Recensie | Charlie Cunningham - In Light | Nieuweplaat.nl

Opgroeiend in het Engelse Bedford, niet per se een grote muzikale broedplaats, heeft de relatieve rust en het alledaagse leven aldaar zijn sporen nagelaten in de introspectieve en bescheiden toon van het werk van singer-songwriter Charlie Cunningham. Daar tegenover staat zijn tijd in de Spaanse stad Sevilla waar hij zich verdiepte in flamenco. Elementen uit de flamenco heeft Cunningham als het ware ‘getemd’ en in dienst gesteld van zijn kalme, subtiele stijl. Minder direct herkenbaar als flamenco, maar wel bijzonder binnen het singer-songwriter genre. Inmiddels is Cunningham toe aan zijn vierde lp met de titel In Light. Een plaat die enerzijds het persoonlijke en breekbare belicht en tegelijkertijd ook het rijke en gelaagde laat horen.

This House is daar een mooi voorbeeld van. Deze track heeft die beklemmende, filmische sfeer met bijbehorende spanningsopbouw en melancholische ondertoon, waardoor je het zo kunt gebruiken als leader van een Scandinavische crime-serie als The Bridge of The Chestnut Man. Onheilspellend kil en toch warm aantrekkelijk.

Cunningham probeert op In Light naar eigen zeggen ‘de essentie van rauwe menselijke creativiteit vast te leggen’. Elk van de tien tracks werd vastgelegd in een enkele take met minimale bewerking achteraf. Het zorgt voor een sfeer waarin je wordt ondergedompeld in een dieper bewustzijn. Het lied Happening Lately heeft al deze facetten. ‘I feel like it’s different here/Something has been happening lately’, zijn de openingszinnen van een songtekst die gaat over verandering en de noodzaak om tijd te nemen voor inzicht. Het verfijnde en ingetogene, waarbij de ruimte tussen de noten en de teksten net zo belangrijk is als de muziek zelf, vraagt om aandacht en een bepaalde staat van ontvankelijkheid. Vergelijk het met het lezen van goede poëzie: zijn nummers ontvouwen zich langzaam, zonder grootse uithalen of bombastische climaxen. Evenals bij het lezen van poëzie is geduld de sleutel – de gelaagdheid opent zich pas echt als je de tijd neemt om hetgeen je hoort tot je te laten komen.

Naast gitaar neemt Cunningham ook het pianospel voor zijn rekening, zoals op de minimalistische ballade A Moment. De weidse en verstilde sfeer van dit arrangement roept beelden op van mistige bergen in het Lake District of de desolate, ruige hoogtes rond Ben Nevis in Schotland. De combinatie van melancholie, ruimte en een zekere eenzaamheid past perfect bij de genoemde landschappen als beeldspraak voor herinneringen waar je onbegrensd doorheen kunt dwalen. Zelfs als woorden ontbreken, zoals het geval is op One In A Million, voel je als vanzelf welke woorden zich thuis voelen op deze Satie-achtige pianoklanken. Let vooral ook op de achtergrondgeluiden, die iets huiselijks, iets welkoms ademen. One In A Million is het bezinningsmoment dat leidt naar het slotlied waar de introspectieve en oberverende teksten van de voorafgaande negen tracks samenkomen: New Symmetry. Ingetogen en fijnzinnig verwoordt Cunningham hoe de tijd zorgt voor steeds meer gelijkenis met zijn eigen spiegelbeeld.

Misschien komt dat door de minimale arrangementen, misschien door de manier waarop Cunninghams stem en gitaar veel ‘lucht’ laten in de muziek. Misschien is het zijn subtiel percussieve gitaarstijl of de manier waarop hij speelt met de tijd. In Light duurt slechts dertig minuten, maar ervaart als minstens het dubbele. Hoe het ook zij: Charlie Cunningham levert met In Light een pracht van een plaat af, waarop mooie melodieën gewichtige woorden dragen zonder dat het drukt of klemt. In Light is goedbeschouwd een poëziealbum (heeft u die basisschooltijd-herinnering nog op zolder liggen?), maar dan voor volwassenen. En zonder plakplaatjes.

