Als je rekent op een feestplaat van Grauzone, kan je het best bij die Eisbaer-single houden. Nochtans knalt de plaat meteen met Film 2 dat je dansend de trein op sleept naar bergen en stranden, de warmte van Italië en de koude door de muren.
Schlachtet zet eerder de toon van de meeste nummers van de plaat. En die klinkt niet vrolijk, de doem druipt door de muziek. Zwaar rime, een rollende doembas en hakkende gitaren .
Al zijn er tussenin wel lichtpuntjes. In de vorm van het zwakke Hinter Den Bergen zit een simpele orgelmelodie met de te vaak herhaalde titel van het lied. Neemt niet weg dat wat er achter de bergen gebeurt best vermakelijk is (Maggie T. knijpt de Queen in de billen, Eva Braun danst met de Siamese tweeling).
Lichtpuntje (minpuntje?) 2 is de melige ballad Marmelade Und Himbeereis. En ook hier is niet alles zo mooi als het lijkt; het bloed druppelt op het strand, we zijn allemaal hoeren. En om dat laatste venijn bij te staan schakelt Grauzone een tandje bij.
Ook de B-kant kent een rustmoment met het stemmige Kunstgewerbe. De meligheid keert nog 1 keer terug aan het begin van der Weg Zu Zweit. Voor mij een van de hoogtepunten met zijn mooie gitaarmelodieën en ijle synths.
Voor de rest weinig vrolijks te melden. De meikever vliegt zich kapot tegen de machinale ritmes (Meikefer Flieg), stapvoets dringt de kou door de muren (Kalte Kriecht).
Aan het eind (In Der Nacht) loop je dan verloren in de drukte. In de nacht op zoek naar de liefde. Wat overblijft enkel gebroken glas.