Op 4 oktober verschijnt Joker: Folie à Deux in de bioscopen. In dit vervolg op Joker uit 2019 zijn de hoofdrollen weggelegd voor Joaquin Phoenix, wederom in de rol van de Joker, en Stefani Germanotta, beter bekend onder haar artiestennaam Lady Gaga. Zij speelt het karakter Harley Quinn.

Bij deze film hoort muziek en omdat er deze periode drie albums rondom Joker: Folie à Deux verschijnen, een korte uiteenzetting. Het eerste album is de soundtrack waarop de muziek staat die in deze film te horen is. De soundtrack voor Joker: Folie à Deux verschijnt volgende week. Welke tracks erop staan is nog onbekend. Het tweede album is de score. Deze plaat, die vandaag is uitgebracht, bevat de instrumentale achtergrondmuziek die door de IJslandse componist Hildur Guðnadóttir speciaal voor deze film is gecomponeerd om de sfeer en emoties in scenes te versterken.

En dan is er nog een derde variant; het companion album. Een soort album dat geïnspireerd is op een film. Bij deze Joker-film is dat dus het album Harlequin van Lady Gaga. Deze plaat is vandaag verschenen en kan het best omschreven worden als een film-begeleidend album dat dertien titels omvat. Elf van de dertien liedjes op Harlequin zijn covers en uitgevoerd met een big band zoals Lady Gaga dat eerder deed in samenwerking met Tony Bennet op hun duetten-album Cheek To Cheek uit 2014. Twee liedjes (Folie á Deux en Happy Mistake) zijn door Gaga zelf geschreven.

Harlequin is – de twee zelfgeschreven songs uitgezonderd – een soort muzikale wandeling door de geschiedenis van musical, film, dans en jazz. En hoe kun je zo’n wandeling beter beginnen dan met de opgewekte klanken van Good Morning uit de musical Singin’ in the Rain uit 1952. De close harmony vocalen zijn charmant en klinken authentiek jaren vijftig. De stem van Gaga zelf is verbluffend goed.

Get Happy (2024) werd in zijn originele versie beroemd door Judy Garland die het nummer zong in de film Summer Stock uit 1950. De tekst van Get Happy is een klassiek voorbeeld van de feel-good-liedjes uit de jaren dertig en veertig waarin wordt verwezen naar religieuze thema’s (wat destijds een populair motief was in muziek en theater). In de 2024-uitvoering is het een soort energieke mix van Lou Bega’s Mambo #5 en het intro van de tekenfilmserie Top Cat van begin jaren zestig. Het klassieke gospelnummer Oh, When The Saints is een van de bekendste spirituele liederen in de Verenigde Staten. De originele tekst is in de loop der tijd vaak aangepast en opnieuw geïnterpreteerd. Ook Gaga heeft de tekst deels opnieuw geschreven en er persoonlijke en spirituele elementen aan toegevoegd, waarmee ze dit lied een diepere emotionele laag heeft meegegeven.

Zo valt er halverwege Harlequin meer dan genoeg te genieten van de plaat die ook nog eens boordevol met verwijzingen, hints en diepere betekenissen zit die ergens verband houden met Joker: Folie à Deux. Maar ook bij afwezigheid van interesse voor de bijbehorende film is de plaat tot dan toe een genot voor het oor.

Smile zorgt voor een mooi introvert rustmoment. Het werd in 1936 gecomponeerd door niemand minder dan Charlie Chaplin voor zijn film Modern Times. Pas twee decennia later werd er tekst bij geschreven en maakte Nat King Cole het lied wereldberoemd met zijn warme, melancholische vertolking. Minstens zo warm en melancholiek is deze ingetogen uitvoering van Lady Gaga.

Vreemde en lelijke eend in de bijt is het lied The Joker, oorspronkelijk uit de musical The Roar of the Greasepaint – The Smell of the Crowd. Gaga heeft er een soort snijdende rockversie van gemaakt die in zijn geheel niet past in de jazzy sfeer die tot dan toe op Harlequin te horen is geweest. Gelukkig pakt ze snel de draad weer op na deze jammerlijke uitglijder met een gestileerde uitvoering van Close To You. Mooier dan het kraakhelder gezongen origineel van Karen Carpenter in 1970 is onmogelijk, maar Gaga doet een geslaagde poging. Ze laat tegelijkertijd nogmaals horen hoe ontzettend goed haar vocalen zijn: krachtig, zuiver, overtuigend en innemend.

