt toewerkt. Het bitterzoete This Old House is mijn persoonlijke favoriet, omdat de band hier ook wat strooit met andere invloeden zoals americana.

Industrial Silence staat vol met gevarieerd songmateriaal en bevat geen enkele minder nummer, vandaar dat ik niet anders kan dan de maximale score toe te kennen. Daarbij speelt ook mee dat ik vanaf het begin al erg gecharmeerd was van de zang van Sivert Hoyem. De algehele sfeer maakt dat ik het album het liefst opzet op een regenachtige herfstdag of een koude winterdag, om even helemaal te ontsnappen in de muziek. Daar is Madrugada, als een van de weinige artiesten, prima toe in staat: 5*.

Na de aangename kennismaking met de platen Clandestino en met Esperanza van Manu Chao, ben ik me ook gaan verdiepen in het oeuvre van Mano Negra. Ik dacht dat de muziek van deze formatie rondom Manu Chao mij ook wel zou aanspreken. Achteraf een goede keuze, want ik vind het werk van Mano Negra minstens zo interessant en dat geldt vooral voor dit album King of Bongo.

De band laat op haar derde album een smaakvolle mix van rock, chansons, folk, punk, ska en wereldmuziek horen. Heel bijzonder om in zo'n muzikaal allegaartje toch nog herkenbaar en origineel te klinken, maar het is Mano Negra hier zeker gelukt. Dit album is nog gevarieerder dan de twee voorgaande platen van de band en is minstens zo sterk als de platen van Manu Chao. Het is daarom erg jammer dat King of Bongo op MusicMeter zo ondergewaardeerd wordt.

Neem bijvoorbeeld het melancholische Out of Time Man, een prachtig nummer met een eigentijdse melodie dat voor mij na al die jaren nog moeiteloos overeind blijft. Ik lees hier een vergelijking met Golden Brown en daar deed het mij ook wel een beetje aan denken. Op het al net zo sterke titelnummer worden Afrikaanse ritmes overtuigend gecombineerd met de Mano Negra-sound en met Letter to the Censors begeeft de band zich op het hardrockpad. Ik hoor hier duidelijk Ace of Spades in van Motorhead, maar toch is dit nummer origineel genoeg om te blijven boeien.

Ook het grappig klinkende Madame Oscar, het aanstekelijke Don't Want You No More en de mooie chanson Paris La Nuit zijn aanraders op dit veelzijdige album, dat tekort komt voor een maximale score maar daar toch niet ver van verwijderd is: 4,5.

Toen ik Brave zo’n 20 jaar geleden voor het eerst hoorde, was ik erg te spreken over dit album. Gedurende een periode van een half jaar heb ik vrijwel dagelijks naar deze plaat geluisterd en was ik diep onder de indruk van de band die ik tot dan toe alleen maar kende van hits als Heart of Lothian, Lavender en natuurljk Kayleigh. Ik heb direct bijna alle andere platen tot en met This Strange Engine in huis gehaald en heb deze eerste kennismakingen met de muziek van Marillion als erg positief ervaren.

Voor een periode van ongeveer 3, 4 jaar heeft Brave op de nummer-1 positie in mijn top-10 gestaan, wat misschien vreemd is omdat ik mezelf nooit echt als een grote liefhebber van progressive rock beschouwd heb. Brave zie ik als een behoorlijk zwaarmoedig conceptalbum, gebaseerd op het verhaal dat zanger Steve Hogarth eens hoorde over een verward meisje dat weggelopen was van huis. Het is een album dat je niet even voor de gezeligheid even opzet met vrienden erbij. Het album komt voor mij het beste tot zijn recht op een winteravond, alleen en met een goed glas whisky bij de hand.

De beklemmende sfeer komt al direct goed naar voren met de instrumentale opener Bridge en het meeslepende Living With the Big Lie. Ook in de andere songs is de ondertoon zwaarmoedig en intens; een sfeer die het gehele album moeiteloos wordt vastgehouden. Het hoogtepunt is voor mij het ruim twaalf minuten durende, epische klapstuk Goodbye To All That, een nummer dat qua intensiteit haar weerga bijna niet kent. Ook het sfeervolle, tragische The Great Escape is een rollercoaster van emoties. Een andere favoriet is de melancholische afsluiter Made Again, waarin ik iets ik iets van berusting proef en de sombere inslag van Brave even naar de achtergrond is verdwenen.

