menu

Hier kun je zien welke berichten pygmydanny als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Click Click - Wet Skin and Curious Eye (1987)

2,0
geplaatst:
Zware ritmes, slepende synths, gesnauwde zang en aardig wat geluidseffecten ertussenin.
De nummers blijven vaak te lang in één idee hangen: een vast, beukend ritme, te weinig afwisseling in melodieën, weinig variatie in de stem.
Het werkt wel in Mercy met zijn stapvoets ritme en waarin laagsgewijs melodIeën en synthgolven toegevoegd worden. En Clang! klinkt in zijn remix slapper dan het origineel van I Rage I Melt, maar met die stukjes melodica toch het tweede beste nummer van de plaat.
Zwakst zijn Party Hate (niet boeiend) en The Sack (de kakofonie aan het eind).

De Brassers - Live at Doornroosje Nijmegen 1982 (2013)

2,0
Vanaf eind ’80, begin ’81 maken de Nederlandstalige nummers van de Brassers plaats voor meer en meer Engelstalige nummers. Hoe gemeend die Engelstalige nummers ook zijn, hebben ze veel minder zeggingskracht en klinken De Brassers steeds meer als een zoveelste tweede (derde?-) rangs doemwave bandje.
Eind '82 later waren de nrs. Pijn en En Toen Was Er Niets Meer zelfs door andere vervangen en was het met de band bijna over en uit.
Op deze live-opname klinkt de ritmesectie zoals steeds erg strak, maar de zang laat aardig te wensen over, met Shadowplay als dieptepunt. Van dit concert ontbreken ook 3 nummers (He, Not Afraid Of You en een instrumentaal nummer). Dan had ik liever een release van een optreden een jaar eerder gezien met nummers als De grote Vergissing, Twijfels, Eruit en Kontrole in de setlist.

Dreamscape - Cradle (1992)

3,5
Ondanks pogingen door piano en fluit in het instrumentarium te gebruiken, mist Dreamscape op deze EP een eigen gezicht. De vier nummers blijven wat in hetzelfde tempo hangen en door de breed uitwaaierende gitaren en zachte zang doen ze teveel aan de shoegazepop van Lush denken.
De stukjes piano in de tussenstukken in So Far From Belief en Dreamsleep Eternal en de sprankelender stukjes gitaar in Nine Times To Die en Dreamsleep Eternal zijn een mooie afwisseling. Het nummer Cradle duurt te lang om boeiend te blijven.

Dreamscape - La-Di-Da Recordings (2012)

4,0
Opnames van de periode '91 tot '93, dus na hun debuut Blackflower opgenomen.
De eerste 4 nummers waren bestemd voor een niet uitgebrachte EP (Greater Than God), het laatste nummer is een demo die op een cassettecompilatie in '91 verscheen. Tussenin de nummers die op de Cradle EP verschenen. De muzikanten speelden ook bij Secret Shine,

Die vier Cradle-nummers zijn het minst interessant, niet omdat ze al uitgebracht waren, maar doordat ze daar te zeer als 'gewone' shoegazeband klinken. Een beetje als Lush met de zang laag in de mix.

Bij de andere nummers is de stem duidelijk hoorbaar en is het venijn in de teksten een mooie tegenstelling met de lieflijke zang. 'So there is blood in your eye now, oh what a shame. I think I will finish while you're down' (Seperate Sense), 'I'm dripping in your blood, I am glad' (Soft Fists).
Door het snellere tempo in Greater Than God doen ze me daar eerder aan Pale Saints of Bleach denken.

Op No More But Thought verrassen ze met de Phil Spector-achtige openingsdrums en piano.

Hier staat geen slecht nummer op, de Cradle-nummers missen alleen het randje dat nodig is om het spannend te houden.

Fra Lippo Lippi - Songs (1985)

3,0
Deze is natuurlijk niet te vergelijken met hun eerste LP In Silence. Van de cold wave is slechts een sprankeltje over in de melodieuze bas van The Distance Between Us en Every Time I See You.