Happy Mistake is een dramatisch klinkende ballade die tekstueel duidelijk aan het adres van Joker gericht is. ‘I can try to hide behind the makeup, but the show must go on’ suggereert iets over de relatie tussen de twee hoofdpersonen uit de film. Het klein gehouden gitaarspel zorgt ervoor dat het lied niet ontspoort tot een Disney-tranentrekker. Tot slot trekt Gaga alle registers nog eenmaal open als ze That’s Life – beroemd gemaakt door Frank Sinatra in 1966 – ten gehore brengt. Vol bombast en bombarie zorgt ze met deze uitvoering van That’s Life voor een dynamisch slotakkoord.

Veertig minuten lang – op een enkele mispeer na – is het aangenaam vertoeven in de muzikale uitspattingen van Lady Gaga. Of van Harley Quinn? Want die vraag blijft voorlopig boven de markt hangen: Heb je nu dertien tracks geluisterd naar Lady Gaga die liedjes uit de film Joker: Folie à Deux zingt of heb je geluisterd naar Gaga’s zingende karakter Harley Quinn? De albumhoes schept hierin alleen maar meer verwarring, zeker ook omdat de albumtitel enkel verwijst naar het karakter uit de film en nergens terugkomt als tracktitel of in een songtekst. Daarbij kun je je tevens afvragen hoeveel er van Harlequin als album overblijft als de film er niet was geweest. Een aardig coveralbum met twee eigen geschreven songs als bonustracks, zoiets. Desondanks luistert het bijna de gehele plaat lang lekker weg en wordt op Harlequin bevestigd wat we eigenlijk allang wisten: Lady Gaga is een meer dan uitstekende zangeres. Misschien wel de beste die er op dit moment rondloopt.

Recensie | Lady Gaga - Harlequin | Nieuweplaat.nl

In de afgelopen jaren heeft Lana Del Rey wezenlijke veranderingen doorgevoerd in haar benadering van het schrijven van liedteksten. Waar ze op haar eerste albums een redelijk zelfdestructieve benadering koos, koos Del Rey op haar vorige plaat Blue Banisters uit 2021 en nu wederom op Did You Know That There’s A Tunnel Under Ocean Blvd, voor de verleidelijke eenzaamheid als centraal uitgangspunt. Het lijkt een wat verlate coming-of-agefase te zijn waarin de 37-jarige zangeres is aangeland en dat gaat voor de geoefende luisteraar gepaard met een gestileerd, sensueel en geraffineerd 77 minuten durend album, dat op een aantal vlakken uit de bocht vliegt.

Lees de rest van mijn recensie op: Lana Del Rey – Did You Know That There’s A Tunnel Under Ocean Blvd - nieuweplaat.nl

Recensie | Laufey - A Matter Of Time | NIeuweplaat.nl

Een van de meest zichtbare gezichten van de ‘jazz revival’ die onder met name jonge artiesten gaande is, is de Chinees-IJslandse zangeres en muzikante Laufey. De eigentijdse, toegankelijke vorm waarop ze jazz niet als niche benadert maar gebruikt als stijlbron, werd twee jaar geleden met de nodige bewieroking ontvangen. Op haar derde lp A Matter Of Time permitteert Laufey zich de vrijheid om genrekaders te laten voor wat ze zijn en glijdt ze driekwartier lang soepel van crooner-jazz naar sixties-soul, via light-country naar bossa nova om tot slot weer terug te keren naar vocal-jazz. Muzikale ratatouille en nog heerlijk op smaak en temperatuur ook.

A Matter Of Time begint waar Laufey ons twee jaar geleden achterliet; zachte maar o zo overtuigende old-fashioned jazz, die klinkt alsof je het lied Clockwork al jaren kent en thuishoort in het standaardwerk The Great American Songbook. De tekst is van dagboekachtige eerlijkheid met als kroonjuweeltje ‘And nothing brings me fear like meeting with my destiny’. Deze ijzersterke opener krijgt een waardig vervolg met Lover Girl; een van de drie tracks die voorafgaand aan de release van A Matter Of Time werd uitgebracht. Bossa nova-klanken die de muzikaliteit van Laufey ten volle benutten.

