menu

Hier kun je zien welke berichten thebestfreaks als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

André Ethier - Born of Blue Fog (2009)

4,5
De tweede cd van een trilogie; de Blue Fog trilogie, als ik het goed heb. CD1 uit 2007, deze uit 2009, en in 2010 moet hij afgesloten worden. Ik ken de vorige cd niet, behalve van Myspace, en daar was ik niet alleen maar positief door gestemd. Tegelijkertijd wel benieuwd genoeg om deze Born of Blue Fog te willen beluisteren. André Ethier, een canadees, wie ook frontman is van garagerockgroep The Deadly Snakes (ook onbekend) maakt met deze tweede solo-uiting bij mij een grote indruk.
In eerste instantie kreeg ik de indruk hier Smog in vol ornaat aan te treffen, maar de prachtige instrumentatie (strijkers, sax, hmmmm) laten het Smog-gehalte voor wat het is. In Easiest Game trekt Ethier alle registers open en dit levert een prachtig nummer op waarvan we tijdens het door strijkers gedragen By The Stables even bij mogen komen.
Met Infant King wordt ik door de (electrische) gitaar in Destroyer-sferen gebracht. In de volgende twee nummers wordt wat gas teruggenomen. Heaven Above You reminisceert naar die tweede Velvet Underground-plaat. Erg fijn !
Op Polynesian Beach brengen (met name) acoustische gitaar en vooral strijkers een prachtige begeleiding voor Ethier's droom. Jammer dat het nummer wat rommelig wordt afgerond. Het wordt snel vergeven, want noodgedwongen accepteren we een tempo- en sfeerwisseling bij Cop Killer; een heerlijk uptempo en eigenwijs nummer, wat me toch weer bij vlagen aan Smog doet denken. Ontzettend lekker !
Terwijl de strijkers het vorige nummer uitbegeleiden, wordt middels Can't Come Back Again deze 35 minuten durende cd op een sobere (alleen gitaar en zang) afgesloten.
De hoes van de cd is voor mij niet echt een passend sfeerbeeld, misschien verhaalt het de reactie van Ethier toen hij het eindproduct zelf hoorde

Bill Callahan - Apocalypse (2011)

4,5
Zo, we zijn weer een Apocalypse, in de vorm van een Bill Callahan-plaat, rijker ! Dat is erg mooi.

In de mooie, volle opener, Drover, wordt snel duidelijk dat dit een band-effort is, en geen solo-ingespeelde plaat. Een prachtig refrein besluit het nummer en Callahan zingt: "One thing about this wild, wild country; It takes a strong strong.., it breaks a strong strong mind. Anything less, anything less makes me feel like i'm wasting my time." Dat belooft wat voor de rest van deze plaat.
Toch neemt hij in Baby's Breath een stapje terug en wordt de hoofdrol gedeeld door vocalen, acoustische gitaar en een huilende electrische gitaar. Er vinden kleine tempowisselingen plaats welke een lichte spanning vasthoudt. Prachtig.
Een eigenwijs, bijna stoïcijns ritme opent America! maar wordt gedurende het nummer wat meer melodieus en avontuurlijk, met electrische gitaar welke zich door middel van heerlijk solowerk naar een voorgrond dringt.
En dan een fluit? Ja, en ook de piano laat van zich horen. Universal Applicant brengt een sfeeromslag teweeg en Callahan eist volledige aandacht. Het brede instrumentarium wordt met mate ingezet, maar met prachtig effect. Rond de 4,5 minuten wordt het nummer slepender en geven piano en electrische gitaar een uitgeleide. Rustig vindt de overgang plaats naar, wat mij betreft een hoogtepunt, Riding for the Feeling. Dit nummer had ook op Sometimes I Wish We Were an Eagle naar de voorgrond weten te dringen, en doet dat ook hier. Een rustige opbouw naar een heerlijk, toch teruggehouden, refrein. Erg mooi.
I'm standing in a field, a field of questions as far as the eye can see. Is this what it means to be free? Free's wordt klein en licht gehouden, Mooie tekst.
Het, opnieuw rustige, zevende nummer, One Fine Morning, sluit deze prachtige plaat af. Er wordt niet alleen afgesloten (No more drovering...), maar ook teruggekeken, geconcludeerd en uiteindelijk gaat het om 'My Apocalypse", erg mooi verwoord. Ongeveer zo (een stukje): "The curtain rose and burned; in the morning sun. And the mountain bowed down like a ballet in the morning sun."
Groots in gebaar, zoals ook de tekst bij het eerste nummer, sluit deze plaat af. Wat een mooie luisterbeleving, waarbij alle nummers live in de studio zijn ingespeeld, en zonder namixen etc op de plaat gezet zijn. Petje af voor Callahan en consorten.

