Op zijn veertiende studioalbum Saviors steekt de Amerikaanse rockband Green Day zijn ambitie niet onder stoelen of banken. De drie leden zijn er namelijk van overtuigd dat hun muziek de wereld kan redden. Vandaar ook de albumtitel Saviors. Met een dergelijke ambitie moet je wel met een dijk van een plaat op de proppen komen, dus riep Green Day de hulp in van oude bekende Rob Cavallo, die als producent onder andere aan de wieg stond van Green Days succesplaten Dookie (1994) en American Idiot (2004). Maar of Saviors zich daaraan mag meten…

In de te redden wereld van Green Day is wederom Amerika die natie het moet ontgelden, want Saviors opent met het weinig aan twijfel overlatende The American Dream Is Killing Me. In drie vlijmscherpe minuten wordt een kritisch perspectief op het disfunctioneren van de Amerikaanse samenleving geschetst, waarbij vragen worden gesteld over de impact van de ‘American Dream’.

Look Ma, No Brains! is een al even typische Green Day-track. Rammende punkpop met zelfspot en humor, waarbij zanger Billie Joe Armstrong op ironische en sarcastische wijze zijn tekortkomingen beschrijft. Het uit duizenden te herkennen en tevens uitgekauwde Green Day-format blijkt een nog steeds prima functionerend format te zijn. Muzikaal gezien dan wel, want naarmate het vijftien tracks tellende Saviors vordert begint op te vallen dat dit format niet blijkt te werken voor de allengs bedenkelijker wordende songteksten. One Eyed Bastard is nog wel te pruimen, maar toont in de gitaarriff gelijkenis met So What van P!NK, waardoor het – mede gevoed door cliché-zinnen als ‘Revenge is sweeter than wine’ – wat puberaal in het gehoor ligt.

Het wordt nog erger als Armstrong Goodnight Adeline inzet: ‘Can you feel my pain?/ Can you see my sorrow?/ Here comes a better day, but it’s got nothing to do with tomorrow.’ Armstrong en consorten zijn wel eens scherper en zeker origineler geweest in hun woordkeuze. Gelukkig laten ze die kwaliteiten, hetzij sporadisch, toch aan bod komen op Saviors. Zoals in Strange Days Are Here To Stay dat net zo goed Basket Case deel 2 had mogen heten, want de gelijkenis met deze hit uit 1994 is wel opvallend groot. Het lied beschrijft hoe de wereld blijvend veranderd is en dat onzekerheid en vervreemding nu een constante factor zijn geworden. Ondanks de sterke gelijkenis, of misschien wel juist dankzij deze gelijkenis met Basket Case, is Strange Days Are Here To Stay het hoogtepunt op deze driekwartier durende plaat.

De drie afsluitende tracks zijn stuk voor stuk ondermaats. Father To Son is een sentimentele tranentrekker die oprecht bedoeld zal zijn, maar luistert als het plichtmatig inbouwen van een rustpunt op Saviors. De titeltrack zelf grijpt op de valreep nog naar een middel dat Green Day vaker heeft ingezet: zingen door een megafoon, met name om het imago als arbeidersklasse-band kracht bij te zetten. Fancy Sauce tot slot is een maatschappijkritisch lied, verpakt in een satirische, donkere vorm. Het meest storend is niet de sound , dat is net als bij bijna alle tracks op Saviors best prima verzorgd, maar de woordenboek-rijmelarij: ‘Go go/ Falling like a yo-yo/ Paradise for locos/ Medicate my sorrow’. Auw…

In zekere zin vormt Saviors de vervolmaking van een drieluik. Dookie vertegenwoordigt de vroege jaren van de band, gekenmerkt wordt door jeugdige energie en humor. American Idiot is volwassener, met serieuzere thema’s en een scherpere focus op maatschappelijke kwesties. Saviors is de definitieve borging van Green Day in de adolescente wereld en gaat minder over thema’s en maatschappelijke kwesties, maar meer over hoe de leden van Green Day zich verhouden tot die thema’s en maatschappelijke kwesties. Dat zegt iets over de persoonlijke groei van Green Day, maar nog niets over de kwaliteit van Saviors als album. Op zijn best herinnert deze plaat je eraan waarom je ooit viel voor het energieke en rebellerende geluid van Green Day. Op Saviors zijn die elementen zeker te horen, maar als geheel is Saviors toch een wat minder sterk album geworden. Dat wordt vooral veroorzaakt door de songteksten. Deze zijn bij tijd en wijle ondermaats en zeker niet goed genoeg om de eerder genoemde ambitie van Green Day om de wereld te redden met hun muziek, mee in te lossen. Nee, redders worden de leden van Green Day niet met Saviors. Hooguit reddertjes.