Wat opvalt is dat de stem Laufey aan warmte gewonnen heeft. Ze klinkt dieper, rijper, vrijer. De kritiek op haar vorige album Bewitched was dat ze soms wat ‘royal English’ klonk (plechtig, ouderwets, bekakt). Op de meer jazzy tracks op A Matter Of Time (Clockwork, Mr. Eclectic, Carousel) is dat nog steeds zo en klinkt het natuurlijk, maar op de soulklanken van Silver Lining voelt het minder vanzelfsprekend en daarmee ook minder overtuigend. Alsof ze meer met het hoofd dan uit het hart zingt. De spaarzame ad libs die tot nu toe afwezig waren, zijn dan juist weer wél een welkome toevoeging aan de vocalen van Laufey. Carousel valt op door het gebruik van een celesta: een toetsinstrument dat lijkt op een kleine piano, maar klinkt als een klokkenspel. De klank van dit instrument kent u wellicht van de filmmuziek uit de Harry Potter-reeks. De toegevoegde zachte klanken van een accordeon geven het lied een fijne Franse sfeer.

Na het Sound Of Music-achtige interlude (Cuckoo Ballet) horen we het stempel van Aaron Dessner nadrukkelijker doorklinken in de timbre van de muziek. Tough Luck ademt een sterker popsound die nogal leunt op de laatste albums die Dessner met en voor Taylor Swift produceerde. Dat is op zichzelf niet erg en het is een welkom uitstapje voor Laufey. Zij kan op tracks als deze haar stem krachtiger en volumineuzer gebruiken. Keerzijde is wel dat het uptempo-popgeluid nog niet echt soorteigen voelt en tijd nodig heeft om comfortabel te worden voor deze zesentwintigjarige zangeres. Clean Air valt op om heel andere redenen; het taalgebruik. De brave toon in zinnen als ‘Lord knows I’ve suffered’ wordt afgewisseld met rauwe zinnen als ‘Get the fuck out of my atmosphere’. Voeg daaraan toe een mierzoet John Denver-country arrangement en lichte verwarring ligt op de loer.

Dat Laufey op A Matter Of Time haar vleugels uitslaat en voorzichtig flirt met andere genres dan te horen waren op haar veelgeprezen album Bewitched, valt te prijzen. Niet elke poging pakt even goed uit, opvallend genoeg zonder dat dit afbreuk doet aan het luisterplezier van de veertien tracks. A Matter Of Time is een plaat geworden waarop Laufey haar ambitie voor de toekomst uiteenzet: Laufey wil meer. En een Laufey die meer wil, smaakt naar meer.

De term ‘crooner’ wordt veelal gebruikt om zangers te beschrijven die met zachte en melodieuze zangstijl een intieme en emotionele verbinding met de luisteraar tot stand brengen. Luide uithalen en vocale excessen worden doorgaans vermeden en de songteksten zijn vaak romantisch en sentimenteel van karakter. Bekende vertolkers zijn Frank Sinatra, Andy Williams en de onlangs overleden Tony Bennett. Toch zijn er vrouwelijke crooners (al worden zij de laatste tijd vaak aangeduid met de term ‘songstress’) zoals Ella Fitzgerald, Doris Day en – van recentere datum – Madeleine Peyroux. Aan dit indrukwekkende lijstje namen kan met het verschijnen van haar tweede lp Bewitched een nieuwe naam worden toegevoegd: Laufey.

De IJslandse zangeres, tekstschrijver, pianist, gitarist en cellist Laufey begon haar carrière – zoals dit steeds meer regel dan uitzondering begint te worden – met het delen van muziek op platforms zoals YouTube en SoundCloud. Dit nam een vogelvlucht in het corona-tijdperk en al snel na het opheffen van alle maatregelen bracht ze in augustus 2022 haar debuutalbum Everything I Know About Love uit. Deze plaat werd, weliswaar in kleine kring, alom geprezen.

Opvolger Bewitched zal zonder enige twijfel meer aandacht genereren, want haar vermogen om genres als jazz, pop en folk te combineren, samen met haar opvallende vocale vaardigheden is het afgelopen jaar niet onopgemerkt gebleven. Zo stond ze bijvoorbeeld dit jaar voor het eerst op het North Sea Jazz festival in Rotterdam waar zo’n 2000 bezoekers ademloos luisterden naar onder andere titeltrack Bewitched. ‘What's going on? /I've never been through this all-consuming fire fuming /Cursing at the moon and losing.’ Verwondering over het voelen van verlangen staat centraal in dit mierzoete, maar omarmende liefdesliedje dat niet zou misstaan in menig Disney-tekenfilm.

