Fijn live-album van deze Belgische doempunk/coldwave groep.

De productie van La Muerte's Dee-J geeft de groep een vollere (rock-) klank met hier en daar wat te veel echo op de zang. Dat werkt bij een nummer als (En Toen Was Er) Niets Meer niet zo goed als ik deze versie vergelijk met opnames van begin jaren '80.

Eruit blijft stevig overeind en het nieuwe nummer O Brother (opgedragen aan overleden drummer Eric Poukens) werkt knap naar een climax toe. Nog 2 nieuwe nummers op deze plaat, Goes Like This (met Bela Lugosi's Dead - effecten in de strofes en een rockend refrein) en het broeierige Bad Company (waarvan een demo uit 2000 terug te vinden is op de verzamelaar Besprokkeld En bespoten).

Van hun titelloze 12' staan hier het donkere Sick In Your Mind en de intro van I Heard The Scream Before op. Blijven nog 2 covers over; 1 geslaagde (Lowdown van Wire) en 1 zwakke (Nasty Little Lonely van Alternative TV).

Beste nummers: Eruit, O Brother en Sick In Your Mind.

Vanaf eind ’80, begin ’81 maken de Nederlandstalige nummers van de Brassers plaats voor meer en meer Engelstalige nummers. Hoe gemeend die Engelstalige nummers ook zijn, hebben ze veel minder zeggingskracht en klinken De Brassers steeds meer als een zoveelste tweede (derde?-) rangs doemwave bandje.
Eind '82 later waren de nrs. Pijn en En Toen Was Er Niets Meer zelfs door andere vervangen en was het met de band bijna over en uit.
Op deze live-opname klinkt de ritmesectie zoals steeds erg strak, maar de zang laat aardig te wensen over, met Shadowplay als dieptepunt. Van dit concert ontbreken ook 3 nummers (He, Not Afraid Of You en een instrumentaal nummer). Dan had ik liever een release van een optreden een jaar eerder gezien met nummers als De grote Vergissing, Twijfels, Eruit en Kontrole in de setlist.

Bij mij zweeft het album tussen de 3 en 3,5*. Teken De Tijd was het eerste nummer dat ik hoorde van De Div en vind ik nog steeds één van hun strafste nummers. Hetzelfde niveau halen ze net niet met Lieve Matroos, Dit Moment en Als Lemmingen.
Ik hou van de subtiele basmelodieën, de ritmisch gebrachte zang en de contrasten tussen de twee gitaren. Minder hou ik van de mechanisch klinkende drums en vanaf het moment dat de zang te schreeuwerig wordt (de nummers op kant 2) ,haak ik wat af.
Banzaï vind ik het minst geslaagde nummer maar heeft ook genietbare momenten: de scherpe PiL-achtige gitaar en de fijne bas bij het intro.
Ik herken me wel in de kritiek dat een nummer soms te lang in hetzelfde patroon blijft hangen zoals bij Als Lemmingen en Splits Het Atoom. Toch zijn ook in die nummers subtiele vondsten te horen.

Dit album had ik wat ondergewaardeerd door de typische 'Big Music' productie (jawel die holle drums die over alles heen mokeren en die echo op de zang), ook al zat Arian Borland achter de knoppen.
De band zelf twijfelt ook te zeer tussen dromerige new wave en toegevingen aan een breder publiek (zo'n 'Come On' in A Day).
Voor mij begint het album met de tegenvallende single Slumberland (klinkend als The Stranglers in Always The Sun). Ook de nieuwe versie van The Dream valt tegen, de melancholieke wave van de debut-EP ingeruild voor opzwepende wavepop dat het origineel niet weet te evenaren.
Vanaf dan wordt het album beter met pakkende, sfeervolle nummers en hoogtepunten Maybe Tomorrow, Satellite, Rumroad (de tweede single van het album) en I Say. A Day vind ik minder en Third Man heeft naast een mooi refrein te veel last van de Grote Productie van midden jaren '80.

Ondanks pogingen door piano en fluit in het instrumentarium te gebruiken, mist Dreamscape op deze EP een eigen gezicht. De vier nummers blijven wat in hetzelfde tempo hangen en door de breed uitwaaierende gitaren en zachte zang doen ze teveel aan de shoegazepop van Lush denken.
De stukjes piano in de tussenstukken in So Far From Belief en Dreamsleep Eternal en de sprankelender stukjes gitaar in Nine Times To Die en Dreamsleep Eternal zijn een mooie afwisseling. Het nummer Cradle duurt te lang om boeiend te blijven.

Opnames van de periode '91 tot '93, dus na hun debuut Blackflower opgenomen.
De eerste 4 nummers waren bestemd voor een niet uitgebrachte EP (Greater Than God), het laatste nummer is een demo die op een cassettecompilatie in '91 verscheen. Tussenin de nummers die op de Cradle EP verschenen. De muzikanten speelden ook bij Secret Shine,

Die vier Cradle-nummers zijn het minst interessant, niet omdat ze al uitgebracht waren, maar doordat ze daar te zeer als 'gewone' shoegazeband klinken. Een beetje als Lush met de zang laag in de mix.

Bij de andere nummers is de stem duidelijk hoorbaar en is het venijn in de teksten een mooie tegenstelling met de lieflijke zang. 'So there is blood in your eye now, oh what a shame. I think I will finish while you're down' (Seperate Sense), 'I'm dripping in your blood, I am glad' (Soft Fists).
Door het snellere tempo in Greater Than God doen ze me daar eerder aan Pale Saints of Bleach denken.

Op No More But Thought verrassen ze met de Phil Spector-achtige openingsdrums en piano.

Hier staat geen slecht nummer op, de Cradle-nummers missen alleen het randje dat nodig is om het spannend te houden.