Hier kun je zien welke berichten pygmydanny als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.
Vibø - One Too Many (1983)
0
geplaatst: 31 maart 2020, 22:49 uur
One Too Many zou zomaar eens op het aantal songs per plaatkant kunnen slaan op deze enige Vibo plaat. Gelukkig staan die 2 nummers aan het eind van elke kant. De B-film horror Clinical Death Proloog is slecht, Grandma gewoon onbeluisterbaar.
De fijnste nummers staan lekker in het midden en houden de MLP mooi in evenwicht.
The Game drijft op slepende synthtonen, midtempo drums met hier en daar wat effecten erop, een somber gitaarmotief en de weinig verstaanbare zanger. In de overgangsstukjes doen ze denken aan De Brassers en klinkt de gitaar meer punk.
World Is Ours swingt in ware DAF stijl en is het beste nummer van de plaat drums en synth domineren, de gitaar wat meer op de achtergrond.
De twee overige nummers zijn te doen als je niet op de af en toe hoorbare doemteksten let. Fijne drumroffels en gitaarsirenes in Clinical Death en (Leve de) Machine.
Een voorzichtige 3*.
De fijnste nummers staan lekker in het midden en houden de MLP mooi in evenwicht.
The Game drijft op slepende synthtonen, midtempo drums met hier en daar wat effecten erop, een somber gitaarmotief en de weinig verstaanbare zanger. In de overgangsstukjes doen ze denken aan De Brassers en klinkt de gitaar meer punk.
World Is Ours swingt in ware DAF stijl en is het beste nummer van de plaat drums en synth domineren, de gitaar wat meer op de achtergrond.
De twee overige nummers zijn te doen als je niet op de af en toe hoorbare doemteksten let. Fijne drumroffels en gitaarsirenes in Clinical Death en (Leve de) Machine.
Een voorzichtige 3*.
Vomito Negro - Human (1990)
0
geplaatst: 19 april, 23:10 uur
Ik hoor hier flarden van The Klinik, Front 242, een beetje DAF en bij het nummer Human wat van Virgin Prunes in de gitaar.
Het album begint veelbelovend en instrumentaal maar vanaf Black Power komt die vervormde cliché-zang binnensluipen. Daarna is enkel de finale van Human nog de moeite waard.
Het album begint veelbelovend en instrumentaal maar vanaf Black Power komt die vervormde cliché-zang binnensluipen. Daarna is enkel de finale van Human nog de moeite waard.