Het 48-minuten durende album begint overigens in jazzy jaren-vijftig stijl, inclusief close harmony en drum-brushes met het lied Dreamer. Binnen luttele seconden wordt de wereld voorzien van een pastelfilter met de voor dat decennium kenmerkende en toonaangevende kleuren lichtblauw, mintgroen, zachtroze en lavendel. Het lied Second Best vertolkt de kwetsbaarheid van de liefde dusdanig beklemmend mooi dat je eerder het gevoel hebt te luisteren naar de doorleefde stem van een Jo Stafford dan de stem van de vierentwintig jaar jonge nieuwkomer Laufey. ‘I loved you so much that I settled for less /Oh, you were my everything and I was your second best.’ Bitterzoete hartzeer bezongen als onvermijdelijk deel van het menselijk bestaan. Pure kwaliteit in alle facetten: tekst, arrangement, productie en kraakheldere zang.

Naast dat alles heeft Laufey ook nog een portie lef in de aanbieding. Je moet het namelijk maar durven om op deze leeftijd je te wagen aan een cover van het nummer Misty; in 1954 gecomponeerd door Erroll Garner en van tekst voorzien door Johnny Burke. Misty werd eerder vertolkt door onder anderen Etta James, Sarah Vaughan en Julie London. De uitvoering van Laufey is zacht en melancholisch met een meeslepende en sensuele kwaliteit, maar is meer een cover van oude opnames, dan haar eigen interpretatie. Ze lijkt hier nog net te jong om iets eigens toe te voegen. Desalniettemin zijn haar bijzondere stemgeluid en stembeheersing van hoogstaande kwaliteit en op alle veertien liedjes eenvoudigweg exceptioneel is. Naast alle lazy jazz en easy listening laat Bewitched ook ruimte voor een wat meer popgeluid en her en der wat Zuid-Amerikaanse ritmepartijen, waardoor de plaat als geheel niet gaat vervelen.

Met Bewitched levert Laufey een meer dan waardig vervolg op haar debuutalbum Everything I Know About Love af. Ze weet sentimentele introspectie poëtisch te verwoorden, zonder dat het zweverig of kitscherig wordt. Bewitched is een album vol tederheid, romantiek en verlangen waarmee Laufey als jonge crooner of songstress (gelang uw voorkeur) een grote stap zet richting de status van wereldster.

Laufey - Bewitched - nieuweplaat.nl

Blue Electric Light is het twaalfde studioalbum van ‘living legend’ Lenny Kravitz. Deze status van levende legende werd in maart van dit jaar nog maar eens bevestigd toen hij onder toeziend oog van dochter Zoë Kravitz en goede vriend Denzel Washington, zijn eigen ster kreeg op de Hollywood Walk Of Fame. Hij hoeft zich allang niet meer te bewijzen, maar zijn arbeidsethos (zowel in de opname- als in de fitness-studio) draait nog als in zijn vroege jaren, anno 2024 resulterend in een strak album (en een minstens zo strak lijf).

‘Als je doet wat je altijd deed, krijg je wat je altijd kreeg’, zei Albert Einstein lang geleden. Die uitspraak is geheel van toepassing op Blue Electric Light als je de carrière van Kravitz in drie muzikale tijdvakken indeelt: de jaren ‘80 en vroege jaren ’90 waarin retro-rock en funk-fusion centraal staan, de midden jaren ‘90 tot vroege jaren 2000 met meer nadruk op experimentele en alternatieve rock en de mid-2000s tot nu met een basis van traditionele roots gecombineerd met aftastende genre-mixing. In twaalf tracks wandelt Kravitz op Blue Electric Light lichtvoetig door deze tijdvakken en weet eenieder die een beetje bekend is met Kravitz’ oeuvre waar hij/zij aan toe is zonder nog maar een noot gehoord te hebben.

Sfeervolle opener van het album is It’s Just Another Fine Day (In This Universe Of Love) en gaat over de ervaring van afstand en scheiding tussen geliefden tijdens een periode van isolatie. Gelet op het veelvuldige gebruik van het woord ‘lockdown’ lijkt het vrij duidelijk waar Kravitz op doelt. Het daaropvolgende lied TK421 is veel steviger en tekstueel ook een stuk sterker. Waar Kravitz nog wel eens blijft hangen in een flowerpower-vocabulaire, toont hij zich op TK421 veel creatiever wanneer hij een Stormtrooper uit de film ‘Star Wars Episode IV: A New Hope’ gebruikt als creatief element om een gevoel van eenheid, kracht en vastberadenheid over te brengen.

Je hebt bij het horen van deze eerste drie tracks al snel de associatie met Prince, maar met het nummer Paralyzed laat Kravitz een sound horen die meer lijkt op zijn Circus-periode: zwaarder, bombastischer, donkerder. Doordat dit weer wordt gevolgd door Human, een lied in Depeche Mode-stijl (People Are People), voelt Blue Electric Light halverwege de plaat wat springerig.