Het is nog niet zo lang geleden dat deze plaat mijn top-10 verlaten heeft. Dat komt vooral omdat ik merk dat ik twee nummers nu doorgaans skip, Hard as Love en Paper Lies. Brave is echter nog steeds in staat om dezelfde intense sfeer op mij over te brengen als op het moment dat ik hier voor het eerst naar luisterde. Deze plaat verdient van mij dan ook zonder twijfel nog altijd de maximale score. Misschien moet ik de film die betrekking heeft op dit album ook maar eens gaan checken.

De glans was er voor mij wel af na de eerste luisterbeurten van Load, inmiddels alweer ruim 20 jaar geleden. Ik was danig teleurgesteld in de band die nog niet zo lang daarvoor een drietal topplaten (Ride the Lightning, Master of Puppets en And Justice for All) had uitgebracht en daarna met het Black Album weliswaar was gas terugnam, maar nog altijd een prima indruk achterliet.

Je zou gerust kunnen zeggen dat mijn liefde voor Metallica behoorlijk bekoeld was geraakt, eind jaren ’90. De vrije val die de band vervolgens maakte met St. Anger, kon ik toen nog niet bevroeden. Inmiddels kan ik deze Load een stuk beter waarderen, maar het blijft een erg wisselvallig album waarvan de betere tracks wat mij betreft gecombineerd hadden moeten worden met die van Reload.

Metallica heeft goed geluisterd naar andere alternatieve rock/post-grunge bands, want die typische 90’s rocksound komt in veel tracks goed naar voren. Het album opent veelbelovend met Ain’t My Bitch en ook tracks als Until it Sleeps en Bleeding Me vond ik direct al OK, omdat ze goed aansloten op de alternatieve rocksound die toen gangbaar was. Als dit een beginnende band zou zijn geweest had ik er wellicht meer begrip voor gehad, want van Metallica verwachtte ik gewoon wat meer.

De wat rustigere songs zoals het countrydeuntje Mama Said ben ik door de jaren heen beter gaan waarderen. Dat geldt niet voor nummers als Cure, Poor Twisted Me en Thorn Within Me. Nooit eerder in de Metallica-discografie heeft het uitzitten van tracks mij moeite gekost, maar bij deze genoemde nummers is het een hele zit. Al met al een wisselvallig album dat nog wel beter is dan opvolger Reload, maar desondanks slechts bij vlagen overtuigt: 3*.

Mink (Willy) Deville behoort voor mij tot de meest ondergewaardeerde artiesten binnen de popmuziek. Met zijn uniek amalgaam van diverse muziekstijlen – variërend van rock tot cajun, country en blues – heeft hij mij met meerdere platen positief weten te verrassen. Dit album ken ik al heel lang, wat mijn pa had het in zijn bezit en draaide het regelmatig in de auto tijdens vakanties. Voor mij is dit album dan ook onlosmakelijk verbonden met de zomervakanties in Frankrijk die ik als kind beleefde.

Je zou kunnen zeggen dat Coup de Grace wat commercieler klinkt dan de rest van Deville’s platen, maar zijn kracht is ook hier dat hij ook op dit album zijn eigen stijl perfect weet te behouden. Vooral in songs als One Good Reason, Love and Emotion en Teardrops Must Fall komt dat perfect tot uiting. Ieder nummer klinkt origineel, waarbij het aanstekelijke Love Me Like You Did Before mijn absolute favoriet is.

Ik had Deville graag wel eens live willen zien optreden, maar net op het moment dat ik me in zijn oeuvre ben gaan verdiepen overleed hij. Het blijft jammer dat een groot artiest als hij nooit de credits heeft gekregen die hij mijn zijn unieke stem en stijl verdiende. Op dit album komt dat het beste naar voren: 5*.