Dave Matthews Band - Big Whiskey and the GrooGrux King (2009)

4,0
DMB heeft een nieuwe studio-cd ! Ja ja jaaa ! ? Of toch niet? Het is eigenlijk best spannend, want DMB-nummers worden live meestal pas tot leven gebracht, en de laatste twee studio-albums bestonden uit prima nummers, maar overtuigden niet, waarbij Stand Up gewoon echt niet goed was (imho). Maar zelfs de nummers van Stand Up laten zicht prachtig live vertalen. Maar goed, het is dus spannend wat een nieuwe studio-release van DMB gaat brengen.
Teaser Funny the Way It Is overtuigde mij ervan dat het misschien allemaal goed zou komen. Shake Me Like a Monkey stemde me zeker ook niet treurig.
Maar het moment is daar. Hij is gelekt (en al een tijdje in bestelling, maar dat wordt nog even wachten).
Grux is het laatste wapenfeit van wijlen LeRoi Moore en geeft een wat pijnlijk maar sfeervol begin aan de cd. Shake Me Like a Monkey blaft het sentiment terug het hok in en we worden bedolven onder een hele gezonde dosis funk-rock, waarna in het heerlijke Funny the Way It Is de sfeer voor een geweldige zomerplaat wordt neergezet. Lying In The Hands Of God is een rustige, maar volle en melodieuse klassieker in de maak. Er moet een hoop gebeuren als deze plaat geen goede beoordeling gaat ontvangen ! Why I Am is een veilig rockertje, maar smaakt zeker niet verkeerd. Gaat het live vast erg goed doen, maar is niet het hoogtepunt van de cd. Dive In begint rustig en je hoort meteen dat dit een hele mooie wordt. We krijgen een stukje milieubewustheid mee, maar wanneer het in zulke prachtige melodieen wordt verpakt, dan neem ik het meteen aan ! Spaceman is live al een tijdje bekend, en is een geweldig en lekker swingend nummer. Bij Squirm komen we in meer donkere (met een oosters tintje) en stevige sferen terecht. Matthews overtuigt ! Laat dit live maar horen !
Alligator Pie is een countryrocker waarbij we Carter Beauford (drum), en eigenlijk de hele band lekker los horen gaan, op een manier welke ze niet vaak hebben laten zien op cd.
Maar goed, Seven brengt een beetje funkrock met electrische gitaar in een mooie hoofdrol. Prima nummer. En dan ... Time Bomb. Eerlijk gezegd niet een veelbelovende titel, maar hij begint leuk. Saxofoon, percussie en acoustische gitaar, gevolgd door viool en vocaal in een sfeervolle intro welke zich erg mooi opwerkt in een opzwepend nummer waar zelfs een beetje headbanger zijn weg in kan vinden. Matthews laat zijn stem gelden zoals we eigenlijk alleen bij Halloween gehoord hebben bij studio-opnames.
En we hebben blijkbaar rust verdiend, want My Baby Blue is een mooi acoustisch pareltje en You And Me houdt de rust vast, maar doet dat met enige bombast en een boodschap van hoop.
En die hoop is mooi! Ik had er niet zoveel van met het oog op een nieuwe BMB-release. Maar ik ben zeer positief verrast. Big Whiskey and the Groogrux King is een volle, gevarieerde, gepassioneerde en simpelweg erg sterke plaat geworden.

