Deed me al een beetje aan Aroma Di Amore denken, maar zie dat Gerry Vergult (Fred A. Van Aroma) dit geproduced heeft en mogelijk er ook op meegespeeld heeft.
Funky wave met hamerende drums en licht Oosters tintje in de vreemde zangcapriolen van Sylvie Honnay (ex-Isolation Ward) , het orgeltje in Chagrin d'Amour en de sax in Whoem.
Bij herbeluistering valt dit plaatje erg mee al wortelt dat drumgeluid deze plaat stevig in de mid 80's.
'Whoa! Ha! Ik dacht: Die koop je twee venijnen!"

Hmm, slechts drie stemmen bij een LP van een internationaal bekende Nederlandse post-punkband.
Dat van dit album er in 2003 slechts 4 van op de compilatie-CD 'Secret Stories' staan, belooft ook al niet veel goeds. Vooral omdat die nummers tot de zwaksten van de plaat behoren.

Opener/instrumentaal Palm Beach wordt ontsierd door een ergerlijk soort supermarkt-tune.
Fighting Man staat bol van gedateerde en lelijke zangeffecten en geprogrammeerde ritmes.
Back Home brengt ons na een ergerlijke gefluisterde vrouwenstem ('foxy foxy, take me far away') even terug naar Minny Pops t.t.v. Sparks (die stem) en Dolphin’s Spurt (die gitaar) tot na de derde gladde synthpartij de vrouw terugkeert ('take me home').
West Desert Shore met zijn vervormde, haperende zang lijkt wel een parodie en de fade-out komt niets te vroeg.

Het beste staat op de B-zijde van de LP. ‘Secure’ vind ik zelf het mooiste nummer van dit album. Ondanks de schreeuw aan het begin van elke strofe, is het een sfeervol, weemoedig nummer waarin een grommende van Middendorp begeleid wordt door mooie pianoriedels, en de stem van zangeres Karin Nyhuis een mooie toevoeging is. Stemmig en hoogtepunt van de plaat.
East Cairo begint met een traag drumpatroon en een oosters stemmentapijt. Eronder hoor je een diepe bas, krekelgeluiden en synthesizer. Na een aantal gedeclameerde regels, zingt/brengt Wally zijn tekst erg traag en dreunend voort over een krassende gitaar.
Meer orthodoxe snelle newwave op State Of Mind. Na het traag intro volgt een vlot nummer met rollende bas en uit de bocht vliegende gitaren.

Jammer dat de mooie, vreemde gitaarpartij van het nummer Touch geen credits krijgt.
Er staan nochtans drie gitaristen op de hoes vermeld. Een van de hoogtepunten tot die Byrne-achtige uithalen en vreselijke stem (‘follow me, mister Jones’) het nummer ontsieren. Jammer, want qua aanzet veelbelovend, want in de tekst bouwt zich de ene na de andere vraag op, met een anti-climax tot gevolg.
Het korte Wave Of Flames blijft over en lijkt met zijn funky bas/ritme op de dansvloer te mikken. Ik hoor vooral Talking Heads, Medium Medium, een beetje New Order en het vierde ontgaat me.

Vrij zwak dus. Hoogtepunten zijn Secure (aansluitend bij hun Poste Restante-LP), East Cairo het eerste deel van Touch, en State Of Mind.

Ik vraag me wel eens af hoe vaak deze 'belangrijke' elpee eigenlijk beluisterd wordt.
De plaat wist inderdaad internationale belangstelling te wekken maar is anno 2011 nauwelijks boeiend genoeg om te herbeluisteren.
Het lijkt wel alsof Van Middendorp de draak speelt met de industrial- en no wave-scene, net zoals hij eerder al een punksingle uitbracht als Tits:
'I'm 21, we can have some fun. You can be someone if you're 21', uit een van de weinige hoogtepunten van de plaat ("RU21"). Ook de eerdere single lijkt me eerder een knipoog naar de serieuze pers (met titels als "Kojak" en Nu-Nu-"Nervous").
De Ultra-beweging die hierop volgde maakte het wel wat spannender dan deze Minny Pops zelf. New Muzak noemen ze het hier, wat wellicht opgaat voor de 2 "Springtime"-versies en het "New Muzak"-nummer (industrieel lawaai met een flardje melodie uit een synthesizer).
Lachen is het met "Monica" (from Munich, she's my lover) met zijn gierende gitaren, een beetje melodische baslijn, de ritmebox en zijn abrupte einde. 'MD Mania' lijkt het zelfs over MacDonalds te hebben maar heeft wat funky gitaarlijn. "Motor City" een chaotische brei feedback, een in het wild rond huppelende bas, en Wally's 'gelalalalala'.
"Total Confusion" (what's in a name) klinkt zelfs muzikaal vrolijk.
'Minny Pops' met de tekst 'I Want To Be A Machine' is monotoon en net als Dolphin's Spurt genietbaar.
De overblijvers "Hologram" en "Flash Goes The Eye" draaien rond de vervormde stem van Van Middendorp. "Mono" is wat atonaal geneuzel.