Green Day - Saviors - nieuweplaat.nl

Gregory Porter, de bekroonde Amerikaanse jazzvocalist, heeft zich op zijn achtste studioalbum met de titel Christmas Wish gewaagd aan het genre kerstmuziek. De roep aan zijn adres om een kerstalbum klonk al vele jaren. Niet vreemd, want zijn diepe, amberkleurige baritonstem leent zich uitstekend voor het kerstrepertoire. Tel daarbij op Porters stijl (jazz, soul, gospel) en zelfgeschreven teksten, en het plaatje/de plaat is compleet. Twaalf liedjes, waaronder drie van eigen makelij brengen de luisteraar in optimale kerststemming.

Christmas Wish begint met – hoe kan het ook anders – Silent Night, waarvan het origineel teruggaat tot 1818. Enkele jaren geleden is Silent Night door UNESCO opgenomen op de lijst van immaterieel cultureel werelderfgoed en telt inmiddels honderden uitvoeringen in zeker 144 talen. De versie van Porter is er dan ook een die verdrinkt in het aanbod, maar wel rechtop blijft staan in sereniteit en orkestratie. De kerstsfeer wordt losser bij Christmas Waltz dat midden jaren vijftig voor Frank Sinatra werd gecomponeerd en geschreven. Een nummer dat recht doet aan de nauwelijks in het Nederlands te vertalen Engelse uitdrukking ‘Christmas-joy’. De mondharmonica-solo in dit lied is wat ongebruikelijk in kerstmuziek, maar past meer dan uitstekend.

Everything’s Not Lost is het eerste van drie door Porter geschreven kerstliedjes op deze plaat. Het nummer gaat over de gedachte dat kerst en oud-en-nieuw in wezen helden zijn, omdat ze in staat zijn om de negatieve zaken die helaas ook bij het leven horen als honger en oorlog, in ieder geval tijdelijk, op te lossen. Een tikkeltje moralistisch, maar daarentegen; het kan op een kerstplaat ook niet altijd over eten, sneeuw of de geboorte van Jezus gaan. Daarna volgen drie songs die bekend in de oren zullen klinken: Someday At Christmas (origineel van Stevie Wonder), Purple Snowflakes (origineel van Marvin Gaye) en Little Drummer Boy (als eerste opgenomen door The Trapp Family Singers). Alle drie zowel een eerbetuiging aan de originele uitvoerders als sfeervolle composities van kerstklassiekers met een eigen Porter-touch.

Titelstuk Christmas Wish is een ode aan Porters overleden moeder en broer. Toen hij 21 was, kwam zijn moeder te overlijden als gevolg van kanker. Broer Lloyd liet in 2020 het leven als gevolg van een COVID-infectie. Muzikaal laat hij beide – zoals blijkt uit zijn biografie – energieke personen floreren door ze te herinneren in uptempo-gospelstijl. ‘If I had one wish, one gift to get that day/ It would be to kiss my mama on Christmas day.’ Porter herinnert ons eraan dat kerst niet alleen gaat over familie en vrienden in het hier en nu. Kerst gaat ook over het delen van verhalen en herinneringen over de overleden dierbaren met familie en vrienden om hun aanwezigheid tijdens de feestdagen te voelen.

Het origineel van Christmas Time Is Here is afkomstig van het legendarische album A Charlie Brown Christmas. Deze uit 1965 daterende kerstplaat is met 5 miljoen verkochte exemplaren het een-na best verkopende jazzalbum ooit. Ook dit kerstlied kent vele uitvoeringen, waaronder die van R.E.M. en de Stone Temple Pilots. Porter houdt het echter klein en ingetogen, waardoor je je eenvoudig laat meenemen, inbeeldig een knisperend haardvuur in een knus chalet, je warmend aan een dampende mok koffie en omwikkeld met een sjaal van dierbare herinneringen. Het afsluitende Heart For Christmas tot slot is het sterkst van het trio eigen werken. Een lied vol kerst-melancholie, jeugdherinnering en kinder-glühwein-sfeer. Tevens een lied om in de gaten te houden, want het herbergt een zekere hit- en herhaalpotentie.

Christmas Wish is een aangenaam later-op-de-avond kerstalbum geworden. De weliswaar redelijk voor de hand liggende liedkeuze in combinatie met de lyriek van Porter creëren een fijne sfeer die past bij het moment van de dag als de laatste wijnglazen zijn opgeruimd, de vaatwasser in stilte zijn kunsten vertoont en het eindelijk tijd is om op de bank te ploffen. Sterkste punt van Gregory Porter is en blijft zijn uit duizenden te herkennen stemgeluid. Porter is met die stem in staat een deken van fluweelzachte sneeuw te draperen over al je kerstherinneringen. Wat meer kan een mens zich wensen bij het horen van kerstmuziek?

Gregory Porter - Christmas Wish - nieuweplaat.nl