Ferraby Lionheart - The Jack of Hearts (2010)

4,5
Een leuke hoes heeft me wederom doen besluiten om deze plaat te gaan luisteren. Ferraby Lionheart was me tot nu toe onbekend.
Holding Me Back begint prettig en geeft een luchtig countrysfeertje af. Niets ingewikkelds, maar mooi melodieus. Pocketknife maakt het alleen maar melodieuzer en wordt gekleurd door een lichte melancholie, mede veroorzaakt door de slidegitaar welke het countrygevoel wederom neerzet.
Harry and Bess is wat mij betreft het prijsnummer van de plaat; prachtige volle pop 'van vroeger' Zelf schrijft Ferraby over dit nummer: "a song about Harry Houdini and his wife. The story goes that Bess Houdini passed a key to Harry in a kiss (after an hour of struggling at a widely publicized 1904 escape)". Heerlijk !
Wat zwaarder op de hand begint Arkansas, alhoewel Ferraby's stem een bepaalde lichthartigheid in zich heeft. Een rustig dromerig nummer. "...it's about an unloved girl who never knew her father until she was 18, when she discovered he had just been released from prison".
Ook My Name klinkt alsof het al sinds de jaren vijftig uit de jukebox schalt. Het start als een rustig, acoustisch nummer, wat in het midden (van de 6 minuten) een verandering ondergaat naar een voller en een meer speelse sfeer.
Het orgel wordt opengetrokken voor Sweet Tanzini. Wederom zo'n heerlijk refrein ! Ik zet hem nog maar wat harder, want dit is toch wel een erg mooie plaat hoor !
De stempel 'Folk' wordt even opnieuw gezet op Yellow Wings. "It's the first day of spring, and the last day of your life". Een mooie zin, een toch wel somber nummer. De lichte melancholie blijft door de nummers verweven; zo ook bij Dear Corinne, waarbij het tempo licht omhoog gaat en we wegdrijven op fijne refreinen.
Drag Me Around begint wat zwaarder op de hand, maar wordt ook als snel door een mooie melodie opgepakt; en als de mondharmonica wordt ingezet dan is er het gevoel van thuiskomen, en het nummer wordt voller en voller, fijn !
De piano luidt Minuteman, de sluiter, in. De stem staat hierin in de hoofdrol. We worden gedompeld in de sfeer van Tom Waits' Closing Time. Ik kan alleen maar dankbaar zijn.
De eerste paar keer dat ik deze plaat hoorde was ik prettig verrast, maar bij her-, en herbeluistering bevalt hij me steeds beter. Wat mij betreft een aanrader !

Grant Hart - Hot Wax (2009)

4,0
Zo, 10 jaar na de laatste Grant Hart-plaat verschijnt er nu 'Hot Wax'; 34 minuten 'vintage' Grant Hart. Dit is misschien wel zijn sterkste release sinds 'Intolerence' uit 1989, of Nova Mob's 'The Last Days of Pompeii' uit 1991.
Op 'Hot Wax' krijgt Hart wat hulp van leden van Godspeed You Black Emperor en Silver Mt. Zion. Maar het is en blijft Grant Hart die hier zijn ding doet. We krijgen heerlijke pop-rockers voorgeschoteld (o.a. het geweldige You're the Reflection of the Moon on the Water waar het orgel weer voor uit de kast is gehaald, en California Zephyr), maar in I Knew All About You Since Then horen we Hart als jazzy crooner en blijkt hij prima bij stem te zijn. Op het rustige Barbara worden strijkers en blazers van stal gehaald; heerlijk toch ?
'Hot Wax' is een korte, maar gevarieerde cd en toont de kwaliteiten van een van mijn vroegere helden. Hier ben ik erg blij mee. (Een hele dikke 4*, en misschien later wel meer)

Horse Feathers - Thistled Spring (2010)

3,5
Door het vertrek van broer en zus Broderick presenteert zich hier een 'vernieuwde' Horse Feathers. Wat me opvalt is dat het algemene geluid wat vlakker is dan op House with No Home en ik mis de prachtige warme strijkers zoals ze daarop gebruikt werden.
De sfeer is meer van de donkere winterdagen, dan van de lente, maar wellicht vandaar de Thistled Spring. Toch, er komt af en toe wat zonneschijn door de priktakken boven. Vooral op momenten dat de band elkaar lijkt te vinden, in bijvoorbeeld Belly of June of op het prachtige The Drought (met ook erg mooie strijkers, maar anders ). In ieder geval trakteert dhr Ringle ons wederom op een verzameling minimale, wat triest getinte, folknummers, die bij herhaling rijker worden. En het hoogtepunt wordt tot het laatst bewaard; de afsluiter Heaven's No Place.

