DNA is de titel van het nieuwste album van Danny Vera. Voor dit album wilde Vera teruggaan naar het meer authentieke geluid van de americana en rock-‘n-roll uit de jaren vijftig en zestig. Om dat geluid te benaderen, maakte hij bij de opnames gebruik van instrumenten en opnametechnieken van weleer. Vera: ’Ik merkte al snel dat er een andere sfeer ontstond in de liedjes, vergeleken met het vorige album The New Now. Het was wat authentieker, meer rock-‘n-roll en blues en zo moesten de liedjes dus ook klinken, zo authentiek mogelijk.’ Origineel klinkt DNA misschien niet, maar authentiek en overtuigend zeker wel.

DNA laat in zestien liedjes een bonte, maar samenhangende verzameling aan muziekstijlen de revue passeren. Folk, country, blues, rock-‘n-roll, rockabilly en rootsmuziek zijn allemaal terug te vinden op het album. En hoewel het ene lied beter uit te vintage-verf komt dan de andere, bevatten alle zestien liedjes onmiskenbaar het DNA van Danny Vera. DNA trapt af in Jerry Lee Lewis-stijl met het lied Beggin’ For Trouble, waarin Vera de bitterzoete kant van de ‘wat je ziet is wat je krijgt’-mentaliteit bezingt. ‘Sometimes I am thinkin’ I should listen to you/But makin’ mistakes is just what I do’ is zowel oprecht als weinig wrikbaar en toch voel je tussen de regels door ook een verlangen naar het beter willen doen. Beggin’ For Trouble is een sterke, aantrekkelijke song die wordt gevolgd door If Only, dat meer in Presley-stijl wordt gespeeld en gezongen. De idiomatische zinnen ‘Been around the world for a couple of times/Sailed through all the storms, rolling Dutch when land was dry’ zijn typerend voor de schrijfstijl van Vera: niet per se origineel of spitsvondig, maar wel authentiek en boordevol zeggingskracht. En bovendien kun je er zo ontzettend lekker ongegeneerd in zwelgen. Wat een genot!

Het eerste rustpunt wordt verzorgd door Like It Always Was. Een akoestische ballade met smaakvolle, sfeerversterkende elektrische gitaarklanken richting het eind van het lied. Danny Vera in Danny Vera-stijl; veel mooier en ingetogen liefdevol zul je ze van Nederlandse bodem niet snel vinden. Titelsong DNA neemt je in aanvang mee naar het kale, desolate en dorre landschap uit de film The Good, The Bad And The Ugly om vervolgens in galop uiting te geven aan wat verscholen ligt in het DNA van de hoofdpersoon in het lied: de diepgewortelde drang tot het schrijven van liedjes als creatieve expressie van zijn innerlijke wereld. Ongetwijfeld is de tekst van de titeltrack autobiografisch en beschrijft Vera de kern van zichzelf.

Tweede rustpunt op de plaat is Pullin’ Me Back. ‘And although I am free, there’s always something pullin’ me back to you’ zingt Vera in The Everly Brothers-achtige romantische, honingzoete jarenvijftigsfeer. De tekst mag dan eenvoudig in het gehoor klinken, maar schijn bedriegt. Pullin’ Me Back heeft een eenvoudig akkoordenschema en de herhaling van de akkoorden maakt het lied toegankelijk. Het gebruik van rustige gitaarbegeleiding, de intieme zangstijl en eenvoud van de woorden dragen bij aan de oprechte emotie en de kracht van het sentiment dat Vera wil overbrengen. Het vermogen om betekenis te creëren met deze ogenschijnlijk eenvoudige middelen, tekent het talent van de Zeeuw.

DNA kwam tot stand op een andere manier dan gebruikelijk voor Vera. De plaat is opgenomen in de Stadsschouwburg in Middelburg, alwaar alle zestien nummers per stuk in één take zijn opgenomen, zonder overdubbing, autotune of andere opnametechnieken. In bijna elk lied is dit te horen, maar in When You’re Crying komt deze manier van opnemen het best tot zijn recht. Direct, rauw en energiek. Zonder toeters en bellen focust de aandacht zich automatisch op de kenmerkende stem van Vera, die zich op When You’re Crying af en toe lekker ongegeneerd overschreeuwt. Tot slot is er dan nog Away als afsluiter, waarin Vera onder begeleiding van licht Hawaiiaanse klanken de voldane luisteraar in slaap wiegt.