Een gedeeltelijk geslaagd experiment dus, of een geslaagde grap (en in hoeverre spot Wally met de doemscene op volgende elpee "Sparks In A Dark Room")?
Van Middendorp wist er in ieder geval een carrière uit op te bouwen, met als creatieve hoogtepunt het "Poste Restante"-album.

Minny Pops – Poste Restante (1983): “Het was 2 maart…” (uit: “Koel”)

Hoesnota van de achterkant van de hoes:

In december 1982 beleefde Poste Restante zijn première in Haarlem. Het toneelstuk was het resultaat van nauwe samenwerking tussen drie actrices: marianne Boyer, Ditha van der Linden en Heleen Verschuren en had ten doel theater te maken rond het thema reizen. Via een wederzijdse kennis raakte Wally van Middendorp, en vervolgens de Minny Pops, betrokken bij het project. Zij schreven onafhankelijk van de actrices de muziek voor Poste Restante. Wally speelde uiteindelijk een rol in dit stuk van theaterkollektief Exota. Het stuk verwarde zijn beste vrienden. De muziek zal dat achteraf ook wel doen. Welgemeende waarschuwing: soft!

Verder op de achterhoes een fragment van een absurd-humoristisch KRO-interview met Van Middendorp.

Soft is deze plaat inderdaad. De Minny Pops bestonden op dat moment uit Van Middendorp (zang), Pieter Mulder (bas), Wim Dekker (synthesizer) en (de van nevenproject Smalts overgekomen) Rubin Ootes (drums). Aangevuld met Dennis Duchhart (van The Tapes op piano), Ruud Junge (hoorn) en Mathilde Santing nemen ze een stemmige LP op.

Een LP die slechts in minieme mate verwijst naar ouder werk: “Wandelen” klinkt als de Minny Pops van de “Sparks In A Dark Room”-LP. En de gesproken tekst op “Vreemde Dagen, Vreemde Nachten” past misschien nog bij de “Drastic Measures Drastic Movement”-periode.

Van Middendorp heeft intussen de Nederlandstalige tekst ontdekt (voor het eerst te horen op de Vinyl-flexi “Een Kus”). Het meespelen in het theater is misschien een vervolg van zijn groepsaankondigingen op de Dialogue North South-tour van Richard Jobson, Durutti Column, Paul Haig en The Names (te horen op de CD “Some Of The Interesting Things You’ll See On A Long Distance Flight”).

Wally Van Middendorp fluistert, zingt, zegt, schreeuwt zijn Nederlandse teksten op de Nederlandstalige titels van deze plaat. Het overheersende thema lijkt melacholie. Wat mooi te horen is aan de uitgebreide instrumenten die subtiel gebruikt worden: piano, spaanse gitaar, hoorn, mondharmonica, metalen percussie…

In opener “Koel” fluistert hij over de komende lente, begeleid door synthesizer en melodische bas. In “Achtergelaten” haalt hij fluisterend herinneringen op bij de verstilde piano-klanken.
Sprekend/zingend droomt hij in “Wandelen” (‘tijd heeft zijn betekenis verloren’), weer met een mooie baslijn naast de ritmebox en synth. In het up-tempo “Vreemde Dagen, Vreemde Nachten” hoor je enkel Wally’s stem (‘wat kan ik zeggen, er is al zoveel gezegd’) met flarden piano en synthesizer. Het enig minder goede nummer is het geschreeuwde “Raag”.

Op de plaat twee instrumentale nummers:
“Piano” (natuurlijk zonder piano, wel met drums en synthesizer) en “Drom”. Dit laatste heeft de typische Van Middendorp productie, zoals te horen is op Nasmak’s “4our Clicks”. Slappende bas en drums, met op het einde een mooie basmelodie, aangevuld met rimebox en synths.