Jeffrey Luck Lucas - The Lion's Jaw (2010)

4,0
Jeffrey Luck Lucas maakt erg mooie muziek. Dit is zijn derde cd, maar voor mij is het een kennismaking. Om een sfeerbeeld te schetsen wil ik de plaat vergelijken met een mix van Mark Eitzel, Stuart Staples en een fles whisky (amerikaanse dus ...).
Lucas maakt langzame zuid-west Amerikaanse bar-nummers voor wanneer het eerste licht zich dreigt aan te dienen. De warme, vrij donkere, stem spreekt van liefde, verdriet, twijfel, maar ook hoop en wordt door verassend rijke, en tegelijkertijd klein gehouden, arrangementen gedragen.
Wat mij betreft zijn het titelnummer, An Interlude in Minor en Atlas hoogtepunten, maar ja, daar wil ik de andere goden niet mee tekort doen
Mooi !

Josh Ritter - So Runs the World Away (2010)

3,5
Rustig en statig wordt het gordijn geheven en de plaat wordt officieel geopend door het reeds bekende Change of Time. Dit is Josh Ritter zoals we hem al een tijdje kennen. Vertrouwd en prettig; een mooie opener. Bij de eerste klanken van het pianogedragen The Curse wordt ik even erg gelukkig. In plaats van in slaap 'gewalzt' te worden, word ik opgepakt en reis mee met Josh Ritter, op onderzoek naar de diepere betekenissen van zijn 'Mummy-song'.
Het blijft rustig en ingehouden bij Southern Pacifica, maar de piano blijft achterwege, terwijl electrische gitaar het overneemt. Opnieuw is Ritter op onderzoek en hij verhaalt erover in prachtige coupletten en refreinen.
Rattling Locks biedt een hoofdrol aan de percussie. Het heeft een eigenwijs ritme, maar wordt interessant wanneer de achtergrondzangeres inzet en de gitaren gaan schellen. Dit geeft een fijne spanning. Ritter blijft zich inhouden en ik raak erg benieuwd hoe deze song live tot zijn recht gaat komen. Prachtnummer !
Folk Bloodbath heeft een statige opbouw waarbij gaandeweg de instrumenten uit de kast worden gehaald; erg mooi. In eerste instantie mis ik hierbij de spanning en een meer pakkende melodie. Tegelijkertijd is dit een typisch nummer wat op termijn, na meerdere luisterbeurten mooier wordt. Of dat echt gaat kloppen is natuurlijk afwachten.
Wat luchtiger, melodieuzer en kleiner is Lark, een typisch Ritter-nummer op acoustische gitaar. Het is een mooie overgang naar een middle-of-the-road folk-rocker; Lantern. Dit nummer ligt lekker in het gehoor, maar dat is het ook wel. Hetzelfde kan gezegd worden voor The Remnant, waar een stevig ritme wordt ingezet, maar niet veel meer biedt.

Het is ook een fijne overgang wanneer See How Man Was Made naar binnen fluistert en Ritter mijmert 'Man wasn't made to live alone ..'. Het maakt ruimte voor een van de prijsnummers van de plaat Another New World. Ritter begeleid zichzelf op acoustische gitaar en wordt verrijkt met strijkers, blazers, piano en meer. Toch wordt het geluid klein gehouden en het nummer wordt vooral vocaal gedragen, met een lang instrumentaal uitgeleide.
Hierna biedt Orbital een welkom en prima uptempo nummer waarna de plaat wordt afgesloten door weer zo'n klein, fijn, typisch Ritter acoustisch nummer.