DNA is zonder twijfel Vera’s beste album tot nu toe. De zestien afwisselende en toch samenhangende, uitgebalanceerde liedjes op DNA klinken tegelijkertijd authentiek en hedendaags. Grote afwezige ten opzichte van zijn vorige album The New Now zijn de strijkpartijen. Deze keer geen aanzwengelende violen of stemming drukkende cello’s. Juist deze afwezigheid zorgt ervoor dat het geluid van DNA meer open, spontaan en puur klinkt. DNA, het deoxyribonucleïnezuur, wordt ook wel het mystieke alfabet van het leven genoemd. Het vormt een taal die fluistert in de cellen van al wat leeft. Het zal vast niet de reden zijn geweest voor Vera om zijn album om deze reden DNA te noemen, maar er zitten wel overeenkomsten in. De zestien liedjes op DNA vormen namelijk de taal die fluistert wat in Danny Vera leeft. Het is zíjn DNA dat het verhaal vertelt over aanpassing en strijd, het verhaal van liefde en verbondenheid. Vanuit de kern, zijn kern.

Danny Vera - DNA - nieuweplaat.nl

Het vijftiende studioalbum van Depeche Mode draagt de duistere Latijnse titel Memento Mori, wat zoveel betekent als ‘onthoud dat je sterfelijk bent’. Het confronteert ons met het gegeven dat het leven kort en kostbaar is en dat we ons bewust moeten zijn van onze vergankelijkheid en tijdelijkheid. Hoe wrang deze titel is bleek op 26 mei 2022 toen toetsenist en medeoprichter van Depeche Mode, Andy Fletcher, plotseling overleed aan een gescheurde aorta. En ondanks dat de titel Memento Mori al vóór zijn overlijden vast stond, mogen we hier toch zeker toch ook een eerbetoon aan Fletcher in lezen. Dat Memento Mori er überhaupt is, is op zichzelf een klein wonder want de overgebleven twee leden van de Britse synthpopgroep hebben na het overlijden van Fletcher serieus overwogen te stoppen. Deo gratias hebben Dave Gahan en Martin Gore besloten als duo door te gaan onder dezelfde naam, met een geniaal album als resultaat.

Lees de rest van mijn recensie op: Depeche Mode - Memento Mori - nieuweplaat.nl

Love, Death & In Between is het tiende studioalbum van de Limburgse formatie DeWolff. Daarmee komt de psychedelische rockband uit op een moyenne van ongeveer één album per anderhalf jaar; een gemiddelde waar menig artiest en band jaloers op zal zijn. Het grote afbreukrisico van een dergelijke productiviteit is dat naarmate de tijd vordert, er ingeboet wordt op kwaliteit. Zo niet bij DeWolff, want Love, Death & In Between is een ijzersterk album geworden.

Lees de rest van mijn recensie op: DeWolff - Love, Death & In Between - nieuweplaat.nl

Wie kan terugkijken op een carrière die inmiddels zes decennia lang is en liedjes heeft geschreven die gerekend worden tot de beste songs van de vorige eeuw, kan in feite opnemen wat-ie wil. En dat is precies wat Don McLean gedaan heeft op zijn nieuwe plaat American Boys.

Met een albumtitel als American Boys neemt McLean bewust het risico dat parallellen getrokken gaan worden met zijn succesalbum American Pie uit 1971. Dit meesterwerk van McLean bevat onder andere de ruim acht minuten durende titelstuk American Pie (daarover later iets meer) en het lied Vincent over schilder Vincent van Gogh. Dergelijke iconische songs zijn op American Boys niet te vinden. Het is überhaupt flink zoeken om in de dertien songs iets terug te horen van de grootsheid die McLean ooit was. Zeker: sociaal-politieke tekortkomingen, ongelijkheid en onrechtvaardigheid in zijn thuisland Amerika worden ook nu weer bezongen. Maar zijn songteksten zijn sleets geworden. De beeldende woordkeuzes en het gebruik van prachtige metaforen van weleer hebben plaatsgemaakt voor eenvoudige rijmpjes en voor de hand liggende observaties.

