Wat voor elk beginnend artiest een probleem is, was dat ook voor Sam Burton: geld verdienen in afwachting van een muzikale doorbraak. Dus tussen het schrijven en produceren van zijn tweede album Dear Departed door, was hij dakreparateur en werkte hij op het land van diverse boerderijen al rondtrekkend door Amerika. Dat zwervende bestaan verruilde hij begin dit jaar voor een rondtrekkend bestaan door Europa als voorprogramma van niemand minder dan Weyes Blood. Maar met Dear Departed op zak heeft hij haar hulp – nauwelijks een half jaar later – niet meer nodig. Dear Departed staat als een eenzaam maar rotsvast huis in open weide, waardoor hij de stoute schoenen inmiddels aangetrokken heeft en een eigen tour is gestart die hem op 10 september naar de Amsterdamse Paradiso voert.

Dear Departed is een album over persoonlijke groei en het afscheid nemen van overbodige versies van jezelf. ‘Dear departed’ is een uiting die vaak gebruikt wordt om een overledene toe te spreken op begrafenissen of crematies. In de context van dit album wordt het gebruikt als aanspreektitel van een ongewenste c.q. achterhaalde versie van jezelf, waarvan je op het punt staat afscheid te nemen. Het onthult de persoonlijke diepgang en het zelfonderzoek dat Burton deed voorafgaand en gedurende de totstandkoming van deze veertig minuten durende plaat. Dat dit op intieme en indringende wijze is terug te horen in elk van de tien liedjes op Dear Departed is mede te danken aan de sterke productie die in handen was van Jonathan Wilson, die eerder werkte met grootheden als David Crosby, Jackson Browne, Elvis Costello en Father John Misty.

Over grootheden gesproken; het opvallende en karakteristieke stemgeluid van Sam Burton uit vervlogen tijden, doet denken aan een mengeling van John Denver, Roy Orbison en Gene Pitney. Heerlijk loom en langgerekt gezongen, zonder al te veel vibrato en met een in weemoed gedrenkte snik op zijn tijd.

Dan het album zelf. Elk van de tien songs is een klein gedicht op muziek, waarbij Burton weinig op heeft met structuren. Veelal ontbreekt het aan de traditiegetrouwe opbouw van een popliedje en beperkt Burton zich tot een intro, couplet en een refrein, waarbij het refrein in klank wel terugkeert maar niet in lyriek behalve de titel van het liedje. Pale Blue Night is geschreven als een eenzijdig gesprek met Burton’s alter-ego. ‘I found you behind your smiling disguise’ zal voor velen een herkenbare en invoelbare zinssnede zijn. En zo prijken er veel prachtige volzinnen op Dear Departed die niet zouden misstaan in de dichtbundels van iemand als Ilja Leonard Pfeijffer. De wees-zacht-voor-jezelf-methode komt aan bod in I Don’t Blame You. Het gevoel een zeil op een schip te zijn op zoek naar een beetje wind om in beweging te komen wordt als beeldspraak op introverte, berustende toon vol zelfcompassie bezongen. Het gitaarspel is bedrieglijk eenvoudig en de strijkpartijen zijn smaakvol ondersteunend. Op dit album prijkt één lied dat boven dit maaiveld uitsteekt: Coming Down On Me. In de rijke wereld van de folkmuziek is dit een lied van absolute wereldklasse. Melancholische polemiek die in elke toon en vezel voelbaar is.

Burton is tekstueel het mooist en meest kwetsbaar op Empty Handed. ‘All that I’ve taken, is all I have/ I won’t come back until I’m empty handed’ is misschien wel de droevigste, raakbare en toch meest verwachtingsvolle volzin van dit jaar. Een bijzondere mix van emoties, gedachtes en overpeinzingen samengebracht in slechts zestien woorden. Meesterlijk.