Alle individuele tracks zijn aantrekkelijk van klank, maar vormen nog geen congruent geheel. En dat wordt bevestigd door de song Let It Ride. Die klinkt namelijk als een left-over uit de periode dat hij Justify My Love voor Madonna schreef. Evenals alle andere tracks is ook Let It Ride een prima lied, alleen lijkt het alsof elk lied de associatie met de muziek van iemand anders oproept. We horen veel Prince, een beetje Madonna, her en der wat Depeche Mode, een snufje Level 42 (in de baslijnen) met James Brown als verbindende sluier daar overheen gedrapeerd.

Religie heeft een centrale rol in het leven van Kravitz. Love Is My Religion bevat wederom typische Lenny-lyriek, waarbij hij deze keer een soort gospel-rock (bestaat dit genre?) als platform gebruikt om hieraan uiting te geven. Al luisterende zou je bijna vergeten dat de man (op wat blaasinstrumenten na) alle instrumenten zelf speelt. Zelfs een sitar ontkomt niet aan het talentrijke, muzikale brein (en hart) van Lenny Kravitz.

In iets minder dan een uur rondt Kravitz zijn reis door zijn drie persoonsgebonden muzikale tijdvakken af. En hoewel de eerdere kritiek het gebrek aan samenhang was, blijkt dat wanneer Blue Electric Light voor een tweede en derde keer beluisterd wordt er wel degelijk verbindende kwaliteit op het album te vinden is. Misschien wel meer dan op zijn vorige twee á drie albums te bespeuren was. Wat dan, na meerdere luisterbeurten, ook opeens opvalt is dat een aantal van de tracks een hoog demo-gehalte lijken te hebben. Alsof het niet allemaal even groen en rijp is. Dit maakt Blue Electric Light tegelijkertijd boeiend, omdat je als luisteraar het gevoel krijgt onderdeel te zijn van een wordingsproces. Blue Electric Light is als geheel een aantrekkelijke plaat geworden, zonder hemelbestormend te zijn.

Gelukkig hoeft Kravitz zich daar geen zorgen over te maken, want die heeft op de Bahama’s zijn eigen hemel-op-aarde gecreëerd. Inclusief studio waar hij deze lp heeft opgenomen. ‘Some guys have all the luck’ zei Kravitz een paar weken geleden in The Tonight Show. Geen speld tussen te krijgen.

Recensie | Lenny Kravitz - Blue Electric Light | Nieuweplaat.nl

'Je hebt je hele leven om je debuutalbum te schrijven, voor je tweede album slechts 6 maanden’, aldus Lewis Capaldi in zijn documentaire How I’m Feeling Now die sinds begin april te bekijken is op Netflix. Het citaat van Capaldi is afkomstig van The Beatles die deze uitspraak deden na hun debuutplaat Please Please Me uit 1963. Het is een scherpe analyse van de druk en het intense creatieve proces dat veel muzikanten ervaren na het behalen van aanvankelijk succes. Hoewel er iets meer dan vier jaar zitten tussen de eerste lp van Capaldi (Divinely Uninspired to a Hellish Extent) en het vervolg Broken By Desire To Be Heavenly Sent, zal de druk er niet minder op geweest zijn. Zeker in de wetenschap dat zijn debuut de best verkopende lp was in 2019 mede dankzij de megahit Someone You Loved. Broken By Desire To Be Heavenly Sent stelt in vergelijking daarmee een klein beetje teleur. Het gevolg van (te) hoog gespannen verwachtingen en (te) hoge druk op Capaldi, in combinatie met het persoonlijk leed dat de Schot te verwerken kreeg.

Broken By Desire To Be Heavenly Sent bestaat uit twaalf tracks die goeddeels de ingeslagen weg van zijn voorganger volgen. ‘Geen nieuw geluid, geen noodzaak tot het opnieuw uitvinden van zeken, gewoon emotionele liedjes over liefde’, zei Capaldi bij de presentatie van zijn tweede langspeler. Met een soort van rauwe eerlijkheid die zijn weg weet te vinden naar zijn in Schotse whisky gedoopte stembanden, weet Capaldi de gevoeligheid van zijn teksten zeer vakkundig aan de man te brengen. Het timbre en de doorleefdheid van zijn stem is zo exceptioneel goed dat zelfs als hij de menukaart van uw plaatselijke Chinese restaurant zou opzingen, dat nog tot tranen van ontroering leidt.