Every Time I See You stond niet op de eerste (Scandinavische) versie met daarop de tracklist zoals hier op de site. Het nummer is nochtans een directe link met hun tweede LP Small Mercies want een bewerking van het nr. A Small Mercy. Met de pianostukken en herkenbare (soms wat geforceerde) zang is er toch wel een link met Small Mercies in nummers als Leaving, Shouldn't Have To Be Like That, Coming Home en Crash Of Light. Tot in dat nummer diezelfde afgrijselijke sax opduikt die van Regrets al eerder het slechtste nummer van de plaat maakte.

Dis sax is slechts 1 minpunt, de clichématige liefdesteksten, het gebruik van synths i.p.v. natuurlijke instrumenten als mondharmonica (Even Tall Trees Bend) en zangeres (The Distance Between Us) de andere mins.

Dat de plaat op een breed publiek mikt, is duidelijk in de prima popnummers Come Summer (doet mij wat The First Picture Of You van The Lotus Eaters denken) en Shouldn't Have To Be Like That. Het gedateerde geluid van sommige synths is gewoon van die tijd.
Meer moois in de sfeervolle pianoballads Leaving en Coming Home als je ervoor in de stemming bent.

Ik las daarnet dat door het grote succes van deze eerst in eigen beheer uitgebrachte plaat, sommige nummers heropgenomen of opnieuw gemixt werden voor de Virgin release. De originele versie werd later dan weer op CD uitgebracht in 2005. Hun singles hadden succes in Europa en zelfs op de Filippijnen wisten ze een paar hits te scoren. Hun succes was er dusdanig dat er een speciaal live-album werd uitgebracht. Debuut In Silence werd daarbovenop ook nog op cassette uitgebracht. Nu had ik graag de verbaasde gezichten gezien als die voor het eerst die cassette opzetten

Grauzone - Grauzone (1981)

4,0
geplaatst:
Als je rekent op een feestplaat van Grauzone, kan je het best bij die Eisbaer-single houden. Nochtans knalt de plaat meteen met Film 2 dat je dansend de trein op sleept naar bergen en stranden, de warmte van Italië en de koude door de muren.
Schlachtet zet eerder de toon van de meeste nummers van de plaat. En die klinkt niet vrolijk, de doem druipt door de muziek. Zwaar rime, een rollende doembas en hakkende gitaren .
Al zijn er tussenin wel lichtpuntjes. In de vorm van het zwakke Hinter Den Bergen zit een simpele orgelmelodie met de te vaak herhaalde titel van het lied. Neemt niet weg dat wat er achter de bergen gebeurt best vermakelijk is (Maggie T. knijpt de Queen in de billen, Eva Braun danst met de Siamese tweeling).
Lichtpuntje (minpuntje?) 2 is de melige ballad Marmelade Und Himbeereis. En ook hier is niet alles zo mooi als het lijkt; het bloed druppelt op het strand, we zijn allemaal hoeren. En om dat laatste venijn bij te staan schakelt Grauzone een tandje bij.
Ook de B-kant kent een rustmoment met het stemmige Kunstgewerbe. De meligheid keert nog 1 keer terug aan het begin van der Weg Zu Zweit. Voor mij een van de hoogtepunten met zijn mooie gitaarmelodieën en ijle synths.
Voor de rest weinig vrolijks te melden. De meikever vliegt zich kapot tegen de machinale ritmes (Meikefer Flieg), stapvoets dringt de kou door de muren (Kalte Kriecht).
Aan het eind (In Der Nacht) loop je dan verloren in de drukte. In de nacht op zoek naar de liefde. Wat overblijft enkel gebroken glas.

