Hoewel het meest recente solowerk van Ben Folds alweer teruggaat naar 2008, heeft de inmiddels 56-jarige Amerikaanse singer-songwriter bepaald niet stilgezeten. Zo werd zijn voormalige band Ben Folds Five nieuw leven ingeblazen, verscheen er een biografie van zijn hand (A Dream About Lightning Bugs), acteerde hij in meerdere films en series en maakte hij een album met de Engelse schrijver Nick Hornby (High Fidelity en About A Boy). Gelukkig heeft hij ook nog tijd gevonden voor een nieuw soloalbum: What Matter Most. En die is vijftien jaar wachten meer dan waard.

What Matters Most begint weifelend. De eerste minuut is weggelegd voor ongemakkelijk in het gehoor liggende keyboardklanken. ‘But wait, there’s more’, zingt Folds waarin hij vervolgens teruggrijpt naar zijn vorige lp Way To Normal en aangeeft dat het verhaal dat hij toen vertelde nog niet is afgelopen. Wat toentertijd als absurd werd gezien is de hedendaagse norm, aldus Folds die zijn twijfels plaatst bij het welzijn van de mens anno 2023. Zware kost in licht schurende, krokante verpakking. Datzelfde thema staat centraal in het aantrekkelijke, melancholieke Clouds With Ellipses over angsten en zorgen die ontstaan bij het delen van persoonlijke zaken via sociale media. Hier horen we het onmiskenbare, met precisie geproduceerde geluid van Ben Folds zoals we dat kennen van zijn bekendere werken Brick (met band) en The Luckiest. Maar Folds staat ook bekend om zijn hilarisch absurdistische songteksten. Dat hij dat niet is verleerd, laat hij horen in Exhausting Lover over het verslavende en verstikkende leven van een (fictief?) rock-‘n-roll artiest die worstelt met zich aan hem opdringende vrouwen. Je kunt er maar last van hebben…

Volgende onderwerp op Folds’ agenda is dat van de groeiende aanhang bij complottheorieën in het lied Kristine From the 7th Grade. Hij loopt op straat een oud-klasgenoot tegen het lijf die met allerlei ongure theorieën en desinformatie haar eigen werkelijkheid gecreëerd heeft en daar anderen, waaronder Folds, mee bestookt: ‘I got the emails the last two years, everyday/And I just don’t reply because I’m not really sure what to say.’ Het ongemak van de ontmoeting is hoorbaar in woorden en wordt sonisch benadrukt door dramatisch klinkende vioolpartijen van het National Symphony Orchestra, waarover Folds sinds 2017 de artistieke leiding heeft. Gelukkig heeft hij ook nog oog voor de liefde in het lied Winslow Gardens, waarin het veel te snel verstrijken van de tijd als je je in isolatie begeeft met je geliefde centraal staat. Het atypische ritme van dit nummer is typisch Ben Folds.

Ongemak en sociale onhandigheid worden bezongen in Paddleboat Breakup. ‘She said: that’s just great, what is wrong with you?/You wait ‘till we’re trapped in a boat to tell me were through?’ Dat dit een situatie is die niet bepaald handig is, beseft de hoofdpersoon in het lied zich pas als juist hij nu degene is die geen kant op kan als zij de ene vraag na de andere op hem afvuurt. Beeldende tekst en prachtig gearrangeerd; Ben Folds ten voeten uit. Zo wordt langzaam toegewerkt naar titeltrack What Matters Most. Een tragisch pijnlijk lied over het verlies van een dierbare en de mystiek die daarmee gepaard gaat, zoals het zoeken naar zingeving als gevolg van het verlies. ‘I just want to know what I want/Becausе I only seem to know what I don’t.’ Daar waar het pijn doet vind je wat écht belangrijk is. Het zijn díe momenten van pijn en verdriet die in het afsluitende lied Moments teruggrijpen naar de openingszinnen van deze plaat But wait, there’s more. Loslaten, delen van herinneringen, stralen, je lot omarmen en het diepe besef dat er altijd meer is om lief te hebben. Dát zijn de echte thema’s waar het Ben Folds om te doen is op dit schitterende album.

What Matters Most is niets minder dan een 43-minuten durende masterclass in het schrijven van songteksten en arrangeren van invoelbare popliedjes, waarbij het geheel groter en omvangrijker is dan de som van de individuele liedjes. Dit kunnen alleen héle groten als Bob Dylan, Joni Mitchell, Brian Wilson en Carol King. Ben Folds komt met What Matters Most in aanmerking voor een lidmaatschap van dit elitegezelschap.