Met de woorden ‘But now I’ve gone and I need a place to go’ in het lied A Place To Stay besluit Burton dit geweldig goede album als ware het dat hij zich in een carrière-interbellum bevindt: zijn klusjesmancarrière achter zich en zijn muzikale carrière voor zich middels zijn eigen tour, hoewel hij dat ten tijde van het schrijven van dit slotlied nog niet kon weten. Dear Departed is zogezegd als tien kleine impressionistische schilderijtjes, hangend aan te grote, grof gestucte muren in slecht verlichte ruimtes. Slechts een enkeling die er de tijd voor neemt ziet welk wonder er zich aan diens ogen voltrekt. Tien schilderijtjes die pas veel later de volle aandacht zouden krijgen toen de schilder al lang niet meer onder ons was. Dear Departed is het overtuigende muzikale equivalent hiervan. Zo’n album dat je heel graag van heel dichtbij, live en (als het even kan) integraal ten gehore gebracht wil beluisteren om de impact te kunnen ervaren op zielsniveau. Gelukkig kan dat binnenkort, op 10 september in het Amsterdamse Paradiso.

Sam Burton - Dear Departed - nieuweplaat.nl

Je zult maar een redelijk onbekend britpopbandje zijn dat in 1994 hoopt op een doorbraak met debuutalbum Change Giver, terwijl in diezelfde week een ander onbekend britpopbandje met de naam Oasis hetzelfde hoopt met hun debuutalbum Definitely Maybe. Daarmee was het lot van Shed Seven, want over die Britse band hebben we het, wel een beetje bezegeld. Hoewel Shed Seven door de jaren heen een mate van populariteit genoot, heeft ze nooit diezelfde iconische status bereikt als andere bands uit die periode zoals The Verve, Suede of Blur. Daar staat tegenover dat Shed Seven nog steeds bestaat. En hoe, want het zesde studioalbum A Matter Of Time staat deze week op nummer één in de Engelse Official Albums Chart! Een unicum, want in haar dertigjarig bestaan heeft Shed Seven nog nooit de nummer één status behaald met een lp of single. En die positie is meer dan verdiend, want A Matter Of Time is een lekkere plaat geworden: energiek, effectief, karaktervol, uitbundig en bruisend.

Shed Seven trekt meteen alle registers open met Let’s Go dat oproept tot het aangaan van avontuur, het najagen van dromen en het verkennen van diverse bestemmingen. Het lied straalt een positieve energie uit en doet in de verte denken aan Guns N’ Roses, terwijl het tegelijkertijd niet zou misstaan op menig lp van Green Day. Bij de albumpresentie zei gitarist Paul Banks: ‘Voor dit album hebben we een nostalgische reis terug in de tijd gemaakt, waarbij we ons hebben ondergedompeld in de platen en geluiden die onze liefde voor muziek op 12-jarige leeftijd aanwakkerden.’ Dat is in veel van de twaalf tracks op A Matter Of Time te horen, zoals in Kissing California. Je hoort de galm van The Smiths, R.E.M., Simple Minds, The Cure en Duran Duran, waardoor Kissing California klinkt als een waardig eerbetoon aan de klanken van weleer.

Let’s Go Dancing is een typische jaren negentig britpopballad met op de rand van kitsch aanzwellende violen, maar precies binnen de lijntjes blijvend waardoor het lied meeslepend en boordevol karakter klinkt. Dat geldt ook voor F: K: H: dat volgens de wetten van britpop akoestisch begint om in iets minder dan vijf minuten crescendo uit te groeien naar een uitstekend rocknummer. Tel daar bij op de sterke zang van Rick Witter, die op zijn Liam Gallaghers lettergrepen lekker lang uitsmeert, en je waant je gelukzalig in een ander decennium. F: K: H: staat overigens voor Feeling Kinda High en dat is precies het effect dat dit lied sorteert.