Mensen Blaffen - Krengen (1986)

3,5
geplaatst:
Deed me al een beetje aan Aroma Di Amore denken, maar zie dat Gerry Vergult (Fred A. Van Aroma) dit geproduced heeft en mogelijk er ook op meegespeeld heeft.
Funky wave met hamerende drums en licht Oosters tintje in de vreemde zangcapriolen van Sylvie Honnay (ex-Isolation Ward) , het orgeltje in Chagrin d'Amour en de sax in Whoem.
Bij herbeluistering valt dit plaatje erg mee al wortelt dat drumgeluid deze plaat stevig in de mid 80's.
'Whoa! Ha! Ik dacht: Die koop je twee venijnen!"

Minny Pops - 4th Floor (1985)

2,0
Hmm, slechts drie stemmen bij een LP van een internationaal bekende Nederlandse post-punkband.
Dat van dit album er in 2003 slechts 4 van op de compilatie-CD 'Secret Stories' staan, belooft ook al niet veel goeds. Vooral omdat die nummers tot de zwaksten van de plaat behoren.

Opener/instrumentaal Palm Beach wordt ontsierd door een ergerlijk soort supermarkt-tune.
Fighting Man staat bol van gedateerde en lelijke zangeffecten en geprogrammeerde ritmes.
Back Home brengt ons na een ergerlijke gefluisterde vrouwenstem ('foxy foxy, take me far away') even terug naar Minny Pops t.t.v. Sparks (die stem) en Dolphin’s Spurt (die gitaar) tot na de derde gladde synthpartij de vrouw terugkeert ('take me home').
West Desert Shore met zijn vervormde, haperende zang lijkt wel een parodie en de fade-out komt niets te vroeg.

Het beste staat op de B-zijde van de LP. ‘Secure’ vind ik zelf het mooiste nummer van dit album. Ondanks de schreeuw aan het begin van elke strofe, is het een sfeervol, weemoedig nummer waarin een grommende van Middendorp begeleid wordt door mooie pianoriedels, en de stem van zangeres Karin Nyhuis een mooie toevoeging is. Stemmig en hoogtepunt van de plaat.
East Cairo begint met een traag drumpatroon en een oosters stemmentapijt. Eronder hoor je een diepe bas, krekelgeluiden en synthesizer. Na een aantal gedeclameerde regels, zingt/brengt Wally zijn tekst erg traag en dreunend voort over een krassende gitaar.
Meer orthodoxe snelle newwave op State Of Mind. Na het traag intro volgt een vlot nummer met rollende bas en uit de bocht vliegende gitaren.

Jammer dat de mooie, vreemde gitaarpartij van het nummer Touch geen credits krijgt.
Er staan nochtans drie gitaristen op de hoes vermeld. Een van de hoogtepunten tot die Byrne-achtige uithalen en vreselijke stem (‘follow me, mister Jones’) het nummer ontsieren. Jammer, want qua aanzet veelbelovend, want in de tekst bouwt zich de ene na de andere vraag op, met een anti-climax tot gevolg.
Het korte Wave Of Flames blijft over en lijkt met zijn funky bas/ritme op de dansvloer te mikken. Ik hoor vooral Talking Heads, Medium Medium, een beetje New Order en het vierde ontgaat me.

Vrij zwak dus. Hoogtepunten zijn Secure (aansluitend bij hun Poste Restante-LP), East Cairo het eerste deel van Touch, en State Of Mind.

Minny Pops - Drastic Measures, Drastic Movement (1979)

