One Too Many zou zomaar eens op het aantal songs per plaatkant kunnen slaan op deze enige Vibo plaat. Gelukkig staan die 2 nummers aan het eind van elke kant. De B-film horror Clinical Death Proloog is slecht, Grandma gewoon onbeluisterbaar.

De fijnste nummers staan lekker in het midden en houden de MLP mooi in evenwicht.
The Game drijft op slepende synthtonen, midtempo drums met hier en daar wat effecten erop, een somber gitaarmotief en de weinig verstaanbare zanger. In de overgangsstukjes doen ze denken aan De Brassers en klinkt de gitaar meer punk.
World Is Ours swingt in ware DAF stijl en is het beste nummer van de plaat drums en synth domineren, de gitaar wat meer op de achtergrond.

De twee overige nummers zijn te doen als je niet op de af en toe hoorbare doemteksten let. Fijne drumroffels en gitaarsirenes in Clinical Death en (Leve de) Machine.
Een voorzichtige 3*.