Het beste optreden dat ik in mijn jaren als muziekrecensent heb bezocht, was zonder twijfel dat van Lucinda Williams in het Muziekcentrum Frits Philips in Eindhoven. Haar karakteristieke en unieke mix van folk, rock, americana en een vleugje blues kwam daar op fantastische wijze tot uiting. Het was een concert dat als naam had ‘An Intimate Evening with Lucinda Williams’ en die naam dekte de lading zeerzeker. De balngrijkste referentiebron is daarbij dit album geweest, dat haar een Grammy Award opleverde en zorgde voor een doorbraak van Williams.

Sinds ik met de muziek van Williams in aanraking kwam, ben ik er van gaan houden. Naast de al genoemde uitzonderlijke mix van verschillende muziekstijlen, werd ik direct gegrepen door Williams’ ietwat hese maar authentieke stemgeluid. Car Wheels on a Gravel Road was mijn startpunt en zorgde ervoor dat ik me in het oeuvre van de Texaanse zangeres ben gaan verdiepen. Wat mij aanspreekt, is dat het een volstrekt authentiek album zonder enige commerciële concessies is en mede daardoor komt, samen met het sterke songmateriaal, de stijl van Williams hier het best naar voren.

Lake Charles en Greenville zijn voorbeelden van bitterzoete compositie in de beste americana traditie. De hernieuwde opname van het al eerder uitgebrachte I Lost It – iets minder country, meer Lucinda – pakt eveneens goed uit. Het songmateriaal is over de gehele linie vrij constant; alleen van 2-Kool-2 Be 4-Gotten ben ik wat minder gecharmeerd. Om die reden krijgt het album nog steeds wel 5* van mij, maar komt het toch nog net tekort voor een top-10 notering.

Lucinda Williams is een van de weinige artiesten waar ik dag in, dag uit naar kan luisteren zonder dat het irritaties oproept. Ik geef toe, ze zingt niet altijd even zuiver, maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd met haar door het leven getekende, karakteristieke stemgeluid dat voor mij door merg en been gaat. Songs vol littekens, tranen en pijn, zo luidde eens een titel van een recensie in het NRC. Die titel ben ik nooit vergeten, want dat is in feite de essentie van waar het in de muziek van Williams om draait.

Met haar album Car Wheels on a Gravel Road won ze in 1998 zeer terecht een Grammy Award, maar wat veel mensen misschien niet weten is dat ze al lang daarvoor haar sporen als artiest ruimschoots had verdiend. Voor mij in ieder geval wel, want met haar unieke mix van roots rock, country en folk wist ze ook al op eerdere platen – zoals dit album uit 1988 – te verrassen.

Veel van de tracks op deze plaat handelen over uitgedoofde relaties, over onvervuld verlangen en gemis. Over een zoektocht naar echtheid en authenticiteit. Side of the Road, Like a Rose en Sundays zijn bijvoorbeeld goede voorbeelden van ingetogen, breekbare nummers waar deze pijn goed naar voren komt. Tracks als I Just Wanted to See You So Bad en Changed the Locks zijn wat meer recht-toe-recht-aan, maar door de wat lichtere toon passen ze prima op dit album.

Zo goed als Car Wheels on a Gravel Road is deze plaat niet, maar dat is geen schande. Ook dit album weet van begin tot eind te boeien en kent geen zwakke momenten: 4,5*.