2,0
Ik vraag me wel eens af hoe vaak deze 'belangrijke' elpee eigenlijk beluisterd wordt.
De plaat wist inderdaad internationale belangstelling te wekken maar is anno 2011 nauwelijks boeiend genoeg om te herbeluisteren.
Het lijkt wel alsof Van Middendorp de draak speelt met de industrial- en no wave-scene, net zoals hij eerder al een punksingle uitbracht als Tits:
'I'm 21, we can have some fun. You can be someone if you're 21', uit een van de weinige hoogtepunten van de plaat ("RU21"). Ook de eerdere single lijkt me eerder een knipoog naar de serieuze pers (met titels als "Kojak" en Nu-Nu-"Nervous").
De Ultra-beweging die hierop volgde maakte het wel wat spannender dan deze Minny Pops zelf. New Muzak noemen ze het hier, wat wellicht opgaat voor de 2 "Springtime"-versies en het "New Muzak"-nummer (industrieel lawaai met een flardje melodie uit een synthesizer).
Lachen is het met "Monica" (from Munich, she's my lover) met zijn gierende gitaren, een beetje melodische baslijn, de ritmebox en zijn abrupte einde. 'MD Mania' lijkt het zelfs over MacDonalds te hebben maar heeft wat funky gitaarlijn. "Motor City" een chaotische brei feedback, een in het wild rond huppelende bas, en Wally's 'gelalalalala'.
"Total Confusion" (what's in a name) klinkt zelfs muzikaal vrolijk.
'Minny Pops' met de tekst 'I Want To Be A Machine' is monotoon en net als Dolphin's Spurt genietbaar.
De overblijvers "Hologram" en "Flash Goes The Eye" draaien rond de vervormde stem van Van Middendorp. "Mono" is wat atonaal geneuzel.

Een gedeeltelijk geslaagd experiment dus, of een geslaagde grap (en in hoeverre spot Wally met de doemscene op volgende elpee "Sparks In A Dark Room")?
Van Middendorp wist er in ieder geval een carrière uit op te bouwen, met als creatieve hoogtepunt het "Poste Restante"-album.

Minny Pops - Poste Restante (1983)

4,0
Minny Pops – Poste Restante (1983): “Het was 2 maart…” (uit: “Koel”)

Hoesnota van de achterkant van de hoes:

In december 1982 beleefde Poste Restante zijn première in Haarlem. Het toneelstuk was het resultaat van nauwe samenwerking tussen drie actrices: marianne Boyer, Ditha van der Linden en Heleen Verschuren en had ten doel theater te maken rond het thema reizen. Via een wederzijdse kennis raakte Wally van Middendorp, en vervolgens de Minny Pops, betrokken bij het project. Zij schreven onafhankelijk van de actrices de muziek voor Poste Restante. Wally speelde uiteindelijk een rol in dit stuk van theaterkollektief Exota. Het stuk verwarde zijn beste vrienden. De muziek zal dat achteraf ook wel doen. Welgemeende waarschuwing: soft!

Verder op de achterhoes een fragment van een absurd-humoristisch KRO-interview met Van Middendorp.

Soft is deze plaat inderdaad. De Minny Pops bestonden op dat moment uit Van Middendorp (zang), Pieter Mulder (bas), Wim Dekker (synthesizer) en (de van nevenproject Smalts overgekomen) Rubin Ootes (drums). Aangevuld met Dennis Duchhart (van The Tapes op piano), Ruud Junge (hoorn) en Mathilde Santing nemen ze een stemmige LP op.

Een LP die slechts in minieme mate verwijst naar ouder werk: “Wandelen” klinkt als de Minny Pops van de “Sparks In A Dark Room”-LP. En de gesproken tekst op “Vreemde Dagen, Vreemde Nachten” past misschien nog bij de “Drastic Measures Drastic Movement”-periode.

Van Middendorp heeft intussen de Nederlandstalige tekst ontdekt (voor het eerst te horen op de Vinyl-flexi “Een Kus”). Het meespelen in het theater is misschien een vervolg van zijn groepsaankondigingen op de Dialogue North South-tour van Richard Jobson, Durutti Column, Paul Haig en The Names (te horen op de CD “Some Of The Interesting Things You’ll See On A Long Distance Flight”).

