Zonder veel verwachtingen heb ik deze plaat jaren terug aangeschaft, omdat ik al wel wist dat Shane door overvloedig alcoholgebruik uit de band was gezet na Hell’s Ditch. Ik wilde het koste wat kost in mijn collectie hebben, omdat ik de platen van The Pogues met Shane allemaal wel kon waarderen.

Deze plaat kwam niet lang na Waiting for Herb uit, het eerste Shane-loze album van The Pogues. Ondanks mijn scepsis kan ik achteraf concluderen dat The Snake het ruimschoots wint van Waiting for Herb. Dat is voor een groot deel te danken aan de sterke composities zoals de venijnige opener The Church of the Holy Spooke. Shane is lang niet meer zo goed bij stem als voorheen, maar zijn rauwe stemgeluid past eigenlijk wel goed bij dat nummer.

Ook in songs als het folky Aisling, het heerlijk voortdenderende Donegal Express en de meer rockende composities als That Woman’s Got Me Drinking en Victoria klinkt Shane zeker niet slecht. Er staan wel een paar missers op het album, maar het is hem vergeven. Shane heeft met The Snake mijn verwachtingen ruimschoots overtroffen: 4*.

Jaren geleden heb ik alle studioplaten Slobberbone in huis gehaald nadat ik een stuk had gelezen in van (ik meen me te herinneren) popjournalist Jan Donkers. Dat is inmiddels ruim tien jaar geleden en nog altijd draai ik de platen van deze sympathieke Texaanse band vrij regelmatig.

Deze Everything You Thought Was Right, Was Wrong Today vind ik persoonlijk het beste album van de band, omdat de mix van southern rock met americana en rock n’ roll hier tot volle wasdom komt in smaakvolle tracks als Meltdown, Trust Jesus, Lazy Guy of Pinball Song. Vooral dat laatste nummer brengt mij altijd weer in een positieve bui, ik krijg er altijd goede zin van. Hetzelfde geldt ook wel voor Placemat Blues. Ook de wat rustigere tracks als Josephine en Lumberlung kan mij prima bekoren. Sterkste troef voor mij is het rauwe, mede door de whiskey gekleurde stemgeluid van Brent Best.

Ik blijf het jammer vinden dat ik de band nooit live aan het werk heb gezien, vooral ook omdat ze in Nederland best wel aardig wat aanhang hadden. Ik lees hier dat Brent Best ook wat solomateriaal uit heeft gebracht, dus hoog tijd voor mij om daar eens achteraan te gaan.

Everything You Thought Was Right, Was Wrong Today zit voor mij dicht bij de maximale waardering. Die deel ik niet zo snel uit en dat doe ik nu ook niet, omdat ik het instrumentale stukje Magnetic Heaven af en toe nog wel eens skip: 4,5*.

Social Distortion heb ik altijd wat onderbelicht en ondergewaardeerd gevonden. De band heeft een aantal prachtige platen op haar naam staan, maar is desondanks nooit echt doorgebroken tot een groot publiek. Hun bekendste plaat White Light, White Trash, White Heat is voor mij niets minder dan een klassieker en deze Somewhere Between Heaven and Hell doet daar niet veel voor onder.

Vooral de tamelijk unieke sound - een combinatie van traditionele punk met country- en rock & roll-invloeden – heb ik altijd best origineel gevonden en komt op dit album goed tot uiting. Bovendien is de band gezegdend met een zanger die wat mij betreft de concurrentie ver achter zich houdt. Het maakt dat ik songs als Bad Luck, Cold Feelings, 99 to Life en Sometimes I Do en al die andere songs op dit album erg kan waarderen. Speciale vermelding is er nog voor de aanstekelijke ballad This Time Darlin’, die nergens zoetsappig of cheesy wordt en daardoor blijft boeien.

Een andere reden dat ik deze plaat nog regelmatig draai is dat Dennis Danell hier nog meespeelt. Hij definieerde voor mij onmiskenbaar de sound van Social Distortion door zijn eigentijdse gitaarspel. White Light, White Heat, White Trash was de laatste plaat waarop hij meespeelde. Danell overleed in 2000 aan een aneurysma.