Ring The Changes heeft alles in zich om Shed Sevens eerste nummer één hitsingle te worden. Het lied is aanstekelijk, verleidelijk en heeft een soort sexy vibe. Dat wordt mede ingegeven door zinnen als ‘You’re pouring petrol on my fire darling, gets me started’, die weinig aan het voorstellingsvermogen overlaten zonder plat of ordinair te worden. Het slotlied Throwaways, een duet met Peter Doherty (The Libertines en Babyshambles) lijkt iets te veel geproduceerd op effectbejag a la Champagne Supernova van Oasis. Maar eerlijk is eerlijk: Shed Seven komt er mee weg, omdat het past in de bruisende en energieke sfeer van de hele plaat die echter nergens vernieuwend wordt. Verrassend des te meer. Vooral omdat A Matter Of Time twaalf tracks weet te overtuigen in bekende klanken zonder oubollig, belegen of sentimenteel nostalgisch te worden. Shed Seven bewijst met A Matter Of Time dat – hoewel vaak anders beweerd wordt – de britpop nog steeds springlevend is. En met een nummer één album op zak krijgt de band tevens de erkenning die ze verdient.

Shed Seven - A Matter Of Time - nieuweplaat.nl

De laatste jaren houdt de Noord-Ierse/Schotse band Snow Patrol er een dusdanig laag moyenne op na dat je bijna zou vergeten dat de band überhaupt nog bestaat. Het vorige album (Wildness) is uit 2018 en diens voorganger gaat terug naar 2011 (Fallen Empires). En hoewel op beide platen goede tracks te beluisteren zijn, was de algehele kritiek toch wel dat Snow Patrol boogde op de schadevrije jaren die achter ze lagen, waardoor beide albums nogal saai en veilig klonken.

Het achtste studioalbum van Snow Patrol – The Forest is the Path – gaat op zijn best op eenzelfde voet verder als zijn twee voorgangers. Het beste lijkt er wel vanaf bij Snow Patrol en herhaling van successen als Chasing Cars, Run en Open Your Eyes ligt geheel niet in de lijn der verwachting. De positie van albumopener is weggelegd voor All. Een typische Snow Patrol-ballad in het midtempo-segment en een softrock-arrangement. All is een prima song met een wat ongebruikelijk, onevenwichtig refrein, waardoor het lied je net niet beetpakt daar waar het in de coupletten wél die potentie heeft.

Eerste single van The Forest is the Path is The Beginning. ‘Een soort samenvatting van het hele album’ zei zanger en gitarist Gary Lightbody bij de release. Thematisch wel te verstaan, aangezien de plaat twaalf liedjes bevat over thema’s als reflectie, introspectie en herinneringen. De herhalende verontschuldiging in het refrein van The Beginning (‘I am sorry unequivocally’) geven het nummer een wat meditatief karakter dat prima samensmelt met de gitaarpartijen. Wat volgt zijn meerdere tracks waarin de goede bedoelingen echt wel te horen zijn, alleen klinkt het allemaal wel erg braafjes en op de grens van het gezapige. Alternatieve rock met veiligheidshesjes aan, waarbij elk onderscheidend vermogen is gladgevijld en weggeproduceerd.

Hold Me In The Fire zorgt halverwege de plaat eindelijk voor een beetje peper in de sound. Meer tempo, meer gitaren, meer beleving. Als luisterbeleving was dit een veel sterkere opening van het album geweest. Nu fungeert het voornamelijk om de luisteraar – die na de eerste vijf tracks is afgehaakt – weer een beetje bij de les te krijgen. Dan volgen de Keane-klinkende pianoklanken van Years That Fall. Wonderwel en tegen de verwachting in ontvouwt zich een wat duistere song die tot de betere werk van Snow Patrol gerekend mag worden. De opbouw en sfeer doen denken aan Same van het album Final Straw uit 2003, maar dan gemoderniseerd en in een hogere versnelling. Het beste nummer van The Forest is the Path!