De aftrap van Broken By Desire To Be Heavenly Sent is voor Forget Me; een lekker uptempo-track voorzien van een werkelijk meesterlijk komische parodie op de Club Tropicana-videoclip van WHAM!, waarin Capaldi de draak steekt met zichzelf. Na Wish You The Best en Pointless is het de beurt aan de vierde track Heavenly Kind Of State Of Mind. Een heerlijk ‘ik-kan-de-wereld-aan-met-jou’-lied, het liefst afgespeeld in de oude cabrio op Route 66 in Amerika. Maar dan volgen er twee ballads. De eerste is Haven’t You Ever Been In Love Before. Een jammerlijk sleets klinkend lied dat vooral op effectbejag á la Someone You Loved lijkt te zijn geproduceerd. De tweede is Love The Hell Out Of You. Een lied dat zo ontzettend uit de Ed Sheeran-school klinkt dat voor alle zekerheid nadrukkelijk uitgezocht is wat de bijdrage van Ed Sheeran hierin is. Maar die heeft hier blijkbaar écht niets mee te maken. En dat is jammer want dat had tenminste nog een excuus geweest het überhaupt verschijnen op deze plaat.

Wat volgt is een reeks van goedbedoelde niemendalletjes die prima in het gehoor liggen, maar waarvan er dertien in een dozijn passen. Leave Me Slowly gaat dit jaar aan de haal met de prijs voor meest bedenkelijke gitaarsolo in een ballad. Alsof de jaren van de synthesizer-rock van bands als Europe (Carrie en The Final Countdown) weer voor de deur staan. Laten we dat elkaar niet nogmaals aandoen… En net op het moment dat je denkt ‘het enige wat nu nog ontbreekt is een ballad in driekwartsmaat’ is daar How This Ends. Een ballad in driekwartsmaat…

De laatste track is de meest oprechte. How I’m Feeling Now geeft een persoonlijke, indringende kijk in de mentale gezondheid van Capaldi, die worstelt met angststoornissen en in de eerder genoemde documentaire wereldkundig maakte dat hij lijdt aan het syndroom van Gilles de la Tourette. Een stoornis die gepaard gaat met tics als oncontroleerbare bewegingen en geluiden. Bij zijn recente tournee duiken met regelmatig filmpjes op van fans die Capaldi moeten bijstaan tijdens een Tourette-aanval en massaal de zangpartijen voor hun rekening nemen. Pijnlijk en ontroerend op hetzelfde moment. En misschien vat dat Broken By Desire To Be Heavenly Sent als album wel prima samen.

Nee, dit album haalt het bij lange na niet bij zijn debuutplaat, maar dat doet niets af aan de intentie, de intensiteit, de oprechtheid en de openheid waarmee Capaldi zijn muziek en teksten ten gehore brengt. Ja er zitten productiefouten tussen zoals Leave Me Slowly, maar er staan gelukkig juweeltjes tegenover. Ja er is gekozen voor de veilige, bekende, vertrouwde route op Broken By Desire To Be Heavenly Sent, maar binnen de context van Capaldi’s mentale welzijn is die route zeer verdedigbaar. Het zal de grote schare fans van Capaldi plezier doen dat dit album er nu is en dat ze vanaf nu ook de nieuwe liedjes allemaal kunnen meezingen tijdens concerten als Lewis Capaldi daarin belemmerd wordt door zijn stoornis. Zo vervormen de eerder door hem zo genoemde emotionele liedjes over liefde, tot bijzondere liedjes mét liefde. Hadden The Beatles toch gelijk toen ze tegen het einde van hun carrière zongen ‘All You Need Is Love’.

Lewis Capaldi - Broken By Desire To Be Heavenly Sent - nieuweplaat.nl

Recensie | Like Someone I Know: A Celebration of Margo Guryan | Nieuweplaat.nl

Zo goed als elke verzameling kent zijn eigen heilige graal. Of het nu gaat om postzegels, munten, voetbalplaatsjes of Lego, allemaal hebben ze minstens één object, dat ene collectorsitem, dat de verzamelaars in vervoering brengt. Bij verzamelaars van lp’s staat het album Take A Picture van Margo Guryan uit 1968 hoog op de verlanglijstjes en wordt – door de weinige aandacht die de platenmaatschappij aan dit album besteedde en door de beperkte oplage waarin het werd uitgebracht – gezien als heilige graal. Recent is er een exemplaar verkocht voor iets meer dan € 3.500. Ter vergelijk: Een origineel exemplaar (dubbel lp) van The White Album van The Beatles uit datzelfde jaar werd geveild voor “slechts” € 295.