So Runs the World Away is een prima plaat geworden zoals we inmiddels gewend zijn van Josh Ritter. De sympathieke zanger borduurt voort op en verder vanuit The Hystorical Conquests of ..., en maakt een mooie stap vooruit.

Kelli Scarr - Piece (2010)

4,0
Dit is een relaxte, wat sombere, klein gehouden plaat. De eerste keer dat ik Driftwood hoorde vond ik het echt prachtig. Een paar keer later is het misschien wel het minste nummer van de cd. Het is ook het enige wat in de buurt van up-tempo komt en iets luchtigs en vrolijks over zich heeft. Ok, So Long, de luchtigheid zelve, is het gedoodverfde singeltje van de plaat, wat het goed in loungebars zal doen. Overige nummers, imho de mooiste, zijn vooral dromerige, pianogedragen persoonlijke levenservaringen, op heerlijke, hele rustige, melodieën gezet. Kelli's stem is mooi, ze neigt op momenten een beetje naar Cat Power, maar ook breekbaar. Liefhebbers van de rustige Cat Power of wellicht Beth Orton zullen dit ook wel kunnen waarderen. Laat op de avond, kaarsjes etc. Een verassing, deze, voor mij onbekende, Kelli Scar.
Ze is met Moby op tour geweest, heeft in een bandje genaamd Moonraker gespeeld en maakte soundtracks voor film/documentaire. En nu dus deze eerste eigen plaat, met echt een paar prachtige juweeltjes.

Marc Almond - Varieté (2010)

4,5
Als niet Almond-kenner, maar toch zeker waardeerder, komt deze plaat me over als een soort van best of, maar dan van nieuwe nummers. Stuk voor stuk vallen ze snel op hun plaats en krijg ik het gevoel alsof ze er (gelukkig) altijd al waren. Melodieen vallen op hun plaats, herinneringen aan mooie of moeilijke momenten worden opgeroepen en troost is aanwezig. Maar goed, dit zijn nieuwe, en eigen, nummers. En als ik aERo moet geloven (en dat doe ik!) is dit voorlopig een van de laatste eigen wapenfeiten van Almond. We wachten het af, want vooralsnog vraagt Almond zichzelf af: Where will we go, my madness and I ? .
Deze Varieté is in ieder geval prachtig !

Midlake - The Courage of Others (2010)

4,5
Vooruit, als je zo'n plaat aflevert dan mag je daar ruim de tijd voor nemen. Midlake zelf gaf al aan niet nog een keer Van Occupanther te willen maken en dat hebben ze ook niet gedaan. In vergelijking met The Courage Of Others is Van Occupanther luchtig te noemen.
Dit is een erg sfeervolle, donkere en ingetogen plaat geworden. Inspiratie zou onder andere gehaald zijn uit britse folk van eind zestig en begin zeventiger jaren. Ik ben geen kenner van die periode, dus neem het als waarheid aan.

Rustig kabbelend wordt begonnen met Acts Of Man welke zich in alle rust opbouwt waarbij een prachtig refrein uiteindelijk mooi tot zijn recht komt. Winter Dies begint (ook) rustig, met twee acoustische gitaren en een electrische op de achtergrond. In eerste instantie geeft de electrische gitaar ruimte en het eerste couplet begint. De rust is van korte duur, want er wordt, mooi gedoseerd, een stevig en vol geluid neergezet, met een prachtige percussie. Mooie zanglijnen ook.
Een fluit en zware electrische gitaar luiden het volgende nummer, Small Mountain, in. De tekst geeft de sfeer ervan goed weer "... All that runs on the mountain is mine. A way of life that will surely be gone". In hetzelfde donkere bos lijkt Core Of Nature geschreven, waarbij we getracteerd worden op een mooie opwellende samenzang.
En dan, voor twee minuten, een lichter moment in de vorm van het acoustische Fortune.
Rulers, Ruling All Things was bekend en pakt de sfeer, welke Core Of Nature achterliet, weer op.
Hierna acoustische gitaren en opkomende drums welke toeleiden naar een vooral door drum en bas gedreven nummer, Children of the Grounds. Ook geen vrolijk nummer: "... So I've come here to wait for the end of it all, until I'm gone from here ...".
Bring Down heeft wel wat weg van Radiohead's Exit Music. Ook zo'n mooie opbouw. Vocale ondersteuning door, ik meen, een voor mij onbekende, Stephanie Dosen.
En dan The Horn, waarbij we heel even op het verkeerde been worden gezet door een venijnige gitaar (voor Midlake dan ..) welke het nummer opent. Maar snel zijn we weer op inmiddels bekend terrein waarbij de hele band weer zijn ding doet, maar wel groots, Prachtig !
Het titelnummer begint statig en rustig met vooral acoustische gitaar en bas. Maar na het eerste refrein volgt de bekende fluit en het nummer 'verzacht' en vindt melodie welke wordt uitgebouwd, en een erg mooi contrast vindt in de scherpe electrische gitaar. Een hoogtepunt.
Afgesloten wordt met In The ground waarin Midlake nog eenmaal laat zien als muzikanten gegroeid te zijn. Het nummer valt in de sfeer van de rest van de plaat en deze eindigt ook niet op een extra hoge noot. Geen grote klapper op de vuurpijl, maar een prachtnummer, wat zich rustig laat uitgeleiden en fluistert: "repeat, repeat ... repeat."

