Ik hoor er eerder Depeche Mode in dan New Musik en vind de cover van On Islands het minste nummer van de plaat. De A-kant is voor de rest sterk met subtiel gitaarwerk.
De meeste nummers zijn in Brussel opgenomen met Dan Lacksman van Telex, die ook meespeelt op harmonium op Les Rues, een nummer met de stem van Michel Moers maar ontsierd wordt door de stukjes klassieke violen.
Beste nummer is single Love Is A Shield, Depeche Mode-achtige pop, licht somber met klarinetachtige synthklank en tabla aan het eind.

Deze valt me toch enigszins tegen wegens te dromerig en te beperkt qua afwisseling.
Eigenlijk zeggen songtitels als Stay Awake, Slumber en Deep Sleep al veel.
Te veel nummers blijven in minimale midtemporitmes en fluisterzang hangen met een aantal mooie basmelodieën.
Kant A verteert me het best, al vind ik het titelnummer tot de zwakkere nummers horen.

Zware ritmes, slepende synths, gesnauwde zang en aardig wat geluidseffecten ertussenin.
De nummers blijven vaak te lang in één idee hangen: een vast, beukend ritme, te weinig afwisseling in melodieën, weinig variatie in de stem.
Het werkt wel in Mercy met zijn stapvoets ritme en waarin laagsgewijs melodIeën en synthgolven toegevoegd worden. En Clang! klinkt in zijn remix slapper dan het origineel van I Rage I Melt, maar met die stukjes melodica toch het tweede beste nummer van de plaat.
Zwakst zijn Party Hate (niet boeiend) en The Sack (de kakofonie aan het eind).

Doorgaans loeiharde postpunk met alle geluidsmeters ver in het rood. Alle instrumenten en zang klinkend storend vervormd, alleen afsluiter Ways Of Hiding klinkt ietwat natuurlijk.
Toch twee genietbare nummers: opener Off My Shoulder biedt genoeg afwisseling met fijn gitaarwerk en Vision Talk is trager en met fijn vervormde synthesizer . Jammer van dat distortion-geluid dat alle instrumentatie in een slecht doordringbare geluidsmix propt.