Recensie | U2 - Days of Ash | Nieuweplaat.nl

De wereld staat in brand: onrust in (en door) Amerika, het gewapend conflict tussen Israël en de Palestijnse gebieden, de oorlog op Oekraïens grondgebied, mensenrechtenschendingen in Iran (en vele andere plekken). Voor de vier bandleden van U2 aanleiding om vervroegd de ep Days of Ash uit te brengen, vooruitlopend op de release van nieuw album dat later dit jaar verschijnt. “De zes tracks op deze ep zijn nummers van verzet en ontzetting, van rouw — een muzikale momentopname van de huidige staat van de wereld”, aldus de band in een persbericht. De lp die volgt heeft volgens zanger Bono juist een sfeer van hoop en vertrouwen.

Wanneer termen als verzet en rouw door U2 gebruikt worden als inspiratiebronnen, gaan de gedachten al snel uit naar de periode War (1983) en The Unforgetable Fire (1984). De sound van Days of Ash heeft daar soms wel iets van weg. In ieder geval klinkt ze rauwer en minder vol van geluid dan bijvoorbeeld het laatste album Songs Of Experience uit 2017. De kritische toon van deze ep wordt in de eerste track – American Obituary – direct gezet door het vijfde amendement van de Amerikaanse grondwet te parafraseren: ‘You have the right to remain silent.’ Let vooral op de subtiele toevoeging van Bono daarna: ‘Or not…’. De snerpende gitaarklanken van The Edge klinken ouderwets vilein en zetten de boel nog een tandje extra op scherp. Let ook vooral op de drums, want ook Larry Mullen gaat ouderwets lekker tekeer.

Song Of The Future is een ode aan middelbaarscholier Sarina die door de Iraanse veiligheidsdiensten werd mishandeld en overleed aan haar verwondingen. U2 portretteert haar als ‘free spirit’ en personificatie van hoop. Enige punt van kritiek is dat U2 hier niet geheel congruent is: waarom het overlijden van dit jonge meisje nú agenderen, terwijl dit in 2022 plaatsvond? Werd die urgentie dan vier jaar geleden niet gevoeld? Daar valt uiteraard tegenin te brengen dat een dergelijk sterfgeval nooit vergeten dient te worden, wat het rechtvaardigt om op elk gewenst moment onder de aandacht te brengen. Net zoals de gebeurtenissen op ‘bloody Sunday’ pas jaren later bezongen werden door U2.

Een kort interlude komt in de vorm van een gedicht getiteld Wildpeace van de Israëlische auteur en dichter Yehuda Amichai. Het betekent zoveel als vrede die niet georganiseerd of afgedwongen is, maar organisch groeit omdat de mens er simpelweg aan toe is. Had prima op de aanstaande lp gepast. Met deze zeggingskracht en gestileerde oprechte woordkeuze past het eigenlijk op elke plaat van U2.

Op One Life At A Time hoor je dat de stem van Bono op leeftijd begint te raken. Maar deze boet zeker niet in aan zeggingskracht en lijkt er een extra laag bij te hebben gekregen. Niet langer is er alleen maar boosheid en propagandisme te horen, maar is er ook meer ruimte voor kwetsbaarheid en invoelbaarheid. Alsof Bono zijn teksten persoonlijker doorleeft dan voorheen. Wat tot slot het uitbrengen van Yours Eternally zo urgent maakt is volstrekt onduidelijk. De dagen dat Ed Sheeran als feature toegevoegde waarde had liggen blijkbaar achter ons getuige dit dertien-in-een-dozijn duet.

Na het beluisteren van de zes tracks op Days of Ash die na de sterke opener toch allemaal – in ieder geval muzikaal – wat tam klinken, blijft de vraag wat U2 precies beoogt met deze tussentijdse release. De kans dat deze zes nummers op korte termijn daadwerkelijk invloed hebben op de wereldpolitiek is gering — en daarmee hadden ze evenzogoed onderdeel kunnen zijn van het aangekondigde album. Fijn om weer naar nieuw werk te kunnen luisteren van deze legendarische band uit Ierland, maar die paar maanden zonder deze tracks tot aan de albumrelease waren we prima door gekomen.

Op 24 september vorig jaar werd aangekondigd dat de Amerikaanse r&b-zanger Usher de halftime show tijdens de Super Bowl (de kampioenswedstrijd van de National Football League) in de nacht van 11 op 12 februari 2024 (Nederlandse tijd) voor zijn rekening zou nemen. Een beter moment voor het aankondigen van je nieuwe album is bijna niet denkbaar dus greep Usher deze gelegenheid met beide handen aan om bekend te maken dat zijn negende studioalbum, getiteld Coming Home, twee dagen voor de Super Bowl in de winkels zou liggen.