Wie was Margo Guryan? Een korte biografie: De in 1937 geboren Margo Guryan was een Amerikaanse singer-songwriter en arrangeur die oorspronkelijk was opgeleid in klassieke en jazzmuziek. Ze schakelde abrupt over naar popmuziek na het horen van God Only Knows van The Beach Boys. Aangezien ze niet van optreden hield zag haar platenmaatschappij geen brood in verdere promotie van haar eerste en enige lp Take A Picture. Haar verdere carrière bleef ze achter de schermen werkzaam als songwriter. Ze overleed op 8 november 2021, vandaag precies drie jaar geleden. Haar introspectieve stijl en dromerige melodieën worden tegenwoordig gezien als een onmisbare schakel in de ontstaansgeschiedenis van de indiepop.

Al snel na het overlijden van Guryan in november 2021 ontstond het idee om een eerbetoon uit te brengen. Het album Like Someone I Know: A Celebration of Margo Guryan is daar het resultaat van. Op deze plaat staan de elf liedjes die ook – in dezelfde volgorde – te horen zijn op Take A Picture, aangevuld met een twaalfde track die Guryan wel als demo opnam, maar de plaat uiteindelijk niet haalde. Het spits wordt afgebeten door de Canadese indieband TOPS. Hun uitvoering van Sunday Morning in yachtrock-stijl ligt soepel in het gehoor zonder te verhullen hoe gelaagd en complex de muziek van Guryan eigenlijk is. Al eerder schreven we over de prachtig dromerige uitvoering van het lied Love Songs door Clairo. De droeve berusting waarmee ze in het refrein ‘And I can’t tell you why/Pretty love songs always make me cry’ zingt, zal bij velen een gevoelige snaar raken.

Don’t Go Away is in de originele uitvoering een complex lied vol tempo- en genrewisselingen, maar dat was blijkbaar te ver buiten de comfortzones van MUNYA en Kainalu die dit lied helaas platstampen tot zacht zweverige mellow muziek. Beter geslaagd is de uitvoering van titeltrack Take A Picture door Frankie Cosmos en Good Morning. Zij voegen middels een dwingender arrangement, actualiteit toe aan het lied. Knap gedaan.

Zo wisselen sterke momenten zich gedurende de speelduur van iets meer dan dertig minuten doorlopend af met zwakkere momenten. De originele afsluiter van Take A Picture is daar ook een voorbeeld van. De versie uit 1968 is rauw, alsof op de klanken van zowel soul als bluesrock Janis Joplin elk moment de microfoon kan grijpen. Maar in de 2024-uitvoering lijken dusdanig veel compromissen gedaan om de stijl van zangeres Barrie recht aan te doen, dat daarmee gevoelsmatig de angel helaas uit het lied is getrokken. Slotstuk, en zoals gezegd niet op het originele album te horen, is California Shake. Op zichzelf een prima uitvoering, maar de vraag is: waarom? Een eerbetoon brengen aan een zangeres door haar enige album integraal op te nemen met een scala aan jonge, interessante artiesten uit het dreampop/indiepop-segment is een sympathiek idee. Maar waarom moet daar vervolgens nog een lied aan toegevoegd worden? Het maakt Like Someone I Know: A Celebration of Margo Guryan wat amorf. De gedachte achter de plaat is mooi, de uitvoering wisselend, de artiestenkeuze weldoordacht, de toevoeging van een extra track overbodig.

De heilige graal, de legendarische wijnbeker die Jezus gebruikte tijdens het Laatste Avondmaal, is volgens Amerikaanse Bijbelgeleerden waarschijnlijk een eenvoudige beker van klei geweest. Die ga je als je hem namaakt, ook niet voorzien van gravures, decoraties of een laagje bladgoud. De intrinsieke kwaliteit, betekenis en waarde van die beker heeft dat niet nodig. Zo had men, wat pathetisch onder woorden gebracht, de lp Take A Picture ter hand moeten nemen bij het maken van Like Someone I Know: A Celebration of Margo Guryan. Met iets meer oog voor de intrinsieke waarde van het origineel, zonder het toevoegen van al te veel op de stijl van individuele artiesten geënte elementen en al helemaal niet door er tracks aan toe te voegen.

Echter, als je de vergelijkingen met het origineel buiten beschouwing laat, vind je op Like Someone I Know: A Celebration of Margo Guryan ook een aangename bloemlezing van wat indiepop anno 2024 allemaal aan diversiteit en kwaliteit te bieden heeft. En dat is veel, dankzij die ene dertig minuten durende lp van Margo Guryan. Een halfuur is blijkbaar voldoende om decennialang van betekenis te zijn. Een geruststellende gedachte.

