Na de sfeervolle, zweverige opener The Wind Up, vallen de erop volgende nummers op kant A wat tegen. Ik vind ze te weinig van elkaar te onderscheiden en hoor vooral Teardrop Explodes erin terug. Ook ben ik geen liefhebber van de schelle, lawaaiige gitaar en feedback in Why D'You Imitate The Cutout en Mission Impossible.

De B-kant vind ik een heel stuk beter; Die begint al met het quasi-instrumentale The Seven Thousand Names Of Wah waar naast de gitaarnoise ook een mooie gitaarmelodie te horen valt.
Sleepp is fijne post-punk met overtuigende zang al wordt het einde wat te druk.
Op afsluiter The Death Of Wah Parts One & Two keren ze terug naar het sfeervolle geluid van de opener.

Bekendste nummer Seven Minutes To Midnight doet mij vooral aan The Jam denken en is voor mij het mindere nummer van kant B.