De drie overige nummers zijn door Mathilde Santing gezongen. Telkens op piano begeleid (Duchhart zou later verder werken met Santing) levert dit hele mooie nummers op; het jazzy “White Wings” sluit de plaat af met Spaanse gitaar. En “The Sea” is het hoogtepunt van deze “Poste Restante”.

Op CD verschenen enkel de nummers “Vreemde Dagen, Vreemde Nachten”, “Achtergelaten”, Wandelen” en “Koel” als bonus tracks op de compilatie “Secret Stories”.

Ga dus voor het origineel op vinyl (de hoes met bindtouw verpakt) of eventueel op CD via fonos:

Minny Pops - Poste restante - fonos.nl

Want het album werkt het best als geheel. Het klinkt erg gevarieerd en mooi, met hier en daar nog restjes wave in de melodische baslijnen en de subtiele synth-partijen.

Na deze elpee stopten de Minny Pops (Van Middendorp en Dekker namen 2 maxi’s op onder de naam Streetlife). Een nieuwe bezetting bracht in 1985 nog “4th Floor” uit.

Het volgende is het einde van een tijdperk. Zo opent zanger Wally van Middendorp het nummer Kogel.

Het einde van een stabiele Minny Pops-bezetting. Van oktober ’80 tot en met maart ’81 bestond de groep uit Van Middendorp (zang en tapes) , Wim Dekker (synth), Leon Van Zoeren (bas) en Gerard Walhof (gitaar). Het was dit viertal dat in november 1980 een Peel-sessie opnam (zie compilatie-CD ‘Secret Stories’) en optrad in Engeland, VS en Canada. Twee weken na dit optreden was Van Zoeren vervangen door ex-gitarist Stephan Emmer. Eind juni ’81 verdween Walhof en zijn karakteristieke gitaargeluid.

Van deze CD en begeleidende DVD, was enkel Kogel / Stralers (hier Jets genoemd) in ’81 uitgebracht als gratis single bij de tweede persing van debuutelpee Drastic Measures Drastic Movement.
Wat bleef er over van hun extreme Ultra-periode? Weinig, enkel Mono (hier op DVD en misschien het ontoegankelijkste wat deze formatie speelde) samen met Dolphin’s Spurt dat in januari bij Factory op single verscheen. Wel werd er nog op Ultra-avonden gespeeld.

Tien nieuwe nummers werden in die 5 maanden gespeeld. Het extreemst daarvan een van hun laatste songs, Son, waarop gierende gitaren dansen rond een simpele melodie van drie tonen. Tot de toegankelijke nummers horen dan misschien de nummers die later op single verschenen en het meest melodieus klinken (Time en Island). Ook op het pas verschenen Goddess (B-side van Spurt) is een mooie melodielijn toegevoegd (hier op DVD te zien).

Het is wel wennen aan de gitaren op de nummers die later op hun tweede LP Sparks in a Dark Room (zo’n 15 maanden later uitgebracht) zouden verschijnen. Door de gitaar hoog in de mix te plaatsen, werkt dit af en toe storend. Op de beelden klinkt de gitaar lager in de mix, met een vrijwel ‘clean’ geluid.

Nog 2 hoogtepunten halverwege de set in Kogel (op de Peel-sessie als Ice Cube Wall) en het monumentaal monotone Mental (het enige nummer dat voor dit optreden op een live single in de zomer van ’80 was uitgebracht en hier Nederlandstalig).

Ondanks de beperkingen als gevolg van het werken met tapes waardoor sommige nummers abrupt stoppen, een prima post-punk album.

Op DVD is de impact van de band live te zien. Van Middendorp die manisch met zijn bovenlijf zwaait, aritmisch klapt (Mono), met de vuisten slaat of stokstijf staat met de handen in het haar of met open handpalmen naast zijn lichaam. De andere leden statisch (vooral bassist Van Zoeren) of nauwelijks zichtbaar (Dekker).

Vreemd, evenals Van Middendorp’s enige aankondiging voor Blue Roses: “Okee, goedenavond. De hitte, de warmte, het zomerste nu…Het is nu lente”, met tussenin de opmerking uit het publiek: “Terug naar af!”