Titelstuk American Boys wordt opgevoerd in rockabilly-stijl, zoals die in de jaren vijftig gemaakt werd door Buddy Holly; niet toevallig de persoon waarover het nummer American Pie gaat. Het lied zelf gaat over de ervaringen van Amerikaanse soldaten in oorlogstijd en de impact die dat heeft op zowel soldaten als op Amerika als geheel. In diezelfde stijl volgt Thunderstorm Girl en wat opvalt, na twee liedjes al, is het complete gebrek aan inspiratie en energie bij de sessiemuzikanten waarmee McLean dit album opgenomen heeft. Het straalt helemaal niets positiefs uit.

The Gypsy Road doet nog een aardige poging om een beeldende ballade te worden over een man die zich aangetrokken voelt tot dwalen, ontdekken en het mysterie achterna reizen. ‘We had our summer loving and now our seasons have all gone/The gypsy road keeps calling, but there’s only room for one.’ Ondanks dat het nogal pathetisch luistert, is dit een van de betere teksten die McLean op deze plaat laat horen. Mexicali Gal wordt uitgevoerd als chicano-rock en klinkt door de genrekeuze als een ode aan Richie Valens. Valens kwam op 3 februari 1959 om het leven bij een vliegtuigongeluk tezamen met Buddy Holly die in datzelfde vliegtuig zat. Hun overlijden was de inspiratie voor het eerder genoemde lied American Pie.

Echt ongemakkelijk wordt American Boys met The Ballad Of George Floyd. ‘George Floyd said that he could not breath, so they laid him on the ground/George Floyd said that he could not breath, so they put him in the ground.’ Verreweg de lelijkste ballade die McLean in zijn lange carrière geschreven heeft. Als de moed je dan nog niet ver genoeg in de schoenen gezonken is, volgen nog vier tracks, waaronder Marley’s Song (Save Yourself). Hoewel McLean in een interview aangaf dat het hier een metaforisch personage betreft, kunnen daar de nodige vraagtekens bij worden gezet. Woordkeuzes als ‘redemption’, ‘salvation’ en ‘seeking healing’ wijzen toch sterk in één bepaalde richting.

De bonustrack tot slot (Gotta Make You Mine) is eigenlijk het leukste nummer op American Boys. Het lied luistert vriendelijker en vrolijker weg dan alle voorgaande nummers. Misschien wel omdat de muzikanten opgelucht waren dat het erop zat. En terecht, want bijna vijftig minuten lang is American Boys een gedrocht van een plaat. Maar ja, zoals aan het begin gezegd: de man kan opnemen wat-ie wil en dat heeft hij dan ook gedaan. Of je het vervolgens ook uit moet brengen is een tweede.

Recensie | Don McLean - American Boys | Nieuweplaat.nl

Recensie | Dotan - A Little Light In The Dark | Nieuweplaat.nl

Wat maakt de biopics over Freddie Mercury, Elton John en Amy Winehouse zo fascinerend? Een groot deel van het antwoord ligt in de constante spanning tussen het verlangen naar grootheid, erkenning, liefde en geluk, en de onvermijdelijke realiteit van pijn, verlies en kwetsbaarheid van de persoon in kwestie. In die tragiek van het mens zijn – juist omdat we allemaal met deze paradoxen te maken hebben – herkennen we iets van onszelf in hun worstelingen en hun triomfen. ‘De ongrijpbare balans tussen licht en donker’ wordt het ook wel genoemd en laat dat nu, vrij vertaald, de titel zijn van het nieuwe album van Dotan: A Little Light In The Dark.

Alweer een half jaar geleden maakten we kennis met de opener van deze plaat: Heavy. Volgens beproefd Dotan-recept bestaande uit intieme akoestische sferen, gecombineerd met subtiele elektronische elementen en een crescendo-opbouw, vertelt Heavy het verhaal van een relatie die gebukt gaat onder pijn, miscommunicatie en emotionele afstand. ‘But all the waves will never end’ suggereert de cyclische aard van de problemen, waarbij de aanzwellende instrumentatie symbool lijkt te staan voor de groei van die problemen. Productie en uitvoering zijn Dotan ten voeten uit. Mooie opener.