Ben Folds - What Matters Most - nieuweplaat.nl

Recensie | Benson Boone - American Heart | Nieuweplaat.nl

Veel Amerikaanser dan Benson Boone wordt het niet. Met voor het oog en oor schijnbaar gemak is alles wat de man doet groots, meeslepend, over de top en theatraal. Des te opvallender dat zijn carrière – naast Amerika – nog voor de release van de single Beautiful Things, vooral vogelvlucht nam in de Scandinavische landen en Nederland. In het algemeen toch niet de landen die vooraan staan als het gaat om Amerikaans aangedikt pathos. Zijn debuutalbum Fireworks & Rollerblades (2024) – met een niet geringe lengte van drieënvijftig minuten – werd goed ontvangen, maar of dat met opvolger American Heart ook het geval zal zijn, valt zeer te betwijfelen. Deze plaat met een lengte van net dertig minuten klinkt vooral als een left-over album.

Het begin is nog wel te pruimen. Sorry, I’m Here For Someone Else, dat eind februari als eerste single van dit album verscheen, is een prima track. De mix van moderne elektronische pop en old-fashioned rock komt goed uit de verf, de melodielijn is in al zijn eenvoud direct herkenbaar en de opbouw met tempowisselingen is prettig speels. Mr Electric Blue probeert uit datzelfde vaatje te tappen, maar dat vaatje was klaarblijkelijk behoorlijk leeg. Het residu resulteert in een wat goedkope poging om een stadion-anthem te maken voor zijn reeds lopende tour, die 10 en 11 november Amsterdam aan doet.

In ongeveer hetzelfde tempo (standje haast) als de twee voorgaande nummers, passeert Man In Me de revue. Aan het eind van dit lied wordt een oude, en door Boone vaker gebezigde, truc gebruikt: richting het einde het tempo eruit halen en bijna alle instrumenten stil laten vallen. Zo eist hij de aandacht van de luisteraar op om deze vervolgens te doordrenken met tienerdramatiek in slow motion.

Als bij het horen van Mystical Magical blijkt dat voor de derde keer in vier liedjes tijd wordt ingestart met synthesizerklanken, begint enige irritatie en verveling toe te slaan. Daar bovenop zijn het de neutrale tot nietszeggende teksten als ‘Moonbeam ice cream/Taking off your blue jeans/Dancing at the movies’ die ergernis wekken. Opvallend vaak lijkt Boone tekst te zingen die gekozen is op klank en rijm, niet op inhoud. In het refrein valt enige gelijkenis te horen met Physical van Olivia Newton John uit 1981. Leuk gevonden als dat doelbewust gedaan is, maar daar mag aan getwijfeld worden. De productie van American Heart laat namelijk flink te wensen over, waardoor Boone’s vocalen minstens evenveel kanten opvliegen als je voertuig in een potje Mario Kart.

Sowieso is het bewonderenswaardig hoeveel middelmatigheid de producent in dit half uurtje weet te proppen. Momma Song bijvoorbeeld. Een glazuur-vretend zoete ballade inclusief engelenharp, die dienst doet als de kosmische verbinding tussen de zanger en zijn overleden moeder: ‘I’m holding pictures of you and that’s all that I’ve got left.’ Het vreemde is, de moeder van Benson Boone leeft gewoon! Sterker nog, ze speelt een belangrijke rol en steunt hem van harte in zijn muzikale carrière. Hier had de producent op de rem moeten trappen, want hiermee stel je de geloofwaardigheid van een overigens uitstekende zanger in de waagschaal.

Gemakshalve vervolgt de producent met de ene na de andere synthesizer-opening in de nog resterende vier tracks, waarvan alleen de laatste het benoemen nog enigszins waard is. Young American Heart heeft zowaar een tekst die een beeld schetst—al in de eerste twee zinnen: ‘I remember we were only sixteen at the time/We stole your daddy’s car the day you learned to drive.’ Het gebruik van elektrisch gitaar werkt prima en geeft deze laatste track op dit album iets dat op aangename manier neigt naar Sam Fender.

