Net als wellicht een aantal andere MusicMeter-users kwam ik in aanraking met de muziek van First Aid Kit via de reclame van een Frans automerk waarbij My Silver Lining als begeleidende track werd gebruikt. Dat smaakte voor mij direct naar meer en niet lang daarna ben ik me gaan verdiepen in de platen van deze Zweedse folkband rond de twee zussen Soderberg.

De titeltrack vind ik zo mogelijk nog beter dan My Silver Lining. Het nummer heeft alles in zich wat folk interessant maakt voor mij: prachtige meerstemmige zang, een mooie melodie en catchy refreinen. Ook Emmylou is een hoogtepunt. Het is duidelijk wat meer country-georienteerd en is wat mij betreft een mooi eerbetoon aan de Amerikaanse zangeres Emmylou Harris, wiens muziek ik overigens ook goed kan waarderen.

Hoewel het torenhoge niveau van deze eerste twee tracks verder nergens meer gehaald wordt en de band bij vlagen wat vrijblijvend klinkt, is dit album door de originele en verfrissende sound toch een aanrader voor iedereen die folk een warm hart toedraagt.

Dat oplopende spanningen tussen bandleden kunnen leiden tot een hoogtepunt, bewijst Fleetwood Mac met Rumours. Hoewel Fleetwood Mac ooit begon als bluesband, is de stijl met de komst van het Amerikaanse duo Stevie Nicks en Lindsay Buckingham veranderd in een wat meer commerciele richting. Dat komt op Rumours het beste tot uiting.

Het songmateriaal is van een dusdanig hoog niveau dat het album het predikaat van klassieker meer dan terecht heeft ontvangen. Des te knapper is het dat de omstanigheden niet ideaal waren. Het huwelijks van John en Christine McVie liep op de klippen en ook de relatie tussen Nicks en Buckingham verliep verre van soepel. Misschien heeft het juist wel gezorgd voor de dynamiek en inspiratie die Rumours zo sterk maakt.

Hits als Go Your Own Way, You Make Loving Fun en Dreams klinken erg eigentijds, terwijl minder bekende songs als Second Hand News en I Don’t Want to Know daar weinig voor onder doen. Mijn persoonlijke favoriet is echter het sprankelende Never Going Back Again.

Het is geen album dat mijn top 10 zal halen, maar absoluut overtuigend genoeg is om te blijven boeien: 4*.

Ik kwam voor het eerst met Flogging Molly in aanraking toen ik op MTV ergens in de late uren een clip van het nummer Drunken Lullabies voorbij zag komen. Zowel de aanstekelijke song als de grappige clip wakkerden direct mijn enthousiasme aan en niet snel daarna heb ik dit album aangeschaft bij de lokale platenboer. Zonder ook maar een ander nummer van deze plaat gehoord te hebben, wist ik al dat ik iets goeds in handen had. Als liefhebber van Ierse folk met rock- en/of punkinvloeden (The Pogues, The Mahones) was ik er namelijk van overtuigd dat ik dit wel eens heel goed zou kunnen vinden.

Hoewel ik ze met uitzondering van het titelnummer nergens zo goed vind als The Pogues, is dit toch een best aardig album geworden. Vrolijke up-tempo songs als het titelnummer en Rebels of the Sacred Heart worden goed afgewisseld met rustiger materiaal als het sterke Death Valley Queen. Het instrumentale Swagger is een leuk tussendoortje, maar de bewerking van de Ierse tradional The Rare Ould Times is niet echt geslaagd en past beter in de langzamere versie zoals ik het ken van The Dubliners. Ook met songs als The Sun Never Shines (On Closed Doors) en Another Bag of Bricks kan ik niet zo veel.

Over de gehele linie genomen zeker geen slechte plaat, maar ook niet eentje die ik nu nog vaak opzet. Ik twijfel tussen een 3,5* en een 4*, maar laat ik de band dan maar het voordeel van mijn twijfel geven.