Een mengeling van Jesus & Mary Chain (drums, feedback light), Buzzcocks (punkpop), Sixties girlgroups en The Velvet Underground (de rustige nummers).
Op zijn zwakst lijken bepaalde nummers te veel op elkaar: I Don’t Wanna Be Friends With You, Caledonian Road, Home Again en All Day Long (de beste van deze 4) zijn onderling inwisselbaar.
Somewhere In China en All Of The Time hebben dan weer een hoog Sunday Morning gehalte.
Maar ook veel leuks op deze plaat: handclaps (Fixed Grin), pistoolschoten (de fijne ’60 cover Train From Kansas City), trompet (All Of The Time en Nature Lover), de gilletjes (What A Way To Die)…
Een echt zwak nummer staat er niet op en vooral op kant 2 spelen ze creatief en met veel jeugdig plezier en charme. De laatste 3 vind ik het leukst: All Of The Time met xylofoon en vertragingen in de refreinen, What A Way To Die met zijn surfrockabilly en op Nature Lover gaat het dak eraf. “I’m so bored, what can I do?”.

Toen Siglo XX in 1986 de overstap maakte naar Play It Again Sam, namen ze niet alleen afscheid van het Antler-label, maar ook van producer Roland Beelen.
Het warme geluid van die platen op Antler werd vervangen door een harder groepsgeluid met ruimte voor piano, orgel, slidegitaar; de sound nu eerder beïnvloed door Nick Cave en the Doors dan Joy Division.
Het dreigende Sister In the Rain opent het album prima, de zang van Erik Dries raakt doorheen het nummer ingekapseld door de steeds feller/luider klinkende muziek. Fear, een nummer uit de Antler-tijd in een nieuwe opname, heeft een fijne baslijn en een mooie brug waarin het nummer naar het einde toe ook blijft hangen. Het felle Sister Suicide is een derde hoogtepunt gedreven door een vlot disco-ritme op drumcomputer, ronkende gitaren en donkere synths. Het korte intermezzo Afraid To Tell steekt daar mooi tegenaf met zijn ingetogen gitaar.
Van de andere nummers is Shadows het opvallendst met zijn Midden-Oosterse percussie, fluit en dub-bas. Dit nummer sluit qua geluid aan bij hun experimentele studio-album uit 1984.
De overige nummers blijven te eendimensioneel, missen variatie en de zang is ook regelmatig op het randje.

Enkel het door Silicon Teens zelf geschreven bonusnummer Sun Flight (B-kant van de single Just Like Eddie) is redelijk. Ik vind de rest verschrikkelijk.

Shoegaze in het verlengde van vroege Telescopes - noise met wah-wah pedaal en afwisselende m/v zang.
Sluit af met het beste nummer Any Further, It's Over met fijne samenzang ('Today'), ook Only Complete In You is goed met bij momenten druk MBV-achtig drumwerk.

Bij momenten experimentele doem – coldwave uit Hamont. Klinkt met zijn volle (soms rollende) bas en drums erg lekker donker. De gitaarslagen en vaak simpele akkoordenschema’s zijn nog diep in de punk geworteld, met af en toe een psychedlisch tintje zoals de gitaarloop in The Perfect End I.

Een nummer dat er 2 keer op staat, beiden monotone geluidsexperimenten. The Perfect End II wordt in canon gezongen terwijl The Perfect End I te lang duurt ondanks de af en toe opduikende gitaarmelodie.
Het best zijn het sfeervolle The Past Won’t Burn met zijn ritmische gitaarslagen en het klaaglijke Obligation. Ook Is It Worth? (grafzang, gefluit, geklak), Persecute (met stotterende trompet) en Infinite (met keyboards hoog in de mix) zijn prima. De zang gaat er soms over en stoort met zijn gekras in Where Are We Now? ( zoals in PiL's Attack) en in het lelijke (heliumgas?) effect in afsluiter Emptiness (zwakste nummer van de plaat).

Door de vrij monotone, vaak maar op een paar akkoorden drijvende nummers enkel aan te raden voor fervente cold wave liefhebbers, maar in zijn genre erg goed.

Eerste album van deze herenigde Italiaanse post-punk/gothic groep. In 2012 verscheen al een LP met demo's uit '81 en '82.

De groep heeft een broeierige, sfeervolle sound met zang die bij momenten Siouxsie in haar hoogdagen benadert (Surrender, Far Far, het refrein van Eldorado Beach). De saxofoonuithalen in Distant Blurry Worlds en Moonlight vind ik dan minder.

Voor Siouxsie-liefhebbers zeker het proberen waard.