Sinds tweede album Small Mercies staat de piano centraal in Fra Lippo Lippi's muziek, waarbij ze vanaf LP Songs de commerciële kaart trokken.
Ook hier vind je mooie pianomelodieën en passionele zang maar moet je de de gelikte gitaarsolo's en soms belegen saxofoon erbij nemen.
De A-kant is best genietbaar met twee mooie openers Angel en Freedom, waarna ze op Don't Take Away That Light de jazzy toer opgaan.
Af en toe doen ze me ook in de samenzang aan Fleetwood Mac denken op Home en het refrein van Some People.
Dat laatste nummer heeft trouwens een fraaie pianomelodie in de strofes steken en is een van de weinige hoogtepunten op de B-kant. Afsluiter Indifference is wel weer mooi en fijn uptempo en de zang is over het geheel van het album best goed.
Minder dan hun eerdere albums maar wel goed genoeg om in huis te hebben, (al is de B-kant nogal zwak).

Deze is natuurlijk niet te vergelijken met hun eerste LP In Silence. Van de cold wave is slechts een sprankeltje over in de melodieuze bas van The Distance Between Us en Every Time I See You.

Every Time I See You stond niet op de eerste (Scandinavische) versie met daarop de tracklist zoals hier op de site. Het nummer is nochtans een directe link met hun tweede LP Small Mercies want een bewerking van het nr. A Small Mercy. Met de pianostukken en herkenbare (soms wat geforceerde) zang is er toch wel een link met Small Mercies in nummers als Leaving, Shouldn't Have To Be Like That, Coming Home en Crash Of Light. Tot in dat nummer diezelfde afgrijselijke sax opduikt die van Regrets al eerder het slechtste nummer van de plaat maakte.

Dis sax is slechts 1 minpunt, de clichématige liefdesteksten, het gebruik van synths i.p.v. natuurlijke instrumenten als mondharmonica (Even Tall Trees Bend) en zangeres (The Distance Between Us) de andere mins.

Dat de plaat op een breed publiek mikt, is duidelijk in de prima popnummers Come Summer (doet mij wat The First Picture Of You van The Lotus Eaters denken) en Shouldn't Have To Be Like That. Het gedateerde geluid van sommige synths is gewoon van die tijd.
Meer moois in de sfeervolle pianoballads Leaving en Coming Home als je ervoor in de stemming bent.

Ik las daarnet dat door het grote succes van deze eerst in eigen beheer uitgebrachte plaat, sommige nummers heropgenomen of opnieuw gemixt werden voor de Virgin release. De originele versie werd later dan weer op CD uitgebracht in 2005. Hun singles hadden succes in Europa en zelfs op de Filippijnen wisten ze een paar hits te scoren. Hun succes was er dusdanig dat er een speciaal live-album werd uitgebracht. Debuut In Silence werd daarbovenop ook nog op cassette uitgebracht. Nu had ik graag de verbaasde gezichten gezien als die voor het eerst die cassette opzetten