Dit debuutalbum van Big Country heb ik ooit eens op de gok gekocht bij een platenboer in Edinburgh, toen ik op reis was door Schotland. Ik had me qua sfeer en beleving geen betere soundtrack kunnen wensen voor die reis.

Vooral in songs als 1,000 Stars, The Storm, Lost Patrol en Porrohman zie ik de eeuwenoude kastelen, mystieke groene heuvels en pittoreske dorpjes zo weer voor me. Met uitzondering van de hitsingle In a Big Country – waar ik nooit zo weg van ben geweest, iets te veel rechttoe-rechtaan – is dit een nagenoeg perfect album vol met erg originele, vaak strijdbare songs met een sterke Schotse inslag. Dat komt met name door het gebruik van de E-bow sound, een gitaar die klinkt als een doedelzak.

Zonder twijfel is dit het beste album van de band rondom Stuart Adamson, hoewel opvolger Steeltown ook een hele goede indruk bij mij heeft achtergelaten. Het is jammer dat ik de band nooit live heb zien optreden, want Adamson pleegde in 2001 zelfmoord. Het doet niets af aan de kracht van dit uitstekende debuut, dat van mij de volle waardering krijgt: 5*.

Deze plaat kwam ik lang geleden eens tegen toen ik de LP-collectie van mij aan het doorspitten was. Tussen zijn verzameling van artiesten als CCR, The Doors en Bruce Springsteen zag ik ineens dit album. Na een eerste luisterbeurt was ik direct positief verrast door het songmateriaal en vond (en vind) ik Billy Swan best een goede zanger.

De meeste mensen waarbij de naam Billy Swan een belletje doet rinkelen, zullen hem vooral associëren met het nummer I Can Help. In 1962 werd dit door hem geschreven nummer een hit in de versie van Clyde McPhatter, maar later besloot Swan ook om het zelf uit te brengen. Tevens verwierf Swan bekendheid als producer van Tony Joe White, waaronder de hit Polk Salad Annie.

Twintig jaar na mijn eerste kennismaking, kan ik deze plaat nog altijd goed waarderen. Het is geen probleem dat er geen nummer a la I Can Help op staat, want het songmateriaal is erg gevarieerd en eigentijds. Het valt me trouwens op dat nummers als Ms. Misery, Vanessa en uiteraard Blue Suede Shoes niet alleen catchy klinken maar ook erg dansbaar zijn.

Al met al een geslaagd album van een artiest die op MusicMeter toch wat ondergewaardeerd wordt: 4*.

Een erg leuke kennismaking, zo zou ik mijn eerste indruk met The Bottle Rockets kunnen typeren. Ik hoorde op Last.fm ooit eens het nummer Lucky Break en daarmee was mijn interesse meteen gewekt. Niet lang daarna heb ik hele album beluisterd, dat vol staat met pakkende americanasongs.

De sterkste troef is daarbij de stem van zanger Brian Henneman die vooral in songs als het opgewekte Baby's Not My Baby Tonight of wat melancholische Baggage Claim overtuigend klinkt.

Lucky Break is geen wereldschokkend album, maar absoluut wel een aanrader voor iedereen die op zoek is naar origineel klinkende americana van bovengemiddeld niveau: 4*.

Born in the USA was in commercieel opzicht een erg succesvol album. Het verschil met de rustige voorganger Nebraska had niet groter kunnen zijn. De E-Street Band is weer opgetrommeld en dat heeft hier geresulteerd in een opmerkelijk stevige rockplaat vol met topsongs.

Van de grote hit Born in the USA ben ik nooit zo weg geweest en ook het poppy Dancing in the Dark heb ik altijd maar matig gevonden als ik het vergelijk met andere songs van The Boss. Dat zijn dan ook de enige reden dat dit album geen maximale score van mij krijgt, want de rest van het songmateriaal is prima. Andere hits als Cover Me en het ingetogen My Hometown zijn erg eigentijds, terwijl minder bekende nummers als Bobby Jean, No Surrender en Downbound Train daar niet of nauwelijks voor onderdoen.

Samen met zijn doorbraak Born to Run is dit album naar mijn mening het meest bepalend geweest voor de loopbaan van Bruce Springsteen. Het minder bekende Nebraska blijft echter mijn persoonlijke favoriet, met name vanwege de verhalende teksten en omdat ik zijn stem in de rustige nummers nog beter vind.

Er zijn hier al veel mooie recensies geschreven over deze plaat en ik zal mijn best doen om mijn ervaringen met deze plaat met jullie te delen. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik ben opgegroeid in een omgeving waar de muziek van Bruce Springsteen een belangrijke rol speelde. Mijn pa had diverse albums van The Boss in zijn bezit, wat er voor zorgde ik dat ik al vroeg een liefhebber ben geworden van zijn muziek. Gek genoeg ontbrak Nebraska in zijn collectie en heb ik deze plaat pas veel later leren kennen dan andere meesterwerken van Springsteen zoals Born to Run en Darkness on the Edge of Town. Ik had nooit gedacht dat er ooit nog een album van zijn hand kwam dat ik nog beter zou vinden dan Born to Run, maar het is toch gelukt.

Ik moest in eerste instantie echter een beetje wennen aan Nebraska, een nogal sober album zonder de begeleiding van de E-Street Band. Ik kende van deze plaat alleen Atlantic City, wat ik overigens altijd een fantastisch nummer heb gevonden. Een intiem nummer met een tragische ondertoon dat prima past op dit sfeervolle album.

Wat Springsteen op Nebraska presteert met enkel een gitaar en een mondharmonica, is bijzonder indrukwekkend. Veel van de songs stralen een sfeer uit van desolatie, nostalgie of onvervuld verlangen. De ontroerende verhalen over bijvoorbeeld broederschap in Highway Patrolman of jeugdherinneren in Mansion On the Hill maken dit in tekstueel opzicht zonder meer een van Springsteen’s beste albums. Dan vergeet ik nog het prachtige, melancholische Used Cars (Bruce wil geen tweedehands auto meer rijden) en het verhaal van een man die doordraait en iemand vermoordt nadat hij zijn baan verliest in Johnny 99.

Dat Nebraska in de top 250 staat is naar mijn mening zeer terecht. Ieder nummer is een hoogtepunt op zichzelf, wat resulteert in een beoordeling die recht doet aan de klasse van dit album: 5* en een top-10 notering.

Springsteen laat hier horen dat een wankel huwelijk en de daarmee gepaard gaande liefdesperikelen kunnen leiden tot inspirerende songs. Tunnel of Love is voor mij een verbetering ten opzichte van de voorganger Born in the USA, die weliswaar in commercieel opzicht veel succesvoller was maar qua composities net iets minder sterk dan dit album.

Met name de hitsingles Tougher than the Rest en Brilliant Disguise zijn absolute topsongs die ik nog regelmatig draai. Ook de rest van het songmateriaal is dik in orde. Over het algemeen zijn de composities wat meer ingetogen dan op Born in the USA, zoals in het mooie When You're Alone en het al even overtuigende All That Heaven Will Allow. Stevig rockend daarentegen is dan weer Spare Parts, ook een hoogtepunt op dit album.

Al met al is dit een sterk album dat zelfs in mijn top 5 van favoriete albums van The Boss staat. Variatie is troef op deze Tunnel of Love: 4,5*.