In het afgelopen jaar werd de helft van de twaalf tracks op A Little Light In The Dark reeds uitgebracht als single. Wat al opviel aan de singles, wordt bevestigd door de andere zes tracks. De klankkleur is lichter dan die op het vorige album Satellites. In een interview dat Nieuweplaat-collega Stef Ketelaar recent met Dotan had zei hij daarover: “Ik vond het heel belangrijk om die lichtere kant van mezelf ook te gaan ontdekken in de muziek, juist omdat ik eerder altijd die zwaarte aantikte.”

Terug naar het album; The Mess is de eerste nieuwe track die we te horen krijgen. Wat aan dit lied opvalt is dat Dotan de hoogte in gaat, erg de hoogte in gaat. Daar waar deze song qua fijne productie Damien Rice-achtige sferen oproept met vergezichten van groene Ierse landschappen, trekt de wat scherpe zang je meer richting Bon Iver-georiënteerde rotsmassieven met impressionistische naaldbomen. Met andere woorden, je moet even moeite doen het als een geheel tot je te laten komen. En die moeite wordt vervolgens rijkelijk beloond.

Diamonds In My Chest verscheen al in september 2023 en is een lied in de wedstrijd-folk traditie. Om een of andere onbekende reden dient elk indiefolk-album tegenwoordig minstens één lied te bevatten dat klinkt alsof er een wedstrijd honderd meter horden gelopen wordt. Meestal gaat dit onder begeleiding van een opgefokte banjo, maar die blijft ons bespaard. Diamonds In My Chest zal het prima doen tijdens optredens want zoveel is duidelijk; het zweept de boel lekker op.

Hoe persoonlijk deze plaat is blijkt onder andere uit de tekst van het lied No Kissing On A Sunday. Het lied gaat over het moment dat Dotan de conservatieve familie van zijn Amerikaanse vriend Grant ontmoet, die kort daarvoor aan hen zijn relatie met Dotan bekend had gemaakt. Door de bescheiden, rustige productie komt de zeggingskracht van dit lied extra goed tot zijn recht. Dat is tevens het geval bij het nummer Amsterdam dat in de verte doet denken aan een wat vertraagde versie van April Come She Will van het legendarische duo Simon & Garfunkel. Mede door het smaakvolle lichtvoetige arrangement is dit een van sterkste songs op A Little Light In The Dark.

De plaat sluit af met twee prima ballades: Without You en Marigold. Beide liedjes voelen oprecht en fluweelzacht op de huid. Zonder al het elektronische gewicht dat op vorige albums (te) riant aan de oppervlakte aanwezig was, klinkt A Little Light In The Dark vrij. Alsof de muziek de vrije ruimte krijgt om te meanderen. Bij de zangpartijen ligt dat net iets anders. Doordat Dotan herhaaldelijk 'vocal layering' gebruikt, lijkt de directe kwetsbaarheid van zijn stem wat af te nemen op de lichtere muzikale klanken. Dit creëert wat afstand in plaats van die pure, emotionele openheid die je bij een enkele, onbewerkte vocaal zou kunnen horen. Deze keuze wordt vooral ingegeven door muzikale identiteit en zorgt er wel voor dat de twaalf tracks een eenheid vormen. Toch voelt het alsof er bij minder vocale lagen, (nog) meer Dotan beschikbaar zou komen.

Hoewel de individuele songteksten over verschillende persoonlijke thema’s gaan, lijken ze overkoepelend te gaan over loslaten, vechten, overwinnen, accepteren en (soms) opnieuw beginnen. Eigenlijk dezelfde thema’s als eerder genoemd bij de tragiek van het mens zijn. Om die reden luistert A Little Light In The Dark als meer dan een regulier studioalbum. Zonder zich daar waarschijnlijk van bewust te zijn heeft Dotan met deze twaalf tracks in wezen een soundtrack van een nog te produceren biopic over de voorbij periode uit zijn leven gecreëerd. Een periode waarin talent en succes, na jaren van druk en verwachtingen — zowel van buitenaf als van zichzelf, eindelijk mogen floreren. De energie die daaruit voortvloeit geven Dotans verhaal en muziek diepte. A Little Light In The Dark is daar het tastbare, aantrekkelijke resultaat van. Bijkans heeft hij met deze albumtitel trouwens gelijk de ondertitel van zijn biopic onthuld: Dotan, A Little Light In The Dark. Nu alleen nog even de hoofdrolspeler zoeken.