Mijn kennismaking met Jah Lude in 2012 smaakte direct naar meer, maar toch duurde het even voordat hij met nieuw materiaal op de proppen kwam. Het was een toevallige kennismaking: dankzij mijn bezoeken aan Ethiopie kwam ik in aanraking met Yachin Neger, een album dat ten tijde van mijn eerste bezoek net uit was en waarvan de nummers op iedere straathoek te horen waren.

De verrassing is er met Nigus wel een beetje vanaf. Ten opzichte van zijn debuut Yachin Neger is er weinig nieuws onder de zon. Het is reggae die op Ethiopische wijze gekruid is, met diverse verwijzingen naar de negus Haile Selassie die voor rastafari als reincarnatie van Jezus Christus wordt beschouwd. Nu luister ik graag naar reggae, maar in mijn platencollectie is het genre beperkt vertegenwoordigd omdat ik minstens zo graag naar andere muziekstijlen luister.

Jah Lude kan daar helaas geen verandering in brengen, hoewel hij hier wat mij betreft nog wel een ruime voldoende scoort. Het is overigens lastig om iets uit de onbegrijpelijke taal te ontcijferen, maar ik laat me daarom vooral leiden door de aanstekelijke ritmes: 3,5*

John Prine behoort voor mij tot een select groepje artiesten die jaar in, jaar uit sterke platen aflevert zonder daarvoor grote erkenning te hebben gekregen. Binnen americana- en folkkringen wordt zijn muziek alom gewaardeerd, maar de sympathieke man uit Maywood, Illinois is helaas nooit op een grote schaal doorgebroken. Aan het songmateriaal kan het niet echt liggen. Nu ken ik niet al zijn platen, maar wat ik van hem ken bevalt me sinds mijn eerste kennismaking erg goed.

Het begon een jaar of tien geleden met zijn self-titled debuut, dat ik aanschafte nadat ik op Last.fm wat losse tracks van dat album had gehoord. Daarna ben ik ook ander materiaal gaan belusiteren, waaronder deze The Missing Years. Het is een erg persoonlijk album, zoals we van Prine gewend zijn. Diverse thema’s komen aan bod, waaronder zijn scheiding in All the Best en het leven van Jezus Christus staat centraal in Jesus The Missing Years. Het openingsnummer Picture Show is vooralsnog mijn persoonlijke favoriet. Het is een heerlijk nummer in de beste Prine-traditie, dat weliswaar wat lichtvoetiger is dan het merendeel van de composities op dit album, maar een mooie, pakkende melodielijn heeft. Het had zo van John Mellencamp of Tom Petty & The Heartbreakers kunnen komen, want daar deed het me direct aan denken.

The Missing Years is trouwens geproduceerd door Heartbreakers-bassist Howie Epstein, een grote fan van Prine’s werk. Ook Bruce Springsteen is van de partij (zoals hierboven al gemeld) en verzorgt mede de zang op Take a Look At My Heart, ook weer een hoogtepunt op dit verder toch al prima album dat het verdient om ontdekt te worden: 4,5*.

Het verhaal over de totstandkoming van de American Recordings-albums van Johnny Cash is bekend. In de herfst van zijn toch al bijzonder indrukwekkende loopbaan liet Cash nog vijfmaal horen waartoe hij in staat was, dit alles in samenwerking met producer Rick Rubin. We leerden een andere kant kennen van de man die hier – nog meer dan voorheen – een bijzonder intieme, gevoelige kant van zichzelf laat zien.

Eerder schreef ik al een lovend stuk bij het eerste deel, dat een jaar of tien geleden mijn kennismaking was met het plaatwerk van Cash. Uiteraard was ik wel al bekend met zijn hits uit met name de jaren ’50 en ’60, maar dit klonk toch wel heel anders. Niet lang na het beluisteren van dat eerste deel, ben ik me in de rest van de American Recordings gaan verdiepen. Daar waar op het eerste deel de sobere, sfeervolle akoestische set enkel door Cash zelf wordt ingekleurd, zijn op dit derde deel getiteld Solitary Man diverse gastmuzikanten actief. Die weten de tracks – vaak covers – een extra dimensie te geven waardoor ik deze plaat eigenlijk nog beter vind.

