Bij herbeluistering valt vooral op dat de meeste nummers downtempo zijn en ook nogal down qua sfeer. Bij de uptempo nummers als Good Times en Sweet Thing klinkt Yazoo eerder geforceerd, zeker bij die kreetjes en giechels op die eerste.
Depeche Mode klinkt af en toe terug in nummers als Happy People en Walk Away From Love.
Walk Away From Love (een neefje van Just Can’t Get Enough) is voor mij samen met Nobody’s Diary het hoogtepunt van de plaat, met daarnaast mooie nummers als Softly Over en Ode To Boy. Vooral Nobody’s Diary steekt er met kop en schouders bovenuit.
Jammer dat de mooie intro van Unmarked weinig vervolg krijgt. De synths op Mr. Blue en de trompetklanken op Sweet Thing en Good Times klinken me erg gedateerd.