De rest van de plaat is eigenlijk niets meer dan een blok gezapigheid, waarin het gebruik van een aantal krachttermen meer op de lachspieren werkt dan waarschijnlijk de bedoeling is en waarin meerdere keren herhalingsrijm (of identiek rijm) wordt toegepast. ‘I’m not gonna lie to you anymore/After these lies, then no more.’ En hoewel het als stijlfiguur kan bijdragen aan ritme, is het hier simpelweg lelijk en getuigt het van creatieve armoede. Als Lightbody op These Lies na iets meer dan een minuut ook nog gaat zingen met kopstem wordt het onaangenaam. Snel doorspoelen. Tot slot probeert titeltrack The Forest is the Path nog naar een climax toe te werken, maar de behoefte daaraan is je dan allang ontnomen.

‘Dit album verkent de verschillende perspectieven om naar je fouten te kijken, naar alle pijn die je hebt veroorzaakt, vanuit een plek waar niets meer pijn doet, behalve de herinnering zelf’ zegt Lightbody over dit album. Voor een volgende keer (mocht dat er nog van komen) doet Snow Patrol er goed aan zichzelf de vraag stellen of je de opbrengsten van een dergelijke verkenning ook op muziek moet zetten. De vraag stellen is in het geval van The Forest is the Path de vraag beantwoorden…

Recensie | Snow Patrol - The Forest Is The Path | Nieuweplaat.nl

‘Je maakt iets en later zie je wel wat het eigenlijk is. Of niet is’, aldus Spinvis bij de release van zijn zevende studioalbum. Toch zijn de verwachtingen bij Be-Bop-A-Lula minder nonchalant dan Spinvis met deze toelichting doet suggereren. Zijn vorige plaat met de immer mysterieuze titel 7.6.9.6. kwam begin oktober 2020 direct binnen op de eerste plek van de Album Top 100 en zoiets schept – of je het nu wil of niet – verwachtingen voor de volgende lp.

Lees de rest van mijn recensie op: Spinvis - Be-Bop-A-Lula - nieuweplaat.nl

Sinds mensenheugenis wordt Stef Bos geprezen om zijn vermogen poëtische teksten en levensverhalen te vertellen door middel van zijn muziek. Ook op zijn nieuwste plaat Bitterlief laat hij dat vermogen de vrije loop. Sinds diezelfde mensenheugenis is er kritiek op Stef Bos die formule-muziek zou maken middels dezelfde akkoordenprogressie en herhaling in taalgebruik. Bitterlief laat beide werelden aan bod komen.

Lees de rest van mijn recensie op Stef Bos - Bitterlief - nieuweplaat.nl

Recensie | Stef Bos - Kaartenhuis | Nieuweplaat.nl

Het is inmiddels vijfendertig jaar geleden dat Stef Bos zich de vraag stelde ’Is dit nu later.’ Verstoppertje spelen doet hij allang niet meer, zoveel werd al duidelijk op zijn vorige plaat Bitterlief. En die lijn trekt Bos door naar het rustige en klein gehouden album Kaartenhuis.

Anders dan op al zijn voorgaande studioalbums klinkt Kaartenhuis meer uitgekleed. Die sfeer wordt vooral gecreëerd door de afwezigheid van drum- en baspartijen. Een zekere verstilling heeft zich meester gemaakt van Bos – iets wat vaker voorkomt bij artiesten die in een latere fase van hun carrière terecht komen. Hierdoor wordt de verhalende zing-praat-vertelvorm van Bos extra benadrukt en krijgt dit album nog meer melancholische lading dan gebruikelijk voor hem.

Negenendertig minuten lang draait deze lp haar toeren rondom bekende thema’s in het werk van Bos: afscheid, tijd, zwaartekracht, loslaten. Maar er dient zich ook een tot nu toe wat minder bezongen thema aan: spijt. ‘Ik heb misschien te vaak mijn kaarten ingehouden/Mijn hart niet uitgespeeld’ klinkt in het refrein van het innemende en ingetogen openingslied Kaartenhuis. De enige tot nu toe verschenen single van deze lp is Het Leven Moet Een Wals Zijn. Het is het lied met de meest in het oor springende klankkleur die een beetje leunt tegen de Arabische sfeer van Tamino’s album Every Dawn’s A Mountain. Het Leven Moet Een Wals Zijn voelt spannender dan de andere nummers op Kaartenhuis en is boeiend, verrassend en hopelijk niet eenmalig.