Recensie | Lola Young - I'm Only F**king Myself | Nieuweplaat.nl

Ook op haar derde album – I’m Only F**king Myself – hanteert Lola Young de recht-in-je-gezicht benadering. De openhartige dagboek-songteksten brengen nergens een scheidslijn tussen wat persoonlijk is (intiem maar deelbaar) en wat privé (te intiem dus niet deelbaar), waardoor luisteren naar I’m Only F**king Myself zowel ongemakkelijk als intrigerend is. Rauw, grof en ongepolijst laveert Lola Young veertien nummers lang tussen pijnlijke eerlijkheid en ongefilterde kwetsbaarheid, waarin het thema seks veelal centraal staat.

Zoals in F**k Everyone. ‘I’ve been touching on your father, giving him head/He’s been blowing up my phone, but I blow him instead’ is een zin die de intentie en intensiteit van het hele lied aardig samenvat. Maar wie de gehele songtekst tot zich neemt, zal tot de conclusie komen dat elke willekeurig gekozen zin uit deze song hier dienst had kunnen doen. Even expliciet, maar voorzien van een veel zachtere omlijsting is het lied One Thing. Deze omlijsting komt in de vorm van zero’s-r&b, zoals we die kennen van artiesten als Ne-Yo, Usher en Craig David. Later op het album horen we ook vleugjes Prince langskomen, bijvoorbeeld in Why Do I Feel Better When I Hurt You?. Songs als deze glijden heerlijk soepel het gehoor in en doen in geen velden of wegen denken aan Amy Winehouse, waar Lola Young zo vaak mee vergeleken is.

Over het lied Spiders zegt Young: “Soms wil je datgene waar je het meest bang voor bent in het leven doden, maar als je het echt onder ogen ziet, is het echt niet zo eng als je dacht.” Spiders is de sterkste track op I’m Only F**king Myself door de sterke opstuwende samenwerking tussen songtekst en productie. Het is niet zomaar een alledaags liefdeslied, maar meer een toneelstuk waarin je als luisteraar – bijna onvrijwillig – de drama-driehoek ingezogen wordt en in de rol van Redder wordt geduwd (de andere twee rollen zijn Slachtoffer en Aanklager/Dader). Dit zal zijn weerslag hebben op live-uitvoeringen van dit nummer, als het publiek de positie inneemt van trooster/geruststeller en er een symbiose ontstaat tussen zangeres en concertbezoekers. Nu al een kippenvel-moment nog voordat het gebeurd is!

Naast deze hunkerende, grofgebekte Young is er ook de zelfbewuste, sterke Young die strepen in het zand trekt. ‘Just cause you’re a man don’t mean you can sit there and treat mе like shit on your shoes’ uit Walk All Over You is de weergave van de glasheldere begrenzende andere kant van de Messy-zangeres. Laat het een muzikale reddingsboei zijn voor eenieder die zich in een gelijksoortige destructieve relatie bevindt. Minstens zo indrukwekkend is Who F**king Cares?. Andere thematiek, namelijk die van identiteitsverlies in een relatie, maar de impact ervan – mede door de diaristische tekst en uitvoering – is groots. Wat blijft er over als de eerlijkheid erodeert en je met elkaar een hoopje niets blijkt te zijn? Rauw, intiem, ontroerend en ongemakkelijk op hetzelfde moment.

En dat is misschien wel in een notendop wat I’m Only F**king Myself als album is: rauw, intiem, ontroerend en ongemakkelijk op hetzelfde moment. Dit is van toepassing op alle veertien tracks, maar bij de een sterker dan bij de ander. Tekstueel en soms ook muzikaal herhaalt Young zich net iets te veel om de plaat als geheel boven het maaiveld uit te tillen. Dat gezegd hebbende zijn er weinig artiesten die zich zo openlijk in de ziel laten luisteren zoals Lola Young dat toestaat. Dat brengt een kleurenwaaier aan emoties met zich mee: van een ‘too-much-info’-gevoel tot aan troostrijke ontroering. Het maakt het luisteren naar I’m Only F**king Myself intrigerend. Meer dan dat eigenlijk. Youngs ‘working class roughness’ zet aan tot nadenken over je eigen definities van persoonlijk en privé. Mogelijk hebben die ook te lijden onder enige vorm van erosie. Zo ja, dan biedt I’m Only F**king Myself een rijk aantal dagboek-handvatten voor herziening en herstel.