Sinds de oprichting in 2015 timmert de Engelse band China Bears hard aan de indierock-weg om voet aan de muzikale grond te krijgen. Het is echter vooral filerijden op deze weg, want het is er overvol. Toch weet China Bears tussen de vele, vele indierock-bandjes op te vallen met een herkenbare en toch geheel eigen sound die het midden houdt tussen The National, Coldplay en Kensington. Inmiddels zijn er negen jaren verstreken en verschijnt nu pas, na meerdere singles en een handvol ep’s, de eerste lp met de titel Participation Trophy. Dat roept vragen op, maar na de eerste luisterbeurt van deze prachtige plaat zijn al die vragen overbodig geworden en rest er slechts verwondering en bewondering.

Participation Trophy opent met het zachte en delicate To Pull You Back. Zanger en gitarist Ivan Woolley weet met de eerste tien woorden van het lied direct een geheel verhaal te vertellen: ‘You’re slowly disappearing/But we’re acting like it’s not happening.’ Daarmee is de toonsoort voor de resterende twaalf nummers bepaald: melodische gitaarlijnen, introspectieve en melancholische zang en climactische crescendo’s van anthemische kwaliteit.

Het nummer Easy Kill gaat over de aarzeling die soms voelt als je anderen binnenlaat in je hart, over kwetsbaarheid en oprecht open zijn naar de mensen om wie je geeft. De stuwende, opdwepende gitaren en de soort ‘wall of sound’ die gecreëerd wordt, zorgen voor een elektrische lading die het op festivals en concerten uitstekend zal doen.

North Star zal daar zeker niet voor onder doen. Met een soort ‘Fix You’-achtige opbouw en een tekst die vanuit de tenen meegezonden kan worden totdat de finaleklanken geklonken hebben en de laatste lichten gedoofd zijn, heeft dit lied alle elementen in zich om concertbezoekers in vervoering te brengen.

De eerste a capella gezongen seconden van Total Communication Breakdown nemen je heel even mee naar de hoogtijdagen van de Utrechtse band Kensington (Uncharted). Maar al snel wordt plaatsgemaakt voor een meer uptempo geluid dat dan weer doet denken aan Kings Of Leon. Zo graait (niet oneerbiedig bedoeld) China Bears vrijelijk de succesfactoren van bands die in hun verlengde liggen bij elkaar en weet daar een aller aantrekkelijkst eigen sausje overheen te gieten, waardoor het als geheel herkenbaar en toch ook authentiek klinkt.

Gracie is een track die zowel muzikaal als tekstueel een zachtere China Bears horen. Zanger Woolley zegt over dit nummer: ‘Gracie is geschreven uit waardering voor alle vrienden en geliefden die hebben geholpen op momenten dat ik iemand nodig had om op te leunen.’ Gracie is één van de vele hoogtepunten die Participation Trophy rijk is en steekt door de bijzondere sfeer van het nummer toch nét dat kleine beetje meer uit boven de rest.

De plaat wordt afgesloten met de invoelbare en verstilde titeltrack Participation Trophy, waarbij je je zomaar waant in een wereld waar Coldplay-zanger Chris Martin achter de piano heeft plaatsgenomen. Sfeer, klank, emotie; het is het drieluik waaraan China Bears zich met dit lied mag meten aan een van de grootste bands van dit decennium. Je voelt dat de afsluitende woorden ‘I’m not scared of trying…..anymore’ aan diepgewortelde emoties ontsprongen zijn en de kern vormen van persoonlijke groei en artistieke rijping.

China Bears heeft, tenminste zo stellen wij dat ons voor, negen jaar lang gewerkt aan het ontwikkelen van een eigen sound om de zeggingskracht van hun songteksten op te kunnen laten resoneren. Hierdoor weet de band een gevoel te creëren waarin muziek en woorden elkaar in een opwaartse spiraal weten te versterken. Participation Trophy zorgt voor een geweldige – en bij kans overweldigende – luisterervaring die schakelt tussen energiek opbeurend, anthemisch overweldigend en je melancholisch begrepen voelen. Debuutalbum van het jaar!

Recensie | China Bears - Participation Trophy | Nieuweplaat.nl

Recensie | Clover County - Finer Things | Nieuweplaat.nl

Clover County is een jonge Amerikaanse band met zangeres, gitarist en pianist Amandagrace Schiano in de hoofdrol. Debuut-ep Porch Lights uit 2024 maakte indruk, zij het in beperkte kring. Met haar eerste volledige album – Finer Things – gaat ze soepeltjes verder waar ze op de ep gebleven was: het maken van suikerspinzoete country-folk die in het verlengde ligt van The Paper Kites en op momenten doet terugdenken aan het debuutalbum van Taylor Swift.