Ryan Adams - Orion (2010)

2,0
Dit is in 2006 al opgenomen, maar blijkbaar goed, of grappig, genoeg om nu op gelimiteerde oplage vinyl uit te brengen.
Bij eerste beluistering zitten er toch echt een paar lekkere nummers bij, en wat me vooral goed bevalt is om Adams' energie hierin te voelen.
Electro Snake (het enige wat ik al even kende) blijft een erg lekker nummer en ook Fire And Ice is leuk, maar de plaat als geheel verdwijnt als een goede grap, ik denk dat het ook zo bedoelt is, met een lach, de kast in. Ik zal hem er niet snel uitpakken.
Het voelt een beetje flauw om er zo'n lage waardering bij te plaatsen, maar ja, echt meer kan ik er ook niet van maken.

The National - High Violet (2010)

4,0
In prima kwaliteit kunnen luisteren gelukkig (of ben ik niet kritisch genoeg ? ). Maar in die National-hype ga ik niet intrappen hoor ! Alles wat die band doet is perfectie, volgens velen die de aanloop naar deze plaat onder woorden brachten. Nou, dat kan alleen maar tegenvallen lijkt me.
Goed, Terrible Love, een typische National-opener met een prachtige opbouw en climax. Zo! Die zit. Meteen wordt een stapje terug genomen met Sorrow; een rustig nummer. De zin die steeds herhaald wordt "I don't wanna get over you", brengt me toch steeds weer in Magnetic Fields-sferen, maar dat is mijn tick
Anyone's Ghost, een lekker refrein, bijna pop, wordt mooi uitgebouwd, en toch kleingehouden. Fijn nummer. Dit wordt opgevolgd door de prachtige opening van Little Faith. Een vervormde gitaar wordt gevolgd door piano en een rustige vocaal. Het getokkel op de viool (denk ik) op de achtergrond doet me denken aan het prachtige geluid van The Clogs, een zij-project van The National. 'We'll play Nuns vs Priests, until somebody wins ...'. Erg actueel hoor . Deze plaat lijkt erin uit te blinken, want wederom vindt er een prachtige opbouw plaats in het nummer om vervolgens weer in piano en vervormde gitaar te eindigen.
Tja, Afraid of Everyone, wat daar over te melden? Typisch National; zegt dat iets ? Een mooie rol van de ritmesectie, een heerlijke rol eigenlijk ! Bloodbuzz Ohio kennen we. Een prachtig nummer wat hier een prima plek heeft gevonden in het geheel van High Violet. De sfeer is er een van lichte melancholie, met name door de mooie melodieen en het geluid ... en die stem. Erg mooi weer.
Lemonworld doet een klein stapje terug en blijkt een mooi, wat ingehouden tussenstap. Bij Runaway wederom dat mooie 'Clogs-geluid' bij de opening. Een prachtig rustig nummer, mooi begeleid door strijkers en blazers, op de achtergrond. Wat mij betreft heeft Matt Berninger hier de hoofdrol; prachtige zang ! Het tempo gaat licht omhoog in Conversation 16 welke zich ontpopt tot een wat luchtig, maar vol refrein 'Beceause I'm Evil'. Mooie achtergrondzang
Vooralsnog is England mijn persoonlijke favoriet. Een nummer vol verlangen waarin de vele kwaliteiten van deze band helemaal tot zijn recht komen.
De afsluiter Vanderlyle Crybaby Geeks doet er weinig voor onder. Wat een heerlijk refrein !
Jammergenoeg is dit het einde van deze prachtplaat. Ik had verwacht met een prima gevoel deze High Violet te beluisteren, en hem aan te kunnen sluiten bij het prachtige rijtje cd's wat The National tot nu toe heeft afgeleverd (met name de vorige twee), maar het gaat verder. Op High Violet horen we een band die wat compositie en sfeer betreft op een of andere manier toch nog een stap voorwaarts heeft weten te maken. Prachtig.
Hype On !

