Dit album van Warren Zevon heeft vandaag mijn persoonlijke top-10 bereikt en daarom wordt het hoog tijd voor een review. Ik kende Zevon eigenlijk alleen van de opvolger Excitable Boy, een heel aardig album maar niet eentje die mij direct naar meer deed verlangen. Toen hoorde ik een tijdje terug ergens de track Poor, Poor Pitiful Me en dat maakte wel indruk. Zodanig zelfs, dat ik direct tot aanschaf van deze plaat overging. Ik kende overigens wel de prima versie van Linda Ronstadt, maar wist dus niet dat Zevon het ook in zijn repertoire had staan (en nota bene zelf had geschreven).

Zevon laat zich niet makkelijk in een hokje plaatsen en dat is een pluspunt. Het weemoedige Mohammed’s Radio en het al genoemde, bijzonder aanstekelijke Poor, Poor Pitiful Me behoren tot de tracks die nog niets aan kracht hebben verloren. Dat geldt eveneens voor Zevon’s eigentijdse interpretatie van het levensverhaal van twee cowboys uit het wilde westen, Frank and Jesse James. Voor mijn eerste luisterbeurt van I’ll Sleep When I’m Dead maakte ik me aanvankelijk enigszins zorgen, want Bon Jovi heeft een track met die titel en daar vind ik weinig aan. Dit is gelukkig van een andere orde.

Mijn ontdekkingsreis door het oeuvre van Zevon zal zich spoedig gaan vervolgen. Van dit album weet enkel The French Inhaler me nog niet echt te pakken. Het doet weinig af aan de klasse van dit topalbum van een schromelijk ondergewaardeerd singer/songwriter, die bij leven nooit de erkenning kreeg die hij verdiende. Laten we er daarom voor zorgen dat zijn werk – en deze plaat in het bijzonder – niet vergeten wordt: 5*