De befaamde BRIT-school voor uitvoerende en creatieve kunsten in het Verenigd Koninkrijk heeft al vele bekende namen afgeleverd, waaronder die van Adele en Amy Winehouse. Enkele jaren geleden studeerde Olivia Dean af aan dit opleidingsinstituut en na enkele ep’s ziet nu haar debuutalbum Messy het daglicht. Messy is een plaat van hoge kwaliteit en belevingswaarde en het lijkt dus een kwestie van tijd eerdat de naam Olivia Dean in één adem genoemd gaat worden met die van Adele, Winehouse en andere muzikale grootheden.

Dergelijke uitspraken zijn gevaarlijk, maar niet in het geval van Olivia Dean. Dat bewees ze al met breeduit geprezen singles als The Hardest Part en Dive die beiden ook op Messy te beluisteren zijn. The Hardest Part gaat over de tegenstrijdige gevoelens die gepaard gaan met persoonlijke groei, waardoor we soms een partner of vriend(in) ontgroeien. De zang van Dean is intrigerend warm, ontspannen en doordrenkt met soul van het niveau Erykah Badu en Lauren Hill. De slimme productie bestaat uit nauwelijks meer dan een jazzy-drum en een basgitaar, waardoor de stem van Dean in uitermate aangenaam daglicht wordt gezet. Dive is een lied waarin de protagonist, ondanks alle onzekerheden, de sprong in het diepe waagt en nog dieper wil leren zwemmen om zich dichterbij de persoon te voelen waarmee ze een relatie heeft. Dean laat horen dat de jaren aan de BRIT-school, waarin ze vooral gewerkt heeft aan het schrijven van goede songteksten, niet voor niets zijn geweest. Het mag dan misschien wat jeugdig en naïef klinken, maar haar gave om een verhaal te vertellen en dragen onderscheidt zich wel degelijk van haar stijl- en leeftijdgenoten als Celeste, Katie Melua en Corinne Bailey Rae.

Naast deze twee singles staan er op het twaalf tracks tellende Messy, nog drie nummers die al eerder als single zijn uitgebracht. Met één daarvan – UFO – opent het album. Een klein liefdesliedje waarin Dean de zeggingskracht van beeldspraak tot volle wasdom laat komen: ‘And I need somewhere to land/ I might as well fall into your earthly hands/ So let me know, UFO.’ Door een vocoder (een stemvervormer die zorgt voor een synthesizerklank) te gebruiken klinkt Olivia Dean metallisch buitenaards, zonder dat haar losse, zelfverzekerde, ontspannen zang daaronder lijdt. Wederom een heel goed doordachte productie van een ongekend hoog niveau.

No Man ademt de rokerige nostalgie van een jazzlounge uit de jaren zestig en zou niet misstaan in jazzfilms als The Cotton Club en La La Land. Ongetwijfeld zal dit lied te horen zijn op het North Sea Jazz Festival waar Olivia Dean zaterdag 8 juli haar opwachting maakt. Messy, zowel de track als de albumtitel, gaan over het leren accepteren van imperfecties en het ontdekken van de schoonheid die erin schuil gaat. Zo zijn bijvoorbeeld verspreid over het album allerlei achtergrondgeluiden te horen en is voor de hoes doelbewust gekozen voor een bewogen foto. ‘Ik weet soms niet wie ik ben, ik ben een beetje een puinhoop. Daarom is ‘Messy’ precies de perfecte titel met de perfecte afbeelding, want het zegt in één woord en met één beeld waar het over gaat’, aldus Dean in gesprek met NME.

Messy wordt afgesloten met een ode aan Carmen; de oma van Dean. Zij verhuisde in de jaren veertig van Brits-Guyana naar het Verenigd Koninkrijk. Dit wordt ook wel de Windrush-generatie genoemd, vernoemd naar het schip Empire Windrush waarmee de oversteek gemaakt werd. ‘You transplanted a family tree/ And a part of it grew into me.’ Deze achtergrond verklaart de diversiteit aan stijlen die te vinden zijn op Messy. Van soul en jazz naar bossa nova, calypso/soca en popmuziek. En alles met hetzelfde, verbindende en ogenschijnlijk moeiteloze gemak waarmee Dean zingt.