Na het beluisteren van Opeens Staat Alles Stil en Eindeloze Stroom Gedachten ontkom je er bijna niet aan om een verbinding te leggen met Boudewijn de Groot. Niet zo zeer in zang, maar wel in de intieme vertelvorm die De Groot ook op zijn laatste album Windveren meermaals toepaste; monologen met muzikale omlijsting. Het geeft Kaartenhuis als geheel gewicht zonder dat het drukkend of beklemmend wordt. In het lied Eindelijk Ben Je Vrij bezingt Bos een overleden dierbare. Opvallend is dat hij dit niet doet met zijn gebruikelijke Bosiaanse woordspelingen, maar dat hij een ode heeft geschreven die veel dichter op de huid voelt. Het maakt dit lied persoonlijk invoelbaar en toch tegelijkertijd universeel verbindend. Uiterst sterk schrijverschap en verfijnd geproduceerd.

Ik Zing en het instrumentale Tijd Om Stil Te Staan zijn de afsluitende twee liedjes op Kaartenhuis en komen – in vergelijk met de voorgaande negen tracks – niet optimaal uit de verf. Bij Ik Zing heeft dat voornamelijk betrekking op wat stichtelijk klinkende koor richting het einde van het lied. Een soort canticum dat op deze plaat niet passend of gepast voelt. Bij Tijd Om Stil Te Staan is de intentie wel duidelijk; een moment van bezinning om de gevoelde gevoelens en gedachte gedachten zacht te laten landen als het album haar einde nadert. Alleen duurt het slotakkoord slechts anderhalve minuut, dus is het flink haast maken met die landing. Daar had best nog wel een anderhalve minuut aan toegevoegd mogen worden.

‘En de meesten zijn geworden wat ze toen niet wilden zijn’ zong Stef Bos vijfendertig jaar geleden in het eerder genoemde Is Dit Nou Later. Stef Bos is dat ons inziens op overtuigende wijze wél geworden. Op Kaartenhuis laat Bos horen nog steeds een uniek dichterlijk verhalen-vertellende troubadour te zijn, maar wel een die al schrijvend steeds dichter bij de kern van zijn metier weet te geraken. De spaarzame en subtiele productie is over het algemeen stemmig en kalm, waarmee het voeding geeft aan de kleine melodielijnen en reflectieve songteksten. Kaartenhuis is een sterk, solide en breekbaar album dat minstens zo stevig staat als een Belgisch belfort.

De muzikale weg die Suzan en Freek samen bewandelen is er een van succes. Hun eerste twee platen – Gedeeld Door Ons en Dromen In Kleur – behaalden platina en voor de laatstgenoemde mochten ze tevens een Edison in ontvangst nemen voor het beste album van 2022. Binnenkort staan ze viermaal in een (bijna) uitverkochte Ziggo Dome en als kers op de taart treden ze op 18 november op in een volgepakt Sportpaleis Antwerpen (ruim 23.000 plaatsen). En het volgende succes in de rij dient zich alweer aan: Iemand Van Vroeger is het derde studioalbum van het duo en mag zich meten aan de twee vorige lp’s, want Iemand Van Vroeger is – wederom – een uitstekend album geworden.

De plaat bevat elf liedjes, waarvan opener Cirkels instrumentaal is en een reeks Eb- en Ab-akkoorden (of variaties daarop) volgt. De boodschap hierachter is niet meteen helder; zijn het de grondtonen uit het lied Nooit Meer Regen, of gaat er een diepere bedoeling schuil in deze kleine minuut durende opener?