Schiano zingt met een ‘southern drawl’-accent: langgerekte klinkers en een soms wat trager zangtempo, waardoor het klinkt alsof ze net een fractie te laat is. Een beetje vergelijkbaar met Kacey Musgraves. Het geeft de muziek van Clover County een warme laid-back sfeer. Anyway is zo’n – nu al – typische Clover County-track. ‘I love you in secret, I love you out of fear/And maybe I love you better when you’re not here’. De melancholie in haar stem verbloemt haar jonge leeftijd en haar songteksten zijn opvallend doorleefd en verhalend.

Ook in de track Sweeter weet Schiano met betrekkelijk eenvoudige zinnen een kort filmfragment te vervaardigen: ‘Curled up in the kitchen corner, tears roll down my neck/I swear it’s from the onions, but I’m just scared to death.’ Je ziet het voor je, hoe graag je het misschien ook niet zou willen. Ook hier balanceert de sound op het snijvlak van americana en country-folk. Warme melodielijnen en een intieme sfeer creëren een fijne balans tussen eenvoud en emotie. Een song als Yours Too doet iets soortgelijks en doet in wat denken aan Tied Together With A Smile van het debuutalbum van Taylor Swift.

Blue Suede Eyes (ja, onder andere over Elvis Presley) blinkt uit in emotionele resonantie. Deels door de poëtische lyrics en deels door Schianos herfstachtige warme stemkleur. Het is bijna jaloersmakend met hoeveel gemak ze in een paar minuten emotionele intimiteit en sfeervolle diepgang weet te stileren. Whiskey Cherry valt op door de licht golvende melodielijn. Het doet denken aan het zacht dansende gevoel waarmee Swift op haar album Folklore vaak zingt (bijvoorbeeld het lied Betty): een subtiel wiegende cadans, niet overdreven uptempo, maar genoeg ritme om de luisteraar mee te nemen.

Finer Things is daarmee een lekker luisteralbum geworden dat herkenbare elementen van artiesten als The Paper Kites, Slaid Cleaves en naar smaak of voorkeur Norah Jones/Taylor Swift samenvoegt tot een geheel eigen geluid. Muziek waaraan je je 42 minuten lang kunt opwarmen zonder dat er een verwarming of open haard in de buurt is. Clover County staat voorlopig nog op geen 150.000 streams op Spotify. Het moet gek lopen als Finer Things daar niet op korte termijn een substantiële en – meer dan terechte – exponentiële groei in laat zien.

Een ieder die – fan of niet van Coldplay – afgelopen zomer heeft gekeken en geluisterd naar de BBC-registratie van Coldplays optreden op festival Glastonbury, moet bijna wel onder de indruk geweest zijn van dit twee uur durende spektakel. Naast de aaneenschakeling van de tientallen hits die langskwamen, was voor velen het gitaarspel van de in een rolstoel zittende Michael J. Fox (Back To The Future) bij het lied Fix You het meest ontroerende hoogtepunt van de show. Maar zelfs voor een band als Coldplay geldt: in het verleden behaalde resultaten bieden geen garantie voor de toekomst.

Zoveel is duidelijk na het beluisteren van hun tiende studioalbum Moon Music. Het album begint met de naamgever van de plaat, waarvan de eerste twee minuten klinken als muziek uit de film Apollo 13. Daarna krijgt het een vervolg als pianoballade waarin tekstueel één zin de aandacht opeist: ‘Maybe I'm just crazy, I should just be a brick in the wall.’ Is dit een openlijke flirt met Pink Floyd? MOON MUSiC als song is van het niveau hap-slik-weg en vloeit in eenzelfde sfeer over in de eerste single van deze plaat feelslikeimfallinginlove. In dat lied toont Coldplay waar ze zo ontzettend goed in zijn: liefdesliedjes maken met sfeervolle coupletten en catchy refreinen die zich na één keer luisteren vastbijten in je brein.

