Het is heel jammer dat Paul Brady nauwelijks bekendheid geniet hier op Musicmeter. Ik kwam min of meer toevallig met de muziek van Brady in aanraking via Last.fm waar ik eens Living the Mystery hoorde. Als ik dat nummer beluisterd, waan ik me in een drukke, gezellige pub waar mensen plezier hebben en waar buiten de regen tegen het raam tikt.

Het is absoluut een van de mooiste folksongs die ik de laatste jaren heb gehoord, niet in de laatste plaats dankzij Brady’s prettige stemgeluid. Ook in de wat meer up-tempo nummers als Rainbow en You Won't See Me klinkt hij prima, maar vooral n de rustige songs komt zijn stijl goed tot zijn recht.

Een prachtsong van het niveau Living the Mystery staat er echter maar één keer op. Voor de rest is dit een aardig album waarvan ik nu al weet dat het bij menigeen hier op de site best in de smaak zal vallen: 3*

Ik ken deze plaat al zeker 20 jaar – mijn pa heeft ‘m in zijn collectie – maar gek genoeg ben ik Graceland pas de laatste jaren echt gaan waarderen. Misschien heeft het er ook mee te maken dat ik de laatste jaren veel in Afrika ben geweest en meer interesse ben gaan tonen voor wereldmuziek. Dit album zie ik als de perfecte mix van Amerikaanse pop met traditionale Zuid-Afrikaanse invloeden. Ik heb daarnaast veel waardering voor zijn beslissing om ondanks het verwerpelijke systeem van apartheid een plaat op te nemen met lokale muzikanten.

Na een paar tegenvallende platen was Simon halverwege de jaren ’80 op zoek naar iets nieuws en via een Zuid-Afrikaanse producer kwam hij in aanraking met lokale musici zoals Ladysmith Black Mambazo. De unieke koorzang van dit collectief sprak mij direct aan en is voor mij naast het gebruik van traditionale Afrikaanse instrumenten onmiskenbaar verbonden met het succes van deze plaat. De nummers zijn stuk voor stuk ijzersterk, hoewel ik de grote hits You Can Call Me Al en het titelnummer altijd als de minste songs van deze plaat heb beschouwd.

Het melancholische, samen met Linda Ronstadt gezongen Under African Skies, is een van de vele hoogtepunten. Ook Homeless met het Mambazo-koor is erg leuk en veelzijdig en voor de wat meer commercieel aandoende songs als Diamonds On the Soles of Her Shoes en The Boy in the Bubble geldt min of meer hetzelfde. Het sfeervolle Crazy Love, Vol. II is een ander hoogtepunt en Gumboots brengt mij altijd weer in een vrolijke stemming.

Daar waar deze plaat een jaar of 10 geleden nog bleef steken op een 3,5* of een 4*, krijgt hij van mij nu de volle mep en een top-10 waardering: 5*.

Het zal ergens in de zomer van 1992 zijn geweest. Mijn neef, die vier jaar ouder was dan ik, gaf me een cassettebandje met daarop tracks van Appetite for Destruction van Guns n’ Roses en deze Ten. Hij was helemaal lyrisch over deze nieuwe band Pearl Jam en ik als tienjarige had niet lang daarvoor mijn eerste kennismaking met rockmuziek gehad, de muziek waar ik nog altijd van houd. Ik luisterde in die tijd graag naar de Bruce Springsteen en Dire Straits-platen van mijn pa.

Ik weet nog wel dat ik Ten al kind in tegenstelling tot Appetite niet echt geweldig vond. Ik begreep niet zo veel van deze muziek, maar jaren later – ik was inmiddels 14, 15 jaar oud – was Ten wel één van de eerste cd’s die ik zelf aanschafte. Ik was op het moment van aanschaf wel al bekend met de hits Jeremy en Alive, die ik naarmate ik ze vaker hoorde, steeds beter begon te vinden. Als het ware gehypnotiseerd door de beklemmende, gepassioneerde zang van Eddie Vedder, was ik erg benieuwd geraakt naar het andere materiaal van dit album dat ook door mijn vrienden de hemel in werd geprezen.

Ik werd niet teleurgesteld, integendeel. De uit duizenden herkenbare zang van Vedder in combinatie met het enthousiasme en de bevlogenheid van de band zorgen ervoor dat tracks als het geniale Even Flow over de ervaringen van een dakloze man, het minstens zo sterke Jeremy over het drama van een jongetje dat in de klas zelfmoord pleegt en het intense Alive dat gaat over een jonge Vedder die erachter komt dat zijn vader niet zijn echte vader is na al die jaren nog niets aan kracht hebben verloren. En dan heb ik het nog niet eens gehad over het schitterende Black, dat op verzoek van de band bewust niet op single werd uitgebracht vanwege het persoonlijke karakter van het nummer.

Alle tracks op dit album maken van Ten niet minder dan een mijlpaal in de pophistorie. Of zoals popblad OOR het destijds verwoorde: volwassen en tijdloos. Mijn neef is in 2007 verongelukt, enkele maanden voordat hij naar het optreden in het Goffertpark dat jaar zou gaan. Ik ben hem nog altijd dankbaar voor de muziek die ik dankzij hem heb leren kennen. Zonder hem had ik Pearl Jam ook wel ontdekt, maar de passie die hij voor deze band had, was ongeëvenaard in mijn omgeving. Altijd als ik de muziek van deze band draai – en dan Ten in het bijzonder – komen mijn herinneringen met hem weer naar boven, iedere keer weer: 5*.