Na een half uurtje is de balans vrij snel opgemaakt. American Heart bevat de liedjes die bij de selectie van de songs voor zijn debuutalbum Fireworks & Rollerblades zijn afgevallen. En voor het overgrote deel van de tien tracks op American Heart is dat begrijpelijk. Of hij hiermee de Europese harten opnieuw weet te veroveren? Blijkens de albumtitel weet Boone het antwoord op die vraag al…

Op streamingplatforms als Spotify en Deezer barst het van de coffeehouse-playlists. Deze afspeellijsten kenmerken zich door veelal kalme, relaxte sfeermuziek; bedoeld om een ontspannen en comfortabele ambiance te creëren, perfect voor een omgeving waar mensen samenkomen om koffie te drinken, te werken, te studeren of gewoon te socializen. Denk bijvoorbeeld aan café Central Perk uit de comedyserie Friends. Over vrienden gesproken; Benjamin Mabry en Brent Holloman, die samen de indiefolkband Beta Radio vormen, zijn voor veel muziekliefhebbers vaste vrienden in de doorgaans met semi-akoestische muziek gevulde coffeehouse-playlists.

De nieuwste plaat van het duo, Waiting For The End To Come, biedt meerdere tracks die hun weg naar de genoemde afspeellijsten linea recta zullen vinden. Maar het biedt daarnaast ook meer uptempo werken die soms in het gehoor liggen als Mumford & Sons. Met The Grief Of geeft Beta Radio meteen zijn visitekaartje af: harmonieuze zang, delicaat gitaarspel en de eruptieve mix van folk, americana en indierock-invloeden laat horen hoe breed het speelveld van Beta Radio is.

Op Floating Through laat zanger Mabry horen te beschikken over een diepe stem die een warme en resonante kwaliteit heeft die gelijkenis toont met de stem van Pearl Jam-zanger Eddie Vedder. Het lied zelf schildert een emotioneel landschap van iemand die worstelt met het verleden maar langzaam manieren vindt om ermee om te gaan door gebruik van creatieve expressie, waarmee Mabry en Holloman aantonen nog steeds bijzonder goede songtekstschrijvers te zijn.

This One’s Going To Hurt is het sterkste nummer op Waiting For The End To Come en sowieso een van de beste tracks dit jaar in het indiefolksegment. De zinnen ‘This one’s gonna hurt/Cause you don’t know the worth/Of something till it bleeds’ nemen je als vanzelf mee langs je eigen tijdlijn, waarin momenten van pijn, verlies en verdriet geaccentueerd staan. De indirecte boodschap dat we vaak pas echt waarderen wat we hebben als we het verliezen of als het beschadigd raakt, komt in dit lied weinig subtiel, maar uiterst trefzeker naar boven.

Naast This One’s Going To Hurt en Floating Through zal ook Find Someone vaste prik worden in menig afspeellijst. ‘You’re eating dessert deep in the desert where/You thought you’d be happier there/But that’s where you learn’ is zowel qua sfeer als tekstueel bijzonder treffend geportretteerd. De titeltrack is tevens de afsluiter van deze achtendertig minuten durende lp. Wie het lied Waiting For The End To Come puur op tekst en thematiek beschouwt, zal al snel concluderen te maken te hebben met werk van Neil Young of Tom Waits. De poëtische reflecties van Mabry op zijn jeugd en verslaving zijn overtuigend, maar worden door een legbatterij aan strijkers gladgestreken, waardoor de boodschap van het nummer verloren gaat.

Dat mankement dient zich meermaals aan op Waiting For The End To Come. Over het geheel genomen is dit vijfde studioalbum een rijpere en meer delicate toevoeging aan de discografie van Beta Radio. De kenmerkende indiefolk-melancholie wordt op Waiting For The End To Come gecombineerd met invloeden van indierock, folkrock en chamber-pop en levert een ​​samenhangend album op. Echter, om de plaat als geheel coffeehouse-proof ​te maken is net iets te vaak een blik strijkinstrumenten opengetrokken. Dat maakt het publieksbereik groter, maar heeft ook tot gevolg dat de zeggingskracht van deze tien sterk geschreven songs onderbelicht blijft en daardoor – op een enkele uitzondering na – snel vervliegen. Denk met deze conclusie in het achterhoofd nog maar eens terug aan de comedyserie Friends: kun jij je (uitgezonderd Smelly Cat) namelijk één liedje dat gedraaid of gespeeld werd in café Central Perk herinneren? Precies.

