Recensie | Neil Diamond - Wild At Heart | Nieuweplaat.nl

Wat begon als een eenmalige samenwerking tussen zanger Neil Diamond en producer Rick Rubin, wordt vandaag vervolmaakt tot een drieluik. Zo rond de eeuwwisseling zat Diamond in een wat ongemakkelijke positie: zijn muzikale status was inmiddels op het niveau van een ‘living legend’, maar moest het vooral hebben van nostalgietours en Sweet Caroline-meezingers. Met Rubin maakte hij het album 12 Songs (2005). Voor het eerst sinds 1978 belandde een album van Diamond in de Amerikaanse top 5. Het vervolg Home Before Dark verging het drie jaar later nog beter en behaalde de nummer 1-positie. Nu bijna twee decennia later volgt Wild At Heart; 10 tracks die Rubin en Diamond toentertijd opnamen en recent door Diamond ter hand zijn genomen (deels herschreven, opnieuw ingezongen en afgemixt).

Ook deze keer geen bombast, geen orkestrale producties, geen showmanship. Vaak alleen gitaar, piano/orgel en minimale begeleiding met teksten over verlies, twijfel en liefde. Titeltrack Wild At Heart ademt in alles Diamond en was pakweg veertig jaar geleden aangekleed met allerhande instrumentaria. Nu is het lied uitgekleed gebleven en valt, net als de op de vorige twee albums uit deze trilogie, op hoe goed hij als tekstschrijver is. Iets dat niet tot verwondering zou hoeven leiden als je weet dat hij zijn carrière begonnen is in het befaamde Brill Building.

Ook een lied als Shine On is daar het bewijs van: ‘Shine on, and sing what you feel inside/Most of us tired and hungry/And few of us knowing why.’ Een eerlijk vader-tot-zoon lied in lijn met bijvoorbeeld Father And Son van Cat Stevens. Diamond is inmiddels 85 jaar oud en dat maakt zijn klank fragieler, maar immer herkenbaar in al zijn tegenstrijdigheden: warm en ruw, intiem en groots, kwetsbaar en zelfverzekerd.

In The Secret You hoor je hoe groots iets kan zijn door het klein te houden. Stem plus orgel. Meer is er niet en toch hoor je met het oeuvre van Diamond in gedachten, alle weggelaten toeters en bellen zoals die te horen waren op songs als Beautiful Noise en Cracklin’ Rosie. You Still Look Good To Me is een liefdeslied op latere leeftijd: ‘And beauty is a whole lot more than what you see/And all I’m saying is you still look good to me.’ Liefde maakt niet blind, het maakt onvoorwaardelijkheid tastbaar.

You’re My Favorite Song is misschien wel de beste Diamond-recording uit zijn loopbaan: heerlijke honkytonk-blues die doet denken aan een jonge Elvis Presley, de bijna perfecte harmonie tussen songwriter en performer in een en dezelfde persoon, doordrenkt met speelplezier en levenslust. En in dat laatste zit hem de kern.

Wild At Heart is echt niet het beste album van Neil Diamond, maar het dwingt wel respect en waardering af: ga er maar aan staan als je 85 jaar bent en kampt met de mentale en fysieke gevolgen van het hebben van de ziekte van Parkinson (bovengetekende kan erover meepraten). Het zou zomaar zijn laatste album kunnen zijn, zijn laatste succes. En je gunt het de man, waardoor Wild At Heart vooral luistert als vinyl-geworden sympathie.

'De reden dat ik het album Visions heb genoemd, is omdat veel van de ideeën voor de twaalf songs, midden in de nacht of op dat moment vlak voor het slapengaan ontstonden’ zei Norah Jones bij de presentatie van Visions; haar negende studioalbum. De acht voorgaande langspelers werden tezamen meer dan vijftig miljoen keer verkocht en leverde haar negen Grammy Awards op. Inmiddels staat de teller op 109 keer platina en mag ze zich, op Adele na, de bestverkopende vrouwelijke artieste van de eenentwintigste eeuw noemen.

Wie nu de verwachting heeft dat Jones zich op Visions van eenzelfde slaapkamer-zwoelheid bedient als op bijvoorbeeld haar debuutalbum Come Away With Me, zal enigszins verbaasd opkijken. Visions tapt uit een iets ander vat. Dat was trouwens al te horen op haar vorige plaat I Dream Of Christmas uit 2021, maar aangezien die een beperkt aantal weken per jaar beluisterd wordt (normaliter), zal de huidige sound van Jones voor velen toch als een verrassing komen.

Gelukkig neemt Jones de luisteraar bij de hand en begint Visions warm en vertrouwd volgens beproefd receptuur: jazzy pianospel en gezongen met veel lucht om het geheel zo in een intieme sfeer te dompelen. Albumopener All This Time is een typische Norah Jones-zomeravondballade. De speels verwerkte vogelgeluiden (voor de liefhebber: te horen zijn een zwartkopje en een merel) maken het geheel compleet. Staring At The Wall verscheen eind februari als eerste release van Visions. Het lied was voor velen een eerste kennismaking met Jones als soulvolle blueszangeres. ‘Walk in the room, staring at the wall/And I wonder what I came in for at all.’ De stem van Jones klinkt anders, de woordkeuze is net even anders, een stemming van onbehagen is hoorbaar. De songtekst laveert tussen de thema’s verlangen, verlichting en troost, en benadrukt dat gevoel van onbehagen. Het is misschien even wennen, maar na een tijdje blijkt het een pakkend en passend nieuw geluid te zijn.

In 2013 maakte Jones een van haar vele muzikale uitstapjes door een album met covers van The Everly Brothers op te nemen met niemand minder dan Billie Joe Armstrong (Green Day). Het rockabilly- en close harmony-geluid van eind jaren vijftig is Jones blijkbaar goed bevallen, want anno 2024 grijpt ze hier een aantal keer naar terug, zoals op Queen Of The Sea. Dit lied laat een kwetsbare Jones horen die zingt over zelfverlies en zelfontdekking. Dat de Titanic als bijnaam ‘Queen of the sea’ had, beschouwen we maar als een toevalligheid. On My Way (ook met vogelgeluiden, deze keer boomkruipers) is dan juist weer veel optimistischer en meer vastberaden van karakter, zowel in woord als klank. Zo laveert ze twaalf tracks lang soepel langs de kustlijn van herkenbare menselijke emoties die zich aandienen zo net voor het slapen gaan.

Meer dan op voorgaande albums verkent Jones op Visions haar persoonlijke staat van zijn. De hypnagoge fase, het moment net voordat je in slaap valt, is een inspiratiebron voor haar gebleken waarvan we alleen maar kunnen hopen dat ze die vaker en grondiger gaat verkennen. Visions is namelijk een genuanceerde plaat geworden met vloeiende poëtische frasering en een immer sensueel stemgeluid. En dat zonder in herhaling van voorgaande albums te vallen. Boeiend, vertrouwd en toch ook verrassend fris.

Norah Jones - Visions - nieuweplaat.nl