Van de tien liedjes die daarna volgen is de helft als single uitgebracht. De aandacht wordt dus vooral getrokken door de vijf nieuwe liedjes en we vallen na Cirkels meteen met de neus in smeuïge, smaakvolle boter. De Helft Van Mij is onmiskenbaar Suzan en Freek en onmiskenbaar de volgende hit in successie. ‘Ik zat in de klas vooraan, moeilijke achternaam/ Ik dacht ik geef je die van mij’ zingt Freek Rikkerink als getuigschrift van jeugdige bravoure en vertederende zelfverzekerdheid. Op Iemand Van Vroeger is voor een wat meer uitgesproken dancepop-geluid gekozen. Iets dat Suzan en Freek prima past (en in alle eerlijkheid beter past dan de debardeurs van Rosie Antwerp die ze dragen op de albumhoes).

Na De Helft Van Mij volgen drie bekende tracks: Slapeloosheid, Vas-y (duet met Claude) en Kwijt. Even krijg je het gevoel te luisteren naar een ‘best of’-album, maar titelstuk en ballade Iemand Van Vroeger brengt daar precies op tijd verandering in. Wat opvalt is de mooie gelaagde tekst. Met name de manier waarop een beroep wordt gedaan op autobiografische herinneringen die vertellen wie we zijn, waar we vandaan komen en hoe die ons gevormd hebben, is van hoge kwaliteit. Zelf zegt het duo daarover: ‘We zijn inmiddels écht de helft van onze levens samen. We zijn elkaars iemand van vroeger.’ Het lied Nooit Meer Regen werd vier maanden geleden als single gelanceerd. ‘Het gaat over dat je iemand zó leuk vindt dat die persoon iemand is die een zonnetje in je hoofd aanzet’, aldus het duo in een interview in mei van dit jaar. Nooit Meer Regen klinkt als het Nederlands(talig)e equivalent van Harry Styles en Dua Lipa en zal, zoals dat ook het afgelopen festivalseizoen het geval was, tijdens de aankomende concerten tintelende energie opwekken!

Speciale aandacht verdient het lied waarmee de plaat eindigt; Andersom Net Zo. Een prachtig akoestisch lied, waarin de kwetsbaarheid en de emotie van zangeres Suzan bijna tastbaar worden. ‘Slaap je wel en eet je goed? Red je ’t toch met wat je doet? Vroeger vroeg je dat aan mij.’ Het zijn zinnen waarin het besef van vergankelijkheid doorsijpelt. Het cyclische karakter van het leven en de wederkerigheid van zorg worden invoelbaar, liefdevol en empathisch bezongen. Suzan en Freek steken met Andersom Net Zo ver boven hun zelfgecreëerde maaiveld uit. En dat maaiveld lag al vrij hoog.

Iemand Van Vroeger is, zoals gezegd, wederom een uitstekend album dat niet onder doet voor haar twee voorgangers. Sterker nog, Suzan en Freek laten Op Iemand Van Vroeger horen dat ze steeds dichterbij zichzelf durven te komen. Daarmee krijgen hun teksten meer zeggingskracht en hechten ze makkelijk op gevoelsniveau. Wilde voorheen de kritiek Suzan en Freek wel eens ten deel vallen dat ze vooral goed waren in het produceren van oorwurmen, bewijzen ze met Iemand Van Vroeger veel meer in hun mars te hebben. Ze laten horen het vermogen te bezitten de verzameling van lessen, inzichten en wijsheid die ze in de afgelopen jaren samen hebben vergaard, te kunnen vertalen naar universeel invoelbare liedjes. In die zin zijn de hooibalen op de hoes wel goed gevonden: hooibalen als symbool voor de oogst aan ervaringen die we opdoen in het leven. Waarom er op de hoes eigenlijk drie hooibalen te zien zijn is (voorlopig) nog even een vraagteken…

Suzan en Freek - Iemand Van Vroeger - nieuweplaat.nl