The Tragically Hip - We Are the Same (2009)

4,5
De powerpoprock (oid) van World Container wordt in eerste instantie gelaten voor wat het is en we horen een verandering in zowel de composities als het algemene geluid. Geen wereld van verschil hoor, het is en blijft helmaal 'Hip'!
Morning Moon is een rustige opener met inderdaad duidelijke country invloeden. Een erg fijn nummertje wat prima aansluiting gaat vinden bij een aantal goede zomeravonden die er aan gaan komen. Honey, please sluit mooi aan, maar pakt het tempo op. Een bijna lief popnummer waar ze prima mee wegkomen.
De eerste echte uitschieter vind ik The Last Recluse; een slepend mid-tempo nummer waar Downie lekker kan leunen op het orgel wat het refrein uiteindelijk compleet maakt.
Coffee Girl neemt de rol van prima niemendal op zich wat de weg weer vrij maakt voor het volgende hoogtepunt van de plaat, nl Now The Struggle Has A Name. Acoustische gitaar en zang openen het nummer, waarna het refrein groots en met vol Hipgeluid ingezet wordt, maar ook de strijkers mogen zich hierin mengen. Het geeft een warme sfeer.
Onschuldig opent vervolgens The Depression Suite; muziekaal mierzoet besprenkeld met opnieuw strijkers. In dit nummer wordt de tijd genomen en begint, na een paar luisterbeurten, goed op me in te werken. Weer een hoogtepunt hoor; prachtig! Het is allemaal wat verfijnder dan bij het nummer World Container van de vorige plaat, maar dat blijkt een mooie voorbode geweest te zijn voor 'het geluid' van We Are The Same.
Goed, ... deze parel wordt opgevolgd door The Exact Feeling. Deze doet me nog niet zoveel, maar hij stoort ook niet. Vervolgens krijgen we met Queen Of The Furrows een nummer wat zich na een rustig begin, als echte rocker te kennen geeft. Die gaat het live erg goed doen. Heerlijk nummer ! Speed River rockt recht toe recht aan verder en doet hij niet onder bij zijn voorganger. Ik geef het volume nog maar een tikje omhoog, lekker lekker Lekker ! Ik ervaar toch wel degelijk vuurwerk hier !
Op naar Frozen In My Tracks. Owjee! Achtergrondstemmetjes!? Pfff, gelukkig gecamoufleerd door een tegendraads refrein en stevige gitaren. Er zit hier een mooie spanning in. En dan Love Is A First. Opnieuw vuurwerk! Dit nummer was gedeeltelijk al te horen op de live-dvd 'That Night in Toronto". Een heerlijk opzwepend nummer, lekkere bas/drum en Downie is 'on a roll'.
Afsluiter Country Day begint langzaam, en houdt dat erg mooi in het refrein vast. De energie is echter nog niet op en de coupletten pakken het tempo op. We worden nog een keer getrakteerd op het fijne zoete stijkerssausje en het 'aangepaste' Hip-geluid wordt eigen gemaakt. Dit smaakt echt weer naar meer en ik ben erg tevreden over de nieuwe plaat. Laat ze maar weer komen !