Vanaf dit tweede lied schiet Moon Music werkelijk alle kanten die het maar kan het muzikale universum in. WE PRAY doet qua stijl denken aan Imagine Dragons en is een prima track, totdat Elynna en Burna Boy het nodig vinden om zich er – totaal overbodig en niets bijdragend – mee te gaan bemoeien. Daardoor klinkt WE PRAY als een hopeloze poging van Coldplay om een jonger publiek aan te spreken zoals ze dat in het recente verleden even nodeloos deden met BTS en Selena Gomez.

Als na pakweg drie minuten het lied JUPiTER eindigt volgt plots een soort demo-LoFi-versie van hetzelfde lied dat weer wordt opgevolgd door eenzelfde soort versie van een ander lied. Geen touw aan vast te knopen en de bedoeling blijft verre van duidelijk. Klip en klaar is dan wel de volgende track GOOD FEELiNGS. Een Kylie Minogue-achtige discostamper onder de begeleidende klanken van niemand minder dan Nile Rogers. Ook de bijdrage van Ayra Starr is geslaagd, waardoor dit nummer meteen aan de ‘greatest hits’-collectie van Coldplay mag worden toegevoegd. Ook al is het dan nog geen hit, het moet wel heel raar lopen wil dit nummer die status niet halen. De buitenspelende kinderen die te horen zijn doen overigens wel sterk denken aan School van Supertramp.

Rainbow is onnavolgbaar. In de negatieve betekenis van het woord wel te verstaan. Rainbow is een zes minuten durende track waarin het lijkt alsof Coldplay Pink Floyd-je probeert te spelen in de trant van Shine On You Crazy Diamond. Jammerlijke, veel te lang durende misser.

Dat Coldplay begaan is met onderwerpen als duurzaamheid en klimaatverandering is bekend en het siert de leden dat ze hun bekendheid gebruiken om hier aandacht voor te vragen. Ook in het lied iAAM lijken deze thema’s aangestipt te worden. De makers van EA voetbalgame fc25 hoorden dat blijkbaar anders, want zij hebben dit lied opgenomen in de soundtrack behorende bij dit spel. Volgens EA sports gaat het lied over doorzettingsvermogen, veerkracht en persoonlijke prestatie. Welke betekenis ook waar is, misschien wel allebei tegelijk, je hoort in dit lied voorzichtig een flirt met de Coldplay van twintig jaar geleden, zeg rondom het album X&Y. Mogen ze vaker en meer doen.

Zaklampjes bij de hand houden als het Beatle-eske ALL MY LOVE wordt ingezet door Coldplay. Hoewel de songtekst je wellicht doet schuimbekken met zinnen als ‘Whether it rains or pours, I'm all yours’ (het kan niet anders dan dat er Hallmark-kaarten bestaan met precies dezelfde tekst), is het effect ervan tijdens een concert voorspelbaar. Duizenden zaklampjes, veel la-la-la’s en een betraand oog bij iemand die oprecht geraakt wordt door dit lied. Prima aanvulling op de setlist van Coldplay die sowieso rijk bedeeld is met dergelijke songs.

Het bijna zeven minuten durende slotlied ONE WORLD bestaat lyrisch uit de volgende elementen: zes keer ‘Oh, one world, only one world’, vijf keer ‘In the end it's just love’ en tweeëndertig keer ‘la-la-la’. Om dit op papier te krijgen waren er maar liefst tien(!!!) tekstschrijvers nodig, waaronder Brian Eno (Roxy Music). Ook hier is het laatste deel van het lied een toegevoegde opname die klinkt als een LoFi-demo en ook hier is deze toevoeging een raadsel.

Zoals eerder al geschreven schiet Moon Music alle kanten op. Van aanstekelijke dance-pop, via gewichtige eclectische rock naar weinig tot het gehoor sprekende productie-experimenten. Hierbij bedient Coldplay zich van een overdaad aan la-la-la’s, oh-oh-oh’s en na-na-na’s die slechts een enkele keer iets toevoegen, maar veel vaker – vooral de la-la-la’s – klinken als een soundtrack voor de eerstvolgende Smurfen-tekenfilm. Toch weet Coldplay ook op dit album weer een viertal tracks te produceren die hoogstwaarschijnlijk tot het vaste repertoire zullen gaan behoren tijdens concerten: feelslikeimfallinginlove, iAAM, GOOD FEELiNGS en ALL MY LOVE zijn gewoon goede, sterke songs. Om in ruimtetermen te blijven is de conclusie dus: Moon Music bereikt middels individuele tracks vier keer zijn doel, maar faalt in zijn missie om als heel album tot grote hoogten te reiken.