Een nummer als I Won’t Back Down bijvoorbeeld was al een van mijn favorieten in de versie van Tom Petty, maar samen met deze ondergewaardeerde, veel te vroeg gestorven muzikant weet Cash dit nummer naar mogelijk nog grotere hoogte te brengen. Hetzelfde geldt voor zijn bijdrage van U2’s One die ik zelfs een stuk beter vind dan het origineel. Ik moest in eerste instantie wel even wennen aan het feit dat een groot deel van dit album uit covers bestaat, maar daar ben ik nu wel overheen. Van The Mercy Seat bijvoorbeeld moet ik bekennen dat ik het origineel van Nick Cave niet kende, zo goed past Cash bij deze track. Inmiddels ben ik me ook in de muziek van Cave gaan verdiepen en die bevalt me ook prima.

Graag had ik Cash deze tracks eens live ten gehore willen zien brengen en dan hadden die gastmuzikanten er wat mij betreft niet eens bij hoeven te zijn. Het is er helaas nooit van gekomen. Het doet niets af aan zijn grote muzikale klasse die hier wederom getoond wordt: 4,5*.

Van Johnny Cash kende ik al een aantal prachtsongs uit met name de jaren ’50 en ’60, maar toch duurde het nog een tijdje voordat ik in zijn discografie ben gaan duiken. Dat gebeurde een jaar of tien geleden na het zien van de schitterende biografie I Walk the Line, die mijn interesse weer aanwakkerde in de man die gezegend was met een van de mooiste zangstemmen van het westelijk halfrond en ver daarbuiten.

Deze American Recordings vormde het startpunt in mijn verdere ontdekkingsreis. Ik wist dat het een akoestische plaat was met enkel Cash op zang en gitaar, iets dat me nieuwsgierig maakte omdat ik bij andere artiesten – zoals Bruce Springsteen op Nebraska – deze ingetogen aanpak goed kan waarderen. Vaak duurt het even om een album bij een eerste luisterbeurt op waarde te schatten, maar daar is American Recordings een uitzondering op. Sterker nog, ik ben ‘m door de jaren heen steeds meer gaan waarderen.

Alles komt hier naar voren. Melancholie, onvervuld verlangen, verdriet, hoop... alles begeleid door de diepe, donkere baritonstem van Cash. Een man die hier klinkt alsof hij alles al heeft meegemaakt en ik geloof hem. Alle tracks kan ik goed hebben, maar mijn persoonlijke favorieten zijn is Drive On en Delia’s Gone die beiden overigens op single werden uitgebracht. De kenmerkende, verhalende stijl van Cash komt in dit soort tracks prima naar voren. Delia’s Gone nam Cash al eens eerder op in 1962 in een geheel andere versie. Complimenten overigens voor de sobere productie van Rubin.

Junior Kimbrough is voor mij een van de mooiste ontdekkingen die ik de laatste jaren heb gedaan. Ik ben al een liefhebber van blues zo lang ik me kan herinneren, maar zo rauw en energiek als Junior Kimbrough het hier presenteert heb ik het nog niet vaak eerder gehoord.

De doorleefde, getormenteerde stem van de oude man uit Hudsonville, Mississippi gaat door merg en been. Hoewel hij zijn soms niet helemaal goed verstaanbaar zingt, is dat voor mij juist een bevestiging dat de man volstrekt authentiek is en lak heeft aan elke vorm van commercie. Meer nog dan zijn stem is het zijn sublieme gitaargeluid dat mij hier aanspreekt. Al sinds zijn kinderjaren was David Kimbrough (Junior is zijn bijnaam) verslingerd aan de gitaar, waarbij hij beinvloed raakte door artiesten als Lightnin’ Hopkins en Mississippi Fred McDowell. Net zoals zijn maatje R.L. Burnside heeft hij door de jaren heen een unieke stijl ontwikkeld die op deze plaat erg goed naar voren komt. Die stijl is wat repetitief, zoals hierboven al vermeld. Maar is dat erg? Nee, want het hoort onmiskenbaar bij zijn stijl en is allerminst storend.

Pas op 62-jarige leeftijd bracht Kimbrough zijn eerste plaat uit, getiteld All Night Long. Voor die tijd was hij al actief in de lokale bluesband Soul Blues Boys en speelde hij met name covers. Deze Most Things Haven’t Worked Out is het laatste studioalbum dat hij bij leven uitbracht, want begin ’98 overleed hij aan een hartaanval. Deze plaat vind ik zelf nog iets beter dan het destijds door o.a. Rolling Stone geprezen debuut.

Het is niet gek dat artiesten als Bono, Keith Richards en Iggy Pop naar Chulahoma zijn gekomen, de plek waar hij veel optrad. The Black Keys hebben zelfs een EP opgenomen ter ere van Kimbrough. Deze rasartiest heeft daar alle recht op. Het is jammer dat ik hem nooit live aan het werk heb gezien, maar gelukkig is zijn werk verzameld op platen zoals deze: 5* en een top 10-notering.