Timber Timbre - Timber Timbre (2009)

4,0
Wat ik in eerste instantie indrukwekkend vond bij het horen van de eerste paar nummers was dat de man achter deze ogenschijnlijk eenmansformatie, Taylor Kirk, met zeer minimale middelen een intensieve en donkere sfeer neerzette. Intensief want mijn aandacht werd volledig opgeeist door stem en, in eerste instantie, gitaar. Voor de meeste nummers geldt dat de begeleiding, hoewel er gebruik gemaakt word van een redelijk brede instrumentatie, minimaal is. Er wordt vanalles uit de kast gehaald, tot een achtergrondzangeres aan toe, maar toch blijf ik het gevoel houden naar één man te luisteren die zijn verhaal uit de doeken doet. Na een paar luisterbeurten geven de nummers zich wat meer prijs en hoor ik melodieen welke voorheen overstemd leken te worden door ...., ja, door wat eigenlijk...
Een erg fijne 36.20 minuten ...
Ik meen dat dit zijn derde cd is, eerder werk is me onbekend. Maar dit verdient breder beluisterd te worden.
Voor mij zijn de hoogtepunten Lay Down in the Tall Grass en Trouble Comes Knocking.

Venice Is Sinking - Azar (2009)

4,5
Dit juweel is goed verborgen zeg! Prachtige muziek met een brede orientatie. Er zijn veel vergelijkingen te maken, maar dat zijn momentopnamen. Denk aan Yo La Tengo, denk aan Slowdive, maar beter nog; denk daar maar niet aan. Popliedjes, melodieuze dramatiek, romantiek, strijkers en trompetten! Vocalen door zowel een heer als een dame en gezamelijk. Zelf noemen ze het 'orchestral pop'. Het wordt allemaal door de sfeervolle Azar 1t/m4 aan elkaar geregen en is een prachtig, zeer gedetailleerd, geheel. De cd bouwt heel knap op in sfeer, m.n. vanaf het geweldige Wetlands Dancehall. Heel, heel mooi !
Deze mening is tot stand gekomen na een luisterperiode van ongeveer een maand. De eerste keer dat ik Ryan's Song en Okay hoorde had ik het gevoel van 'prettig niemendalletje', maar dat is inmiddels veranderd, moge duidelijk zijn.
Een grote kans voor de top10 van 2009
Een zeer pikant detail is dat de cd te bestellen is via de website van de band zelf, voor 10 dollar en dat is incl bezorging in nl. Pfffff

Venice Is Sinking - Sand & Lines (2010)

Alternatieve titel: The Georgia Theatre Sessions

4,0
In juni 2009 wordt door een brand het Georgia Theatre (Athens) zo goed als verwoest. Dit is de plek waar deze band zich erg mee verbonden voelt, en het is ook de plek waar deze plaat is opgenomen. Hij is live (zonder publiek) opgenomen met twee micrifoons.
Via The Georgia Theatre record is geld ingezameld om de plaat op vinyl te kunnen drukken met daarbij het idee dat wanneer dit album geld opbrengt, dat dit naar het getroffen theater gaat.
Maar goed, Dat is de achtergrond ervan.

Ik was door de voorganger, 'Azar', erg positief verrast en kijk inmiddels ook al een tijdje naar deze plaat uit. Ik wordt op mijn wenken bediend, want het mooie en brede instrumentgebruik (wederom inclusief de strijkers en blazers) is weer terug. Het 'live'-geluid, wat de band als zo bijzonder omschrijft, komt erg mooi uit de verf en geeft het geheel een mooie sfeer mee. De nummers zijn melodieus, mooi slepend, kwetsbaar, en kunnen het best als folk/pop beschreven worden.
Jolene is imho een wat overbodige cover, maar wel mooi gedaan. Ik denk dat The Wurlitzer Prize (I Don't Want to Get over You) een knipoog geeft naar The Magnetic Fields. Ik ben benieuwd of er in de credits iets over vermeld wordt.
Over het geheel genomen heeft Venice Is Sinking een prachtplaat afgeleverd. Het wachten op het vinyl kan beginnen !