Wally Van Middendorp fluistert, zingt, zegt, schreeuwt zijn Nederlandse teksten op de Nederlandstalige titels van deze plaat. Het overheersende thema lijkt melacholie. Wat mooi te horen is aan de uitgebreide instrumenten die subtiel gebruikt worden: piano, spaanse gitaar, hoorn, mondharmonica, metalen percussie…

In opener “Koel” fluistert hij over de komende lente, begeleid door synthesizer en melodische bas. In “Achtergelaten” haalt hij fluisterend herinneringen op bij de verstilde piano-klanken.
Sprekend/zingend droomt hij in “Wandelen” (‘tijd heeft zijn betekenis verloren’), weer met een mooie baslijn naast de ritmebox en synth. In het up-tempo “Vreemde Dagen, Vreemde Nachten” hoor je enkel Wally’s stem (‘wat kan ik zeggen, er is al zoveel gezegd’) met flarden piano en synthesizer. Het enig minder goede nummer is het geschreeuwde “Raag”.

Op de plaat twee instrumentale nummers:
“Piano” (natuurlijk zonder piano, wel met drums en synthesizer) en “Drom”. Dit laatste heeft de typische Van Middendorp productie, zoals te horen is op Nasmak’s “4our Clicks”. Slappende bas en drums, met op het einde een mooie basmelodie, aangevuld met rimebox en synths.

De drie overige nummers zijn door Mathilde Santing gezongen. Telkens op piano begeleid (Duchhart zou later verder werken met Santing) levert dit hele mooie nummers op; het jazzy “White Wings” sluit de plaat af met Spaanse gitaar. En “The Sea” is het hoogtepunt van deze “Poste Restante”.

Op CD verschenen enkel de nummers “Vreemde Dagen, Vreemde Nachten”, “Achtergelaten”, Wandelen” en “Koel” als bonus tracks op de compilatie “Secret Stories”.

Ga dus voor het origineel op vinyl (de hoes met bindtouw verpakt) of eventueel op CD via fonos:

Minny Pops - Poste restante - fonos.nl

Want het album werkt het best als geheel. Het klinkt erg gevarieerd en mooi, met hier en daar nog restjes wave in de melodische baslijnen en de subtiele synth-partijen.

Na deze elpee stopten de Minny Pops (Van Middendorp en Dekker namen 2 maxi’s op onder de naam Streetlife). Een nieuwe bezetting bracht in 1985 nog “4th Floor” uit.

Minny Pops - Standstill to Motion (2012)

Alternatieve titel: Live at the Melkweg, 19-03-1981

4,0
Het volgende is het einde van een tijdperk. Zo opent zanger Wally van Middendorp het nummer Kogel.

Het einde van een stabiele Minny Pops-bezetting. Van oktober ’80 tot en met maart ’81 bestond de groep uit Van Middendorp (zang en tapes) , Wim Dekker (synth), Leon Van Zoeren (bas) en Gerard Walhof (gitaar). Het was dit viertal dat in november 1980 een Peel-sessie opnam (zie compilatie-CD ‘Secret Stories’) en optrad in Engeland, VS en Canada. Twee weken na dit optreden was Van Zoeren vervangen door ex-gitarist Stephan Emmer. Eind juni ’81 verdween Walhof en zijn karakteristieke gitaargeluid.

Van deze CD en begeleidende DVD, was enkel Kogel / Stralers (hier Jets genoemd) in ’81 uitgebracht als gratis single bij de tweede persing van debuutelpee Drastic Measures Drastic Movement.
Wat bleef er over van hun extreme Ultra-periode? Weinig, enkel Mono (hier op DVD en misschien het ontoegankelijkste wat deze formatie speelde) samen met Dolphin’s Spurt dat in januari bij Factory op single verscheen. Wel werd er nog op Ultra-avonden gespeeld.