Wat meteen opvalt bij het bestuderen van de betrokkenen bij het tot stand komen van Coming Home is de tourbuslading aan tekstschrijvers die Usher heeft laten aanrukken: 56 in totaal! Daarnaast hebben er ook nog eens 25 producers achter de knoppen gezeten en zijn er acht aanpalende artiesten te horen zoals Burna Boy, Pheelz en Jung Kook (BTS). Toch weet deze hele Poolse landdag het album als geheel niet boven het r&b-maaiveld uit te tillen, enkele individuele tracks daargelaten.

De eerste klanken van deze een uur en zes minuten durende langspeler komen van titeltrack Coming Home. ‘Yeah, I’m comin’ today/ Wanna cuddle in bed /Won’t just open your legs and then leave you for dead.’ Plastisch, zoveel is wel duidelijk. Maar ‘dead’ is toch wel uitermate onaantrekkelijk om te gebruiken als je de hunkering naar het bedrijven van de liefde onder woorden wil brengen. Gelukkig herpakt Usher zich met Good Good. Heerlijke slaapkamer-r&b die doet denken aan de sound van Montell Jordan eind jaren negentig en ook de sfeer ademt Marvin Gayes Sexual Healing, mede door het echoënde geluid van de woodblocks. Ook A-town Girl is een aantrekkelijke song geworden die ongetwijfeld het Allegiant Stadium in Las Vegas in beweging zal krijgen tijdens de halftime show van Usher. Dat het lied voor minstens 50% op het conto van Billy Joel geschreven kan worden (zijn lied Uptown Girl uit 1983 wordt rijkelijk gesampled) mag de pret niet drukken.

Kissing Strangers bevat een van de zeldzame tekstuele vondsten die Coming Home rijk is: ‘How we go from strangers kissing to kissing strangers?’ Mooi gevonden, allitereert lekker en is een van de spaarzame momenten waarin Usher zich kwetsbaar toont. Maar even later volgt dan een draak van een duet met H.E.R. in Risk It All, afkomstig uit de remake van de film The Color Purple. Zo wisselt Usher aangename momenten af met onthutsend zwakke, waarbij de laatste categorie helaas overheerst. Het gros van de twintig tracks gaan het ene oor in en in een mum van tijd het andere oor weer uit. De oppervlakkige teksten van het niveau ‘Meisje ik ken je net, nu lig je bij me in bed/ We hebben de hele nacht, hier heb ik zo lang op gewacht’ (was getekend: uw recensent van dienst) zorgen ervoor dat de aandacht al snel verslapt en dat is met deze sensueel georiënteerde r&b op zijn minst onhandig. Tegen het einde leeft Coming Home gelukkig nog een keer op met One Of Them Ones en de Usher-remix van Standing Next To You. Deze laatste is in zoverre verwarrend dat nauwelijks te horen is of het nu Usher, Jung Kook of toch stiekem The Weeknd is die zingt. Buiten dat om is Standing Next To You samen met A-town Girl het hoogtepunt van deze plaat.

Evenals op recente werken van stijl- en tijdgenoten als NE-YO, Nelly, Craig David en Justin Timberlake is op Coming Home te horen dat Usher beperkt met zijn tijd meegegaan is daar waar het gaat om veranderende muzieksmaak. Desalniettemin is hij samen met diezelfde Timberlake een van de weinigen die de r&b uit de jaren ’90 en ’00 een plaats heeft weten te geven in het hedendaagse muzieklandschap. Het ziet er zelfs naar uit dat genre aan populariteit aan het winnen is. Dat is deels te danken aan de vasthoudendheid aan en geloof in het genre zoals Usher laat horen op Coming Home. Even geen politiek, oorlog of andere wereldse ellende, maar ruim een uur lang verdwalen en wegdromen in twintig liedjes over liefde, intimiteit, romantiek en seks. Soms vergeet je in de dagelijkse beslommeringen en actualiteiten hoe prettig deze aspecten van het leven zijn. Fijn dat Usher ons daar in zijn geheel eigen stijl aan herinnert. Een minuut of vijfendertig had echter ook volstaan om dat doel te bereiken.

Usher - Coming Home - nieuweplaat.nl