Messy is een debuutalbum van hoge kwaliteit. Qua genre, stijl, tekstbehandeling en thematiek is het misschien niet bijster origineel. Maar het is niet vaak tegelijkertijd, door een en dezelfde persoon, op een debuutalbum, op geheel eigen wijze, met deze overtuiging tot stand gebracht. De laid-back manier van zingen, het zelfbewuste en charismatische timbre van Deans stem is bijkans betoverend mooi. De manier waarop ze op Messy dichtbij zichzelf gebleven is zonder te vervallen in het zoveelste “therapie-album” van 2023 roept grote bewondering en waardering op. Eindelijk een album dat invoelbare, universele problemen niet uit de weg gaat, maar zeker niet vergeet dat het af en toe ook gewoon leuk mag zijn in het leven. Heel goed dat Olivia Dean ons daar met haar unieke en authentieke kwaliteiten op wijst.

Olivia Dean - Messy - nieuweplaat.nl

Recensie | Olivia Dean - The Art Of Loving | Nieuweplaat.nl

Een tweede album, ga er maar aan staan. De Engelsen hebben er zelfs een term voor: het second album syndrome. Daar waar een eerste plaat vaak een verzameling is van jarenlang schrijven, dromen en uitproberen, is er voor het tweede album ineens veel minder tijd en liggen verwachtingen op de loer. Olivia Dean weet daar wel raad mee. Haar debuut Messy uit 2023 werd internationaal goed ontvangen en het lijdt geen twijfel dat dit ook met opvolger The Art Of Loving gaat gebeuren.

Nu kunnen we hier een vlammend betoog houden dat dit tweede album wat veilig klinkt. Alle twaalf tracks op The Art Of Loving zouden zich prima thuis voelen op Messy. En alle twaalf laten qua thematiek, productie en instrumentatie weinig verrassends horen ten opzichte van Deans debuut. Maar dat zijn precies de redenen waarom het zo’n fijne plaat is: je voelt je er meteen in thuis. Alsof je een plaat herontdekt die al jaren in de kast bleek te staan.

Van de eerste drie singles is Man I Need de meest succesvolle; Dean scoorde hiermee haar eerste nummer 1-hit in Nederland (in andere landen zal dit ongetwijfeld opvolging krijgen). Het lied gaat over een persoon die houvast zoekt in woorden, omdat de daden en stilte van de ander voor verwarring zorgen. Wie The Art Of Loving luistert zal horen dat zo goed als elke song een charme huisvest als Man I Need. En toch: alles wijkt net voldoende af van elkaar om boeiend te blijven. Bijvoorbeeld So Easy (To Fall In Love), een vrolijk en flirterige ode aan aantrekkingskracht en zelfvertrouwen, waarin je charme van Diana Ross in haar Motownperiode hoort.  Of een track als Loud met de prachtige en pijnlijke zin ‘You turn me on just to turn me down’, waarin Dean laat horen ook te beschikken over een getroebleerd stemgeluid met dito emotie en lading. De repeterende zin ‘The silence is so loud’ in dit lied mag dan misschien in woord niet bijster origineel zijn, in uitvoering is het indrukwekkend. Let ook vooral op de sterke productie; hoe dit lied opent met een Spaanse gitaar en eindigt op piano.

‘The art of loving/It wasn't all to nothing/You taught me something’ uit de titeltrack én albumopener doet denken aan het boek The Art Of Loving van Erich Fromm (1900-1980). Hij betoogt dat liefhebben net als schilderen of muziek maken vraagt om oefening, inzet en bewustzijn. Met dit tweede album laat Olivia Dean horen dat ze vol overgave met dit drieluik bezig is. Misschien niet zo overtuigend (lees: verrassend) als haar debuutalbum Messy, maar meer dan ruim voldoende om het pleit van het second album syndrome in haar voordeel te beslechten. In die zin is de hoes van The Art Of Loving treffend: vergelijkbaar met het vorige album, maar met net iets minder kleur op de wangen.