Tien nieuwe nummers werden in die 5 maanden gespeeld. Het extreemst daarvan een van hun laatste songs, Son, waarop gierende gitaren dansen rond een simpele melodie van drie tonen. Tot de toegankelijke nummers horen dan misschien de nummers die later op single verschenen en het meest melodieus klinken (Time en Island). Ook op het pas verschenen Goddess (B-side van Spurt) is een mooie melodielijn toegevoegd (hier op DVD te zien).

Het is wel wennen aan de gitaren op de nummers die later op hun tweede LP Sparks in a Dark Room (zo’n 15 maanden later uitgebracht) zouden verschijnen. Door de gitaar hoog in de mix te plaatsen, werkt dit af en toe storend. Op de beelden klinkt de gitaar lager in de mix, met een vrijwel ‘clean’ geluid.

Nog 2 hoogtepunten halverwege de set in Kogel (op de Peel-sessie als Ice Cube Wall) en het monumentaal monotone Mental (het enige nummer dat voor dit optreden op een live single in de zomer van ’80 was uitgebracht en hier Nederlandstalig).

Ondanks de beperkingen als gevolg van het werken met tapes waardoor sommige nummers abrupt stoppen, een prima post-punk album.

Op DVD is de impact van de band live te zien. Van Middendorp die manisch met zijn bovenlijf zwaait, aritmisch klapt (Mono), met de vuisten slaat of stokstijf staat met de handen in het haar of met open handpalmen naast zijn lichaam. De andere leden statisch (vooral bassist Van Zoeren) of nauwelijks zichtbaar (Dekker).

Vreemd, evenals Van Middendorp’s enige aankondiging voor Blue Roses: “Okee, goedenavond. De hitte, de warmte, het zomerste nu…Het is nu lente”, met tussenin de opmerking uit het publiek: “Terug naar af!”

Ramones - Leave Home (1977)

3,5
Op zoek naar een iets ander geluid, is deze tweede van de Ramones niet zo geslaagd. Het is lang wachten op Dee Dee’s ‘1 2 3 4!’ aan het begin van California Sun eer het echt top wordt. Commando doet er dan nog een schepje bovenop en redt het album.
Productioneel wordt een en ander geprobeerd: geluidseffecten en synthesizer (Gimme Gimme Shock Treatment), harmonie in de zang (You’re Gonna Kill That Girl), de koda in Suzy Is A Headbanger, gitaartokkels (Oh Oh I Love Her So) en nogal wat overdubs (gitaar en percussie)
Maar de cymbalen van de hi-hat klinken het hele album te flets, alsof ze door een flanger gehaald zijn. En de ergerlijke zangeffecten weten Pinhead alsnog te ruïneren, en dat is geen makkie.
Naast de eerder genoemde hoogtepunten ook Gimme Gimme Shock Treatment, Glad To See You Go en Now I wanna Be A Good Boy als favoriete nummers.

Red Lorry Yellow Lorry - Nothing Wrong (1988)

3,5
geplaatst:
Mijn stem ligt wat tussen de 3* en 3,5*.
3* vanwege het gebrek aan echt goeie en goed uitgewerkte nummers (Nothing Wrong en Hard-Away uitgezonderd), de te vaak langgerekte zangnoten en vanwege de belabberde geluidsmix.
3,5* voor de voorzichtige experimenten: de mooie basmelodieën op Only Dreaming, het vollere geluid in het instrumentale Sayonara en in World Around, het stukje surf-gitaar in Pushing On.

Best = Nothing Wrong
Zwakst = Never Know

Shop Assistants - Shop Assistants (1986)