https://www.nieuweplaat.nl/album/beta-radio-waiting-for-the-end-to-come/

De Amerikaanse singer-songwriter Bill Callahan staat bekend staat om zijn diepe, resonante baritonstem en introspectieve, poëtische en thematisch complexe songteksten. Met een mix van alternatieve country, folk, en indierock heeft hij zich een unieke stijl aangemeten die zich kenmerkt door bedrieglijk eenvoudige, Nick Cave-achtige instrumentaties en contemplatieve sferen. Maar daar waar Cave een meer dramatische intensiteit ten tonele brengt, is Callahan de kalmte in eigen persoon die de luisteraar uitnodigt om na te denken en te reflecteren. Dat werkt op plaat al negentien albums lang uitstekend, maar werkt het ook op een live-album? Zijn twee vorige live-albums uit 2010 en 2018 werden veelal lovend ontvangen en het derde, getiteld Resuscitate!, completeert een hoogwaardig drieluik.

Resuscitate! bevat tien tracks waarvan het overgrote deel afkomstig is van zijn meest recente plaat YTILAER uit 2022. Meteen valt op dat in de liveversies, de tracks een transformatie hebben ondergaan. First Bird klinkt op het studioalbum bijna zalvend, terwijl de live-uitvoering door toevoeging van een altsaxofoon, elektrische gitaar en volle drums een veel dwingender karakter heeft. Coyotes, een lyrisch complex lied over hoe liefde zowel in het verleden als in het nu bestaat, wordt opgerekt tot een twaalf minuten durende luisterervaring dat flirt met experimentele jazz.

Daar waar op de studioalbums van Callahan de aandacht van de luisteraar meer naar de teksten wordt gedirigeerd, is het op dit live-album juist het snijdende geluid van de instrumenten dat de aandacht opeist. De immer intieme en geruststellende stem van Callahan zorgt hierbij voor een verbindend contemplatief contrast. ‘Liedjes muteren vaak nadat ze zijn opgenomen,’ zegt Callahan hierover. ‘Om een of andere reden muteerden de liedjes van YTILAER sneller dan normaal.’ Het maakt Resuscitate! tot een spannend album: de songs zijn – bij zijn trouwe schare fans – genoegzaam bekend, maar elk lied op deze plaat ontpopt zich muzikaal gezien als een jou bekende vlindersoort in een nieuwe zomer.

En dat heeft niet alleen betrekking op de uitvoering van de liedjes van YTILAER. Callahan maakt her en der uitstapjes naar de periode dat hij nog door het muzikale leven ging onder het alias Smog. Keep Some Steady Friends Around dateert uit 2001 en wordt op Resuscitate! in een soort country-stijl uitgevoerd. Een landschap van desolate Texaanse vergezichten, terwijl het tuimelkruid aan u voorbij rolt. Callahan (woonachtig in Austin, Texas) weet dit beeld in een paar akkoorden en met enkele woorden te schilderen. In de live-uitvoering van het nummer Partition wordt het bijna extatisch. Het hammondorgel dat te horen is in de studioversie maakt live plaats voor een Jimi Hendrix-gelijkende elektrische en eclectische gitaarsolo.

Dat Callahan een meesterlijk goede tekstschrijver is, ook literair, blijkt ook in de liveversie van Pigeons. Openingszin van dit lied ‘Well, the pigeons ate the wedding rice/And exploded somewhere over San Antonio’ is zowel beeldend hilarisch als visueel droevig. Een niet meer te verwijderen beklijvend beeld. Dat weet Callahan, dat weet het publiek, als de eerste tonen van Pigeons klinken. Je kunt de ingehouden glimlach op het gezicht van menig concertbezoekers bijna aanraken. Als aan het eind van dit lied Callahan gortdroog komisch reageert op wat er vanuit de zaal door twee concertgangers geroepen wordt, ben je als luisteraar verkocht.

De uitgeleide van Resuscitate! wordt verzorgd door Planets; een lied over het verlangen naar avontuur en vrijheid, om los te breken van de dagelijkse sleur en de noodzaak hernieuwd contact te maken met de wereld en jezelf. Hoewel het concert zelf ruim drie uur duurde, is dat op Resuscitate! teruggebracht naar vijfenzeventig minuten. Toch bevat de plaat maar tien liedjes, dus enig geduld bij het luisteren is wel vereist aangezien de lengte van een aantal songs ver wordt opgerekt. Voor sommigen wellicht te ver. Voor wie lukt zich tegen de weerstand hieraan te onttrekken en zich laat meedrijven op de klanken en stem van Callahan, wacht een spannend en prachtig live-album.

Recensie | Bill Callahan – Resuscitate! | Nieuweplaat.nl