In mijn platencollectie is Social Distortion een beetje een vreemde eend in de bijt. Ik heb mezelf nooit als liefhebber van punk beschouwd en met name met de Amerikaanse punkbands uit de jaren '80 en '90 heb ik weinig affiniteit.

Toch was er direct een klik toen ik met Mike Ness en zijn band in aanraking kwam. Misschien komt het wel omdat ik Social Distortion nooit echt als een pure punkband heb beschouwd. Natuurlijk, de band heeft een invloedrijke rol gespeeld in de punkscene, maar heeft altijd ook invloeden uit de rock & roll en country in haar muziek toegevoegd. Daardoor is een unieke sound ontstaan die op dit album White Light, White Heat, White Trash optimaal tot uiting komt. Vanaf Dear Lover tot en met afsluiter Under My Thumb staat het album boordevol puike songs.

Het opzwepende Don’t Drag Me Down is wat mij betreft het sterkste nummer, met het wat rustigere Down Here With the Rest of Us als goede tweede. Ook de rest van het songmateriaal scoort ruim voldoende. De unieke stijl van de band wordt op dit album overtuigend doorgezet: 4,5*.

Steve Earle is een van de weinige artiesten die al ruim 30 jaar zonder uitzondering sterke platen uitbrengt. De Texaanse singer/songwriter weet op ieder album te verrassen, maar desondanks een karkteristieke, eigen stijl te behouden.

Waren zijn eerste albums als Guitar Town en Exit 0 nog doorspekt met country-invloeden, op dit album El Corazon laat hij zich van een heel andere kant zien. Het is een logisch vervolg op de sterke voorganger I Feel Alright, waarop hij meer moderne invloeden toepast in zijn sound.

El Corazon is wat mij betreft zijn magnum opus, waarbij hij samen (met behulp van gastmuzikanten) een aantal ijzersterke songs heeft weten neer te zetten. Zo is N.Y.C. een modern aandoende rocker die naar meer smaakt, al had de autotune van mij daar best weg achterwege gelaten kunnen worden. I Still Carry You Around daarentegen is een vrolijk deuntje waar bluegrass de boventoon voert. Taneytown daarentegen heeft een folky inslag waarbij Emmylou Harris verdienstelijk als gastzangeres optreedt.

Het sterkste nummer is wat mij betreft Telephone Road, dat uitgebracht werd op single maar gek genoeg nooit grote bekendheid heeft gekregen. Het is tekenend voor de loopbaan van de sympathieke Texaanse troubadour, die binnen het genre van americana tot de absolute top behoort. Het zou hem echter tekort doen om hem in een hokje te plaatsen, want met name dit album laat zien dat Steve Earle op overtuigende wijze zijn muzikale grenzen verlegt.

Het is jammer dat deze plaat op MusicMeter zo weinig aandacht krijgt. Alive on Arrival heeft namelijk alles in zich wat een goede plaat kenmerkt: sterk songmateriaal boordevol variatie en een goede zanger met een authentiek stemgeluid. Misschien wat catchy, maar dat doet weinig af aan de composities die dik in orde zijn.

Wat hier geschreven wordt over dat Forbert werd beschouwd als de nieuwe Dylan, klopt inderdaad. Dat heeft niet echt in zijn voordeel gewerkt en ik denk dat het een enorme druk op hem heeft gelegd. Daar is op deze debuutplaat nog niet veel van te merken, want hier klinkt hij fris en bevlogen. Zijn warme, soulvolle stem pakte mij meteen in songs als het opgewekte Goin’ Down to Laurel en het mooie ingetogen Thinkin’, die erg eigentijds klinken (mede dankzij het gebruik van de mondharmonica). Ook de ballade It Isn’t Gonna Be That Way is prima, hoewel ik normaal gesproken niet zo’n liefhebber ben van dit soort nummers.

Kortom, dit is absoluut een aanrader voor iedere muziekliefhebber die van folk en americana houdt: 4,5*.