Recensie | Coldplay - Moon Music | Nieuweplaat.nl

Het is moeilijk voor te stellen dat Gravity Stairs pas het achtste studioalbum is van de Australische band Crowded House die al in 1987 een wereldwijde hit scoorde met het nummer Don’t Dream It’s Over. Evenmin is het voor te stellen dat de Australiërs in Nederland geen enkele keer de nummer één positie bereikten. Sterker nog, van alle albums en singles haalde er slechts een de top tien (precies; Don’t Dream It’s Over). Dat Crowded House door vele muziekdeskundigen wordt vergeleken met The Beatles blijkt dus geen garantie op succes te zijn (als succes wordt uitgedrukt in hitnoteringen). Ook op Gravity Stairs liggen de muzikale vergelijkingen met de fab-four voor het oprapen. En dan hebben we het niet eens over de hoes die een weinig subtiele ode is aan het album Revolver van The Beatles.

Magic Piano bijvoorbeeld, het lied waarmee Gravity Stairs opent, maakt in de songtekst gebruik van poëtische beelden en metaforen waarmee een sfeer van introspectie en emotionele diepgang gecreëerd wordt. Dit is op zich niet typerend voor het werk van The Beatles die hun teksten vaak iets directer adresseerden en minder cryptisch waren. Maar voeg daar aan toe de melodische complexiteit en melodie- en ritmestructuur die in Magic Piano te horen zijn en je waant je plots aan het eind van de jaren zestig. En mocht dit nog niet overtuigen dan trekt de steeds mooier rijpende stem van Neil Finn je wel definitief over de streep.

All That I Can Ever Own laat in de eerste zes seconden een klank horen van een plaat die achteruit gedraaid wordt en klinkt als een samenvoeging van Don’t Let Me Down en Lucy In The Sky With Diamonds. Vervolgens ontvouwt zich een typisch Crowded House-lied over de vergankelijkheid van het leven. In een gesprek met The Irish Times zegt Finn: ‘Je hele leven lang word je omgeven door een element van loslaten, van alles, behalve van de liefde die je voor iemand voelt.’ Of zoals Lennon en McCartney iets puntiger schreven ‘All You Need Is Love’.

Oh Hi is de enige single die voorafgaand aan dit album werd uitgebracht. Oh Hi is een lied met een boodschap (zanger Neil Finn is ambassadeur van de stichting So They Can; een internationale organisatie die kinderen helpt die in armoede leven), elegant geproduceerd en moeilijk om geen waardering bij te voelen. Maar Finn gaat pas echt onderhuids zitten met het nummer Some Greater Plan (For Claire), waarin hij de liefdesrelatie bezingt die zijn in 2019 overleden vader had gedurende de Tweede Wereldoorlog: ‘I’ll sing it if you want, to feel a part of some greater plan/Do you want to heal the heart of this broken man?’ Het feit dat dit het enige lied is op de plaat waarop broer Tim Finn ook meezingt geeft het geheel nog een extra dimensie.

Zo navigeren de elf onmiskenbare Crowded House-songs op Gravity Stairs langs thema’s als de zwaarte en lichtheid van het leven, het vinden van troost en zelfexpressie in muziek, het koesteren van liefde ondanks de aanwezigheid van duistere krachten en vergankelijkheid, hoop en veerkracht. De laatste tracks als Blurry Grass en I Can’t Keep Up With You dansen enigszins om elkaar heen in ongeveer hetzelfde midtempo, waardoor deze langspeler – met uitzondering van het afsluitende Night Song – de aandacht net niet helemaal tot het einde weet vast te houden. En dat is jammer want Night Song krijgt hierdoor niet de erkenning die het verdient. De ritmestructuur in dit lied verschuift in iets meer dan vier minuten van een easy-listening driekwartsmaat naar een Prince-waardige soulfunk vierkwartsmaat en is daarmee een overtuigend slotakkoord op een sowieso al overtuigend album. Nee, Gravity Stairs is niet vernieuwend, maar wel veertig minuten lang sympathiek en kwalitatief sterk. Gewoon Crowded House zoals we ze al bijna veertig jaar kennen eigenlijk, en daar is goedbeschouwd niets gewoons aan.

Recensie | Crowded House - Gravity Stairs | Nieuweplaat.nl