3,5
Een mengeling van Jesus & Mary Chain (drums, feedback light), Buzzcocks (punkpop), Sixties girlgroups en The Velvet Underground (de rustige nummers).
Op zijn zwakst lijken bepaalde nummers te veel op elkaar: I Don’t Wanna Be Friends With You, Caledonian Road, Home Again en All Day Long (de beste van deze 4) zijn onderling inwisselbaar.
Somewhere In China en All Of The Time hebben dan weer een hoog Sunday Morning gehalte.
Maar ook veel leuks op deze plaat: handclaps (Fixed Grin), pistoolschoten (de fijne ’60 cover Train From Kansas City), trompet (All Of The Time en Nature Lover), de gilletjes (What A Way To Die)…
Een echt zwak nummer staat er niet op en vooral op kant 2 spelen ze creatief en met veel jeugdig plezier en charme. De laatste 3 vind ik het leukst: All Of The Time met xylofoon en vertragingen in de refreinen, What A Way To Die met zijn surfrockabilly en op Nature Lover gaat het dak eraf. “I’m so bored, what can I do?”.

The Chameleons - Script of the Bridge (1983)

3,5
Qua songopbouw en geluid heb ik wat moeite met dit album. De instrumenten klinken goed, waarbij vooral de mooie wisselwerking tussen de 2 gitaren opvalt. Daarbij wijkt het gitaargeluid bij de laatste nummers wat af met akoestische gitaar en Durutti Column-achtige tokkels.

Vele breaks en overgangen klinken echter nogal geforceerd en onnatuurlijk of transformeren een song volledig (Second Skin, A Person Isn’t Safe…, View From A Hill). Dat ze een klassieke songopbouw beheersen, bewijzen ze dan wel op Up the Down Escalator. Ook Monkeyland is mooi opgebouwd en het mooie intro-geluid keert nog eens terug in Less Than Human.

Er zit veel galm op de hoog ingemixte zang en dat stoort in bijvoorbeeld de uitgerekte zang van Don’t Fall, Pleasure And Pain (‘I can show you’) en A Person Isn’t Safe Anywhere These Days (‘man of steel’). Ook zijn de teksten bij momenten erg hoogdravend: ‘I dedicate this melody for you’, ‘I can take you there, I can show you’.

Ik heb meer voeling met hun volgende 2 albums.

Underground Belgian Wave Volume 2 (2010)

Alternatieve titel: A Compilation of Belgian Wave Only Released on Tape Before

4,0
De meest toegankelijke van de Underground Wave-serie op het Walhalla-label. De nadruk ligt hier op melodieuze synthpop en minimal wave.
Synthesize (Autumn) staat hier in een andere versie dan op de single uit '81. Op de 2 nummers van The Misz is een zangeres te horen wat de nummers een meerwaarde geeft. Elisa Waut klinkt lekker onderkoeld en Vanthilts Als Ik Gust de Coster Was moet iedere Belpop-liefhebber die De Vrijaf-woensdagen meegemaakt heeft, gehoord hebben.
Vreemde eend in de bijt is deze keer Secret Life met een gothic postpunknummer dat meteen het zwakste nummer van de plaat is.
Al bij al een prima plaat met zeldzaam of niet eerder uitgebracht materiaal, in 2017 opnieuw bijgeperst en dus aan een redelijke prijs te verkrijgen.

Vibø - One Too Many (1983)

3,0
One Too Many zou zomaar eens op het aantal songs per plaatkant kunnen slaan op deze enige Vibo plaat. Gelukkig staan die 2 nummers aan het eind van elke kant. De B-film horror Clinical Death Proloog is slecht, Grandma gewoon onbeluisterbaar.

De fijnste nummers staan lekker in het midden en houden de MLP mooi in evenwicht.
The Game drijft op slepende synthtonen, midtempo drums met hier en daar wat effecten erop, een somber gitaarmotief en de weinig verstaanbare zanger. In de overgangsstukjes doen ze denken aan De Brassers en klinkt de gitaar meer punk.
World Is Ours swingt in ware DAF stijl en is het beste nummer van de plaat drums en synth domineren, de gitaar wat meer op de achtergrond.

De twee overige nummers zijn te doen als je niet op de af en toe hoorbare doemteksten let. Fijne drumroffels en gitaarsirenes in Clinical Death en (Leve